Konmari? I did it my way!

wat verder ter tafel komtJe moet wel onder een steen leven wil je niet bekend zijn met de opruimmethode Konmari, bedacht door Marie Kondo. Deze Japanse dame is ook in Nederland dusdanig populair, dat haar naam en methode bevorderd zijn tot de schrik der Kringloopwinkels. Deels zit die schrik in de grote hoeveelheid fast fashion en kleding uit het jaar stillekes die afgegeven wordt. Maar het blijkt ook lastig te zijn om, wanneer je afscheid neemt van spullen uit de categorie ‘dierbaar’ om in te zien dat sommige dingen voor derden totaal geen waarden hebben. Tja, en de Kringloop draait op voor de kosten van alles wat zij naar de stort moeten brengen. Maar goed, dit is even een zijsprongetje en niet de reden van dit artikel.

Terug naar de methode Konmari. Ik begrijp de filosofie van Marie, en hanteer die deels. Een halve kledingkast opruimen heeft geen zin. Ik laat alleen niet alles tweemaal door mijn handen gaan. Omdat ik mijn kleding niet volgens de methode Konmari opberg, maar volgens mijn eigen methodiek, zie ik in één oogopslag welke kleding ik al een jaar niet aan heb gehad. Dat spul gaat, uitzonderingen daargelaten, zonder verder voelen of denkwerk, weg. Tijdens het inruimen van de kast verdwijnt er nog het één en ander in de zak ‘afscheid nemen’. Maar niet veel. Deels uit praktische overwegingen. Ik heb relatief weinig kleding. Veel wegdoen betekent misschien wel nog minder keuzestress maar vooral vaker wassen. Kapotte kleding heb ik niet. Is iets kapot en kan het niet meer gerepareerd worden, dan heb ik het al lang weggedaan.

Verder ruim ik niet per categorie maar per kast/kamer op. Ik probeer al jaren volgens een vaste methodiek mijn spullen op te ruimen waardoor alle spullen uit een categorie redelijk bij elkaar ligt. Aangezien ik niet zo gek veel spullen heb (echt, verhuizen van een eengezinswoning naar een appartement doet wonderen), weet ik zo ongeveer wel wat ik bezit. Dat opruimen per kast/kamer maakt dat ik bij elke opruimbeurt spullen uit de categorie ‘dierbaar’ tegenkom. Dat maakt het schonen binnen die categorie makkelijker. Minder zwaar beladen.

Ik moet er namelijk niet aan denken dat ik tegelijkertijd met het sorteren van de sieraden van mijn moeder, ook nog eens haar servies, het servies van mijn oma, de knutseltjes van Zoon, de gebruiksvoorwerpen met geschiedenis, de inhoud van mijn boekenkasten en de relieken uit mijn verleden, had moeten beoordelen/sorteren. Dat is emotioneel gezien niet te verhapstukken. Dankzij mijn eigen methode lukt mij dat ‘zonder’ een centje pijn. Ik hoef nu alleen de boekenkasten nog maar leeg te ruimen. Zodra dat er op zit, kan ik weer aan de slaapkamer, inclusief de kledingkast, beginnen.

Het bleek geen loze belofte ..

In de periode voorafgaand aan mijn besluit om met opgeheven hoofd, en zonder noemenswaardige kleerscheuren, mijn werkgever te verlaten, liep ik een aantal dagen per week met mijn ziel onder mijn arm. Mijn ene rechtstreekse collega was met zwangerschapsverlof en collega nummer twee en ik werkte allebei parttime waardoor wij elkaar niet zo gek veel zagen. De heren kantoorgenoten die ‘het’ ICT-pakket in beheer hadden, vertoefde vaak op een andere locatie.

‘Je bent welkom om bij ons te komen zitten’,  had een ICT collega die twee verdiepingen lager kantoor hield, gezegd. Op zekere dag pakte ik en mijn ziel op, en toog naar beneden. Het werd het begin van iets wat voorbij de term ‘collega’ gaat. Ik stortte mijn hart uit, en mijn zieleroerselen bleven binnenskamers. Ik voelde mij welkom en gewaardeerd. Door haar en haar collega.

Tegen de tijd dat mijn laatste werkdag naderde, deed ik iets wat ik maar zelden doe. Ik gaf haar mijn telefoonnummer.  ‘Misschien kunnen we eens wat afspreken’, zei ik. ‘Doen we’, beloofde zij.

Het bleef geen loze belofte. Sinds ik thuis ben, spreken we gemiddeld eenmaal per maand af. Dan maken we samen de kringloopwinkel bij mij om de hoek onveilig. Onder het genot van een kop koffie of thee praten we bij om aansluitend ‘schatten’ te zoeken. Omdat mijn drang om te minimaliseren groter is dan de wens andere spullen aan te schaffen, vind ik zelden iets. In tegenstelling tot ex-collega-die-meer-is-dan-dat.

Zij heeft een neus voor leuke, bijzondere dingen. Haar neus werkt zo goed, dat zij ondertussen spullen aan het verkopen is. Haar foto’s op instagram, maar ook haar enthousiasme wanneer wij door de winkel lopen, werkt aanstekelijk. Ik voel dat er een moment gaat komen, dat ik vergeet dat ik minimalist wil worden. 😉

Benieuwd geworden naar wat zij zoal verzameld? Hier is een link naar haar instagram. @Alles_groenn is de naam.

screenshot 2019-01-24 at 4.12.16 pm

Schaaps uitdaging #7: Oud & Nieuw

Vandaag is het de zesenvijftigste keer dat ik een jaarwisseling mee maak. Sinds een jaar of acht ‘vier’ ik dit heugelijke moment niet meer. Begrijp mij goed, de symboliek van oud en nieuw vieren, ontgaat mij niet. Met name het ‘nieuwe’ begin, springt er met kop en schouder boven uit.

Alleen, een nieuw begin bestaat niet. Op 31 december om 23:59:59 uur worden onze leitjes niet schoongeveegd. Wat maar goed is ook. Want ja, schone lei is schone lei, dus niet alleen het negatieve maar ook het positieve zou in een donderklap verdwijnen.

Blijven de goede voornemens over. Heb ik die? Ja, die heb ik. Mijn goede voornemen is om om in 2019 niet te gaan roken, niet aan de drank te raken en verder gewoon door te gaan met ademhalen. Niet echt spectaculair, maar volgens mij wel haalbaar, al kan ik op nummer drie zelf weinig invloed uitoefenen. Dat wordt vaak door het lot bepaald.

Vooruit dan. Omdat het de laatste dag van het jaar is, een kleine terugblik op 2018. Een jaar wat begon in mineur, maar uitgroeide naar één van de beste jaren ever. Niet omdat het allemaal rozegeur en maneschijn is, maar omdat ik voor mijzelf heb gekozen.

Verder schijnt de jaarwisseling een prima gelegenheid te zijn om een feestje te vieren. Dat is aan mij niet besteed. Dus kijk ik vanavond traditiegetrouw, onder het genot van een glaasje water of een kopje decafe, met een tevreden gevoel naar de oudejaarsconference (wie doet ‘em eigenlijk?). Mijmer tussendoor over wat was, wat is en wat mogelijk zal zijn en om middernacht, als de koets weer een pompoen wordt, en er voor een kapitaal de lucht ingeschoten wordt, begroet ik de nieuwe dag. De eerste dag van de rest van mijn leven.

Goede jaarwisseling allemaal!

¡¡¤¤¤¤¤¤¤¤¤ Bovenstaand verhaal in plaatjes ¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¡¡

Oud en Nieuw

Bij Oud en Nieuw denk ik altijd aan het werk van een kennis van mij.  Bron: Oud en Nieuw, Facebook

JimHunt

Need I say more. Bron: Jim Hunt Illustrations, Facebook

Aliensabouthumans

Zonder het vuurwerk ging ik vandaag gewone tijd naar bed, maar dat heeft in een wijk vol jongeren, weinig zin. Bron: @HumansExplained, Twitter

jabbertje

Beetje süüs, maar het gaat om het idee. Bron: Jabbertje, Facebook

¡¡¤¤¤¤¤¤¤¤¤ Dit blog is geschreven in het kader van Schaap’s Schrijfuitdaging. Voor regels en voorwaarden van deelname, verwijs ik graag naar haar blog. ¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¡¡