Het bleek geen loze belofte ..

In de periode voorafgaand aan mijn besluit om met opgeheven hoofd, en zonder noemenswaardige kleerscheuren, mijn werkgever te verlaten, liep ik een aantal dagen per week met mijn ziel onder mijn arm. Mijn ene rechtstreekse collega was met zwangerschapsverlof en collega nummer twee en ik werkte allebei parttime waardoor wij elkaar niet zo gek veel zagen. De heren kantoorgenoten die ‘het’ ICT-pakket in beheer hadden, vertoefde vaak op een andere locatie.

‘Je bent welkom om bij ons te komen zitten’,  had een ICT collega die twee verdiepingen lager kantoor hield, gezegd. Op zekere dag pakte ik en mijn ziel op, en toog naar beneden. Het werd het begin van iets wat voorbij de term ‘collega’ gaat. Ik stortte mijn hart uit, en mijn zieleroerselen bleven binnenskamers. Ik voelde mij welkom en gewaardeerd. Door haar en haar collega.

Tegen de tijd dat mijn laatste werkdag naderde, deed ik iets wat ik maar zelden doe. Ik gaf haar mijn telefoonnummer.  ‘Misschien kunnen we eens wat afspreken’, zei ik. ‘Doen we’, beloofde zij.

Het bleef geen loze belofte. Sinds ik thuis ben, spreken we gemiddeld eenmaal per maand af. Dan maken we samen de kringloopwinkel bij mij om de hoek onveilig. Onder het genot van een kop koffie of thee praten we bij om aansluitend ‘schatten’ te zoeken. Omdat mijn drang om te minimaliseren groter is dan de wens andere spullen aan te schaffen, vind ik zelden iets. In tegenstelling tot ex-collega-die-meer-is-dan-dat.

Zij heeft een neus voor leuke, bijzondere dingen. Haar neus werkt zo goed, dat zij ondertussen spullen aan het verkopen is. Haar foto’s op instagram, maar ook haar enthousiasme wanneer wij door de winkel lopen, werkt aanstekelijk. Ik voel dat er een moment gaat komen, dat ik vergeet dat ik minimalist wil worden. 😉

Benieuwd geworden naar wat zij zoal verzameld? Hier is een link naar haar instagram. @Alles_groenn is de naam.

screenshot 2019-01-24 at 4.12.16 pm

Een gezellige avond ..

HeaderAfgelopen vrijdag ging ik uit eten met mijn voormalig kantoorgenoten. Twee van ons zijn niet meer in dienst bij de eigenaar van dat kantoor. De andere drie praten over de veranderingen die de laatste maanden zijn doorgevoerd. Over de frisse wind. Over her- en erkenning van soms de onmogelijke situatie waarin wij hebben verkeerd. Het klinkt positief. Het klinkt goed. Het maakt dat ik even twijfel of ik er aan het begin van 2018 wel goed aan heb gedaan de stappen te zetten die ik heb gezet. Eén van de aanwezigen verwoordt mijn twijfel net even anders. ‘Ik vind nog steeds dat ze Rianne niet op deze manier hadden mogen laten gaan.’

Ik realiseer mij dat iets meer tegengas na het bekendmaken van mijn plan, wel prettig was geweest, en zeg dit ook. ‘Maar,’ voeg ik er aan toe, ‘Ik weet niet of dat toen had geholpen. Ik waag het te betwijfelen, gezien de staat waarin ik verkeerde’.

Wanneer ik aan het eind van een supergezellige, zeker voor herhaling vatbare avond, naar huis wandel besef ik hoe al het denkwerk van de afgelopen vijf maanden mij heeft laten inzien, wat ik allemaal wél leuk vond in al mijn vorige baantjes, en wat niet. Ik weet nu veel beter wat ik zoek in een baan. Weet waar ik goed in ben, weet waar mijn hart sneller van gaat kloppen. Weet waar ik op afgeknapt ben in mijn laatste baan.

Het allerbelangrijkste is, dat ik zonder deze periode van relatieve rust, die inzichten nooit had gekregen en altijd last zou hebben gehouden van het ‘wat als’ stemmetje. Ik weet nu waar ik op af ben geknapt. Heb dat een plaatsje gegeven. Mijn eigen aandeel (h)erkent. Ik kan omkijken zonder rancune, waardoor ik nu de energie heb om met een frisse blik naar de toekomst te kijken. Met nog twaalf werkzame jaren voor de boeg, is dat een enorm pluspunt.

Fotogeniek weer..

20181107_tgoedIk schreef het eerder. Hoewel ik extravert overkom, ben ik een introvert met heel veel behoefte aan me-time. Nu ik even geen werk heb, moet ik er op letten om niet al mijn dagen in ‘alleenzaamheid’ door te brengen. Vooral omdat voor veel van mijn werkende vrienden, het weekend hun ‘ff-bijtanken-tijd’ is.

Voor deze week stond er, samen met Zoon, een uitstapje naar een ver-weg-vriendin op de planning. Helaas gooide die rondvliegende rotzakken roet in het eten. Gelukkig voelde ik mij gisteren al weer een stuk beter, dus toen ik een appje van een inmiddels oud-collega kreeg met de vraag ‘En kringlooptijd!?’ kon ik vol overgave ‘10 uur, morgen’ antwoorden.

Dat was gisteren. Vandaag trof ik haar in de kringloopwinkel bij mij om de hoek. Buiten het ‘normale’ assortiment schenken ze daar ook een goede kop koffie. Iets na tienen zaten we alle twee achter een kop koffie en kon het beppen beginnen. Na een meer dan genoeglijk uurtje liepen we nog even de winkel rond.

Om heel eerlijk te zijn gebruik ik de kringloop vooral om de overbodige inhoud van mijn kasten naar toe te brengen. Er iets kopen doe ik eigenlijk nooit. Dat er dit keer een simpel wit t-shirt met lange mouwen, voor het enorme bedrag van € 1,95, aan mijn vingers bleef plakken, is dan ook een waar mirakel.

Na het afscheid liep ik niet meteen naar huis. Ik wilde even naar de kinderboerderij om foto’s te maken. Ik was de slagboom al bijna gepasseerd toen ik het kaartje zag waarop stond ‘Boven de 16, € 2,00 in de trommel’. Door de aankoop van het shirt had ik geen twee losse euro’s meer, dus draaide ik mij om en wandelde met een grote omweg, via de dijk en De Oude Beemden (uiterwaarden van de Maas). naar huis.

In De Oude Beemden aangekomen bleek het niet alleen mooi weer te zijn. Het was ook fotogeniek weer. Vind ik dan.

deoudebeemden_01-collage