Konmari? I did it my way!

wat verder ter tafel komtJe moet wel onder een steen leven wil je niet bekend zijn met de opruimmethode Konmari, bedacht door Marie Kondo. Deze Japanse dame is ook in Nederland dusdanig populair, dat haar naam en methode bevorderd zijn tot de schrik der Kringloopwinkels. Deels zit die schrik in de grote hoeveelheid fast fashion en kleding uit het jaar stillekes die afgegeven wordt. Maar het blijkt ook lastig te zijn om, wanneer je afscheid neemt van spullen uit de categorie ‘dierbaar’ om in te zien dat sommige dingen voor derden totaal geen waarden hebben. Tja, en de Kringloop draait op voor de kosten van alles wat zij naar de stort moeten brengen. Maar goed, dit is even een zijsprongetje en niet de reden van dit artikel.

Terug naar de methode Konmari. Ik begrijp de filosofie van Marie, en hanteer die deels. Een halve kledingkast opruimen heeft geen zin. Ik laat alleen niet alles tweemaal door mijn handen gaan. Omdat ik mijn kleding niet volgens de methode Konmari opberg, maar volgens mijn eigen methodiek, zie ik in één oogopslag welke kleding ik al een jaar niet aan heb gehad. Dat spul gaat, uitzonderingen daargelaten, zonder verder voelen of denkwerk, weg. Tijdens het inruimen van de kast verdwijnt er nog het één en ander in de zak ‘afscheid nemen’. Maar niet veel. Deels uit praktische overwegingen. Ik heb relatief weinig kleding. Veel wegdoen betekent misschien wel nog minder keuzestress maar vooral vaker wassen. Kapotte kleding heb ik niet. Is iets kapot en kan het niet meer gerepareerd worden, dan heb ik het al lang weggedaan.

Verder ruim ik niet per categorie maar per kast/kamer op. Ik probeer al jaren volgens een vaste methodiek mijn spullen op te ruimen waardoor alle spullen uit een categorie redelijk bij elkaar ligt. Aangezien ik niet zo gek veel spullen heb (echt, verhuizen van een eengezinswoning naar een appartement doet wonderen), weet ik zo ongeveer wel wat ik bezit. Dat opruimen per kast/kamer maakt dat ik bij elke opruimbeurt spullen uit de categorie ‘dierbaar’ tegenkom. Dat maakt het schonen binnen die categorie makkelijker. Minder zwaar beladen.

Ik moet er namelijk niet aan denken dat ik tegelijkertijd met het sorteren van de sieraden van mijn moeder, ook nog eens haar servies, het servies van mijn oma, de knutseltjes van Zoon, de gebruiksvoorwerpen met geschiedenis, de inhoud van mijn boekenkasten en de relieken uit mijn verleden, had moeten beoordelen/sorteren. Dat is emotioneel gezien niet te verhapstukken. Dankzij mijn eigen methode lukt mij dat ‘zonder’ een centje pijn. Ik hoef nu alleen de boekenkasten nog maar leeg te ruimen. Zodra dat er op zit, kan ik weer aan de slaapkamer, inclusief de kledingkast, beginnen.