Had ik die jas gehad…

Had ik die jas gehad, jullie weten wel, dat warme, wind- en waterdichte exemplaar in de kleurstelling lichtgevend  zalm-oudachtige roze, dan….

Tja..

Dan..

Vertel het nu maar.. 

Na een intensieve lesdag ren ik, met mijn jas al aan, nog even naar het toilet. Vlug vlug allemaal, want ik wil mijn trein niet missen. Op het perron raak ik in gesprek met medestudent, tevens oud collega. We stappen in, ploffen op het eerste beschikbare plekje neer, en laten ons naar huis rijden.

In Venlo aangekomen maak ik mijn blauwe jas dicht, en wandel naar huis. De jas is vrij lang en maakt, samen met de thermolegging die ik draag, dat de diverse jurkjes die ik draag, wat omhoog kruipen. Bij mijn knieën vandaan. Na honderd meter wandelen begin ik mijn rok wat naar beneden te plukken, zodat deze weer onder de jas uitkomt. Dan besef ik waarom ik constant het gevoel had dat er iets niet goed zat. Dat ik ergens op zat.

In mijn haast had ik mijn jurk in mijn thermolegging gepropt….

Nu zie ik jullie denken, wat heeft die lichtgevende, zalm-oudachtige roze jas hier nu weer mee te maken?

Heel simpel.

Die jas is ongeveer dertig centimeter korter dan mijn blauwe manteltje. Had ik die jas gehad, en vanmorgen aangetrokken, had ik op station Eindhoven, aan het begin van de spits, mijn beste zijde, weliswaar gehuld in warm thermostof, aan het ganse volk tentoongespreid.

Is er toch iets goeds voortgekomen uit dat getwijfel over een jas!

De oordopjes sprongen van links..

Al stofzuigend valt mijn oog op de kast bij de balkondeur. De plek waar Zoon meestal zijn shagje draait. Er heeft zich nogal wat shag op de kast verzameld. Ik haal de mond van de stofzuiger en zuig de shag op. Tikketikketikketik.  Tot mijn schrik zie ik Zoon’s oordopjes in de slang verdwijnen. Ik kan nog net het een oortje grijpen. Onnozel sta ik daar. In mijn ene hand een oortje, in de andere hand de slang van de stofzuiger.

‘Stofzuiger uitzetten, MUTS!’, gillen de dames She, Myself & I.

Mijn hoop dat de stofzuiger uitzetten voldoende is om de oortjes te redden blijkt ongegrond. Ik moet de halve slang slopen, maar het is voor een goed doel. Ik leg de oortjes terug op de kast en zet de slang weer in elkaar.

Dan stuur ik een appje naar Zoon, die aan het werk is.

oeps_1

Zo’n berichtje vraagt om verheldering.

oeps_2

Enfin. Eenmaal thuis van zijn werk werden de dopjes meteen getest.

Ze doen het nog gewoon. Pjiew. Dat Chinese spul blijkt nog best wat te te kunnen hebben. Bijkomend voordeel: de oortjes zijn stofvrij. 😉

Strakke actie

Toet_onhandigIk sta net onder de douche wanneer het tot mij doordringt dat ik vergeten ben mijn handdoek klaar te leggen. Zuchtend denk ik, het zal toch niet zo’n dag worden, maar ik vergis mij. De rest van de dag gaat echt alles van een leien dakje.

Het wordt vijf uur. Het afvalbakje op de aanrecht puilt uit. Ik stop alles in een plastic zak, pak het pasje van de vuilcontainer en wandel aan. Op het moment dat ik de voordeur achter mij dichttrek weet ik, dit is niet handig. Mijn sleutels hangen nog waar ze altijd hangen en mijn telefoon ligt op tafel.

Al wandelend naar de ondergrondse container neem ik mijn opties door.

  • Een telefoon lenen en Zoon, die tot tien uur moet werken, bellen om iets af te spreken over sleutels ophalen. Maar ja, zijn telefoon ligt meestal in kluisje.
  • Voor de deur gaan zitten en wachten tot Zoon thuis komt. Helaas koelt het ‘s-avonds hard af. Daarbij heb ik om zeven uur een afspraak met Q. Vanwege geen telefoon kan ik ook niet melden dat ik niet kom.
  • Alvast naar Q gaan. Haar een appje naar Zoon laten sturen met het verzoek om mij aansluitend aan zijn werk op te komen pikken. Alleen, dan wordt het bezoek wel heul lang.
  • Kijken of Buurman thuis is en vragen of ik samen met mijn stramme spieren over de schutting mag klimmen.

Ik ga voor de laatste optie en heb geluk, Buurman is thuis. Bovendien is hij zo lief om een ladder te halen. Hij zet de ladder in het midden van de schutting en ik klim, ondanks stramme spieren en strakke rok, snel omhoog. Mijn plan om op de schutting te gaan zitten en dan op mijn balkon te springen is gedoemd te mislukken. Een paar potten met planten en het  wasrek staan in de weg. Er zit niets anders op dan aan mijn kant via de schutting naar beneden te klimmen en te proberen niet in de planten terecht te komen. Ik blijk soepeler dan verwacht en het lukt wonderwel. Of het er elegant uitzag, daar ga ik verder niet over nadenken.

Op naar de volgende ‘strakke actie’ ;-).