Planner Nerd!

Het onderdeel Japanse planners in de ondertitel van She’s Changing Lanes, Blog van een aan Japanse planners & koffie verslaafde verhalenverteller, is best bijzonder. Dat ik een verhalenverteller ben, dat weten jullie. Mijn koffieverslaving is genoeglijk bekend. En ja, ik schrijf ook wel eens over plannen en structureren, en soms zelfs over (Japanse) planners maar, zeker gezien mijn fascinatie voor dit onderwerp, veel te weinig naar mijn zin. Vandaar dat ik ga pogen hier verandering in te brengen.

Een stukje geschiedenis

Het begon allemaal met een kale, standaard schoolagenda. Die riep er gewoon om, om versierd te worden. Aan het eind van het eerste schooljaar was mijn agenda zo dik, dat ik drie postelastieken nodig had om het ding te sluiten. Vandaar dat ik aan het begin van het tweede schooljaar de schoolagenda de schoolagenda liet, en een prefab versierde schoolagenda kocht. Hoe, wat, waar weet ik niet meer. Wat ik wel weet is dat het nooit meer goedgekomen is.

Eenmaal van school, bleef ik gebruik maken van een agenda. Hoewel, gebruik maken is een groot woord. Drie afspraken en vier verjaardagen per maand rechtvaardigt eigenlijk geen agenda. Toch ging ik tweemaal (;-)) per jaar op agenda jacht. In juni/juli ging ik op zoek naar een bijzondere schoolagenda, in oktober/november naar een mooie jaaragenda. Ik wil niet nadenken over het effect van mijn verslaving op de boom populatie.

Bullet Journal

Een jaar of zes geleden bekroop mij regelmatig het gevoel dat ik mijn weekend door had gebracht in ledigheid. Elke vrijdag bedacht ik wat ik dat weekend allemaal zou gaan doen, elke maandag realiseerde ik mij, dat ik geen fluit had gedaan. Dat veranderde toen ik via Lisanne Leeft in aanraking kwam met de bullet journal methode. Ik was geïntrigeerd door het systeem, kocht een mooi notitieboekje en ging aan de slag.

Het bleek een eye opener. Ik bleek gedurende het weekend (en in de avonduren na werktijd) veel meer te doen dan alleen maar lummelen. Poetsen, wassen, boodschappen, bloggen, een sociaal leven onderhouden, studeren, mantelzorgen. You name it, I did it. En lummelen. Maar dat mocht eigenlijk ook wel.

Na anderhalf jaar zei ik het bullet journal-en in een notitieboek vaarwel, en kocht een mooie agenda. Ik wist zeker dat mijn systeem in een agenda ook zou werken. Dat bleek tegen te vallen. Al die snel genoteerde, en daarna driemaal verplaatste, afspraken namen meer plaats in beslag dan mij lief was. Er omheen plannen viel zwaar tegen. Na een jaar keerde ik terug naar het bullet journal.

Om mijn geheugen op te frissen googlede ik op de term bullet journal en kwam in aanraking met de planner community. Het simpele, productiviteit bevorderende systeem wat het bullet journal eigenlijk is, leek verworden tot iets cult-achtigs. Simpele lijstjes waren vervangen door prachtig gedecoreerde spreads. Plan with me-video’s bleken weinig tot niets met plannen, maar alles met decoreren, te maken te hebben.

Ik zocht en vond mijn eigen weg. Mijn spreads bleven simpel. Een maandoverzicht met afspraken, gevolgd door een planning per dag. Hoewel, planning? Al bullet journal bingewatchend en lezend kwam ik meer en meer tot de conclusie dat ik niet zozeer bezig was met plannen, als wel met registreren. Om te plannen had ik meer structuur nodig dan het maand- en dagoverzicht mij boden. Het weekoverzicht deed haar intreden in mijn bullet journal, en hoewel ik zo’n weekoverzicht binnen vijf minuten had getekend, ging ik op zoek naar een meer simpele methode. Ik vond het travelers notebook.

The rabbit hole called Japanese planners!

Het begon met de aanschaf van een leren omslag, een ongedateerde maand- en weekkalender, en een blanco notitieboekje. Hoewel het idee op zich goed is, bleek het systeem voor mij niet te werken. Ik zeg het fout. Het systeem werkte, maar het formaat wat ik had gekozen deed mij de das om. Ik had simpelweg te weinig ruimte in de maand- en weekkalender om alles netjes te noteren. Wel was ik verliefd geworden op het papier van het notitieboekje. Tomoe River Paper. Ik stapte met beide benen in het konijnenhol genaamd Japanse planners!

Ik kreeg lucht van de Hobonichi planners. Verkrijgbaar in drie versies. De weeks, de original (a6) en de cousin (a5). Waarom ik in eerste instantie voor de weeks ging, weet ik eigenlijk niet. Niet alleen was het boekje een paar centimeter korter en smaller dan de notitieboekjes in mijn travelers notebook, het had ook nog eens een horizontale weekindeling. Ervaring heeft mij geleerd dat mijn brein daar niet mee om kan gaan. Dit experiment was gedoemd te mislukken. Nog voor de start van het nieuwe jaar (2019) werd de Weeks vervangen door de Hobonichi A6 (voor foto’s, zie het eerste blok).

What was I thinking? Terwijl ik weet dat ik het beste functioneer met een planner die bestaat uit in ieder geval een maand– en een weekoverzicht, kocht ik een planner met een maand– en een dagoverzicht. Niet echt slim dus. Na een paar weken begon het mij al op te breken. Ik overwoog de aanschaf van de Hobonichi Cousin (a5) maar zag hier toch van af. Er zijn grenzen, zelfs aan een verslaving.

Dankzij het uitstel had ik de tijd om na te denken over de vraag: wat heb ik echt nodig in een planner?

Achteraf bezien is het maar goed ook dat ik geen Hobonichi cousin (a5) heb gekocht. De cousin bestaat uit een maand- & weekoverzicht, en een pagina per dag! Dat zou complete waanzin zijn geweest. Het vullen van een pagina per dag op a6 formaat bleek al moeilijk genoeg.

Ik ging op zoek naar een Japanse (het papier is de echte verslaving) planner bestaande uit een maand- en een verticaal weekoverzicht voor 2020. Uiteindelijk viel mijn oog op de Jibun Techo. Ik zocht en vond een winkel die deze planner in Europa levert, en ging deze winkel volgen op Instagram. Iets met inspiratie opdoen.

Eind augustus, ik had de planner al besteld, deed ik mee aan een door deze winkel georganiseerde prijsvraag op Instagram. Tot mijn grote verbazing had ik alle antwoorden goed, en won zowaar de tweede prijs. Een Ehon Note notebook.

Binnen een week lag het prachtige notitieboek in de bus. Perfect for bullet journaling, las ik. Hoewel ik mij had voorgenomen tot aan het moment dat de Jibun van start gaat (1 november 2019) de Hobonichi A6 te blijven gebruiken, heb ik de Ehon Note in gebruik genomen als bullet journal. Met een maand- en een weekoverzicht!

Hierdoor heb ik twee maanden de tijd om mijn dagelijks plan proces in een weekoverzicht. en de indeling van de te gebruiken rubrieken, te perfectioneren. Met name voor het vinden van de juiste indeling is een bullet journal perfect. Blijkt een indeling voor geen meter te werken, sla ik de pagina om, teken een nieuw weekoverzicht, en bedenk iets nieuws. Ben ik ineens weer een happy planner.

In een volgende planner nerd aflevering zal ik mijn planproces onder de loep nemen. Wil je meer foto’s van mijn planner zien, kijk dan op Instagram.

Planner gekkie ;-)

Sinds ik in 2014 in aanraking kwam met het fenomeen bullet journal, ben ik op zoek naar de perfecte lay-out om orde in mijn brein-chaos te scheppen. De afgelopen vier jaar heb ik, tijdens mijn zoektocht binnen de planner community naar planner peace, al heel wat notitieboekjes en agenda’s gevuld en versleten.

Ondertussen heb ik die planner peace voor pak ’em beet 85% gevonden. Mijn papieren agenda is mijn bronsysteem. Google agenda en takenlijst (tbv studieplanning) een digitale ondersteuning.

Tijdens mijn zoektocht naar het voor mij perfecte systeem, heb ik heel wat youtube filmpjes gezien, gemaakt door mensen die ik voor het gemak even ‘planner gekkie’ heb genoemd. Planner gekkies zijn mensen die hun boekje dusdanig decoreren, dat er tussen alle tekeningen, stickers, washi-tape en weet ik wat nog meer, eigenlijk geen ruimte is om euh…. afspraken te noteren of activiteiten te plannen.

Sinds een paar weken ben ik in het bezit van een Hobonichi weeks. Dit is een Japanse planner, gemaakt van heel dun papier, zodat het hele boekje van ongeveer 250 pagina’s, slechts 8 mm dik is. In het boekje zitten 16 maandoverzichten, 57 weekoverzichten incl. notitiepagina, 69 extra notitiepagina’s en nog wat pagina’s vol nuttige informatie. Wel in het Japans, dus ik heb er weinig aan, maar toch. Het oogt leuk.

Op zoek naar de laatste puntjes op i voor wat betreft planner peace googlede ik op Hobonichi weeks, en kwam erachter dat er een overtreffende planner gekkies trap bestaat.  Een paar voorbeelden.

  • Je koopt een Japanse agenda, gemaakt van super dun papier, en plakt hier, week na week, een paginagrote sticker overheen, omdat je er niet aan kunt wennen dat de week op een maandag en niet op een zondag begint.
  • Je koopt etc, en plakt alle Japanse tekst af met washi-tape.
  • Je vindt dat de regelafstand niet prettig, plakt daarom een sticker met 5 to do bullets in een hokje met 8 regels, en klaagt dan dat er te weinig ruimte is om al je to do’s te noteren.
  • Je koopt etc, plakt etc, en gaat dan klagen dat het boekje zo dik wordt en je een elastiek nodig hebt om het dicht te houden.

Je zou zeggen: zo iemand vindt de betreffende agenda maar niets. Miskoop. Spijtoptant. Niets is minder waar. Sommige mensen hebben al een jaar of drie op rij, vijf of zes van die agenda’s tegelijkertijd in gebruik. Want ja, eigenlijk te klein om alles in één agenda te krijgen, maar het papier is zo lekker dun.

hobonichi weeks

Ik verbaas en verwonder mij, en lig regelmatig in een deuk. Nou ja, lag! Van de week kwam ik op het idee de lege ruimte in het weekoverzicht een beetje op te fleuren met kleine tekeningetje. Ik kan alleen niet zo goed tekenen.

Dus heb ik een pakje adreslabels gekocht en gebruik die om op te tekenen en gebruik alleen de goed gelukte exemplaren in mijn agenda.

Voor nu probeer ik mijzelf nog wijs te maken dat die tekeningetjes (stickers) functioneel van aard zijn. Dat ik nu mijn leesbril niet op hoef te zetten wanneer ik op zoek ga naar een specifiek iets. Maar diep van binnen weet ik … dit is het begin van het einde. Ik ben een planner gekkie 😉

Nieuwe fase, nieuwe planner

Mensen die mij een beetje kennen weten dat ik dol ben op agenda’s, pennen en notitieboekjes. Wanneer ik rondstruin door een kantoorboekhandel voel ik mij als een kind in een snoepwinkel. Kiezen is vaak moeilijk.

Ondanks dat ik gebruik maak van de bullet journal methode om mijn leven te plannen (voor zover het leven zich laat plannen), en genoeg heb aan een notitieboekje en een pen, blijf ik agenda’s bekijken. Want ondanks dat ik een aanhanger ben van de officiële methodiek, waarbij van dag tot dag gepland wordt, worstel ik nog steeds met het zogenaamde future log. Ofwel, de agenda.

In mei dacht ik dé oplossing te hebben. Ik ging voor een zogenaamde travelers notebook (TN). Een TN is een omslag met ruimte voor een x-aantal losse notitieboekjes (die middels een simpel maar ingenieus systeem in de TN vastgemaakt worden).  Ik ging voor twee boekjes. Het eerste gebruikte ik als dagplanner, in de tweede was ruimte voor maandoverzichten en notities. Het functioneerde, maar daarmee was alles gezegd.

Tijd voor iets nieuws. Terug naar een standaard notitieboekje of wellicht een gewone agenda met ruimte voor notities. Alleen, ik ben wel helemaal verliefd op mijn leren TN,  die elke keer dat ik hem in mijn handen neem, mooier wordt.

Ik had de moed eigenlijk al opgegeven, tot ik van de week op Instagram een foto van de Hobonichi weeks 2019 voorbij zag komen. Ik zag links een weekagenda en rechts ruimte voor notities. Op zoek naar meer informatie kwam ik op youtube terecht. Het kleine boekje bleek meer pluspunten te hebben.

  • 14 maandkalenders (van december 2018 t/m maart 2020)
  • 56 weekoverzichten (van 26 november 2018 t/m 5 januari 2020)
  • naast elk weekoverzicht een notitiepagina
  • aan het eind van het boekje 69 genummerde, extra, notitiepagina’s
  • het past perfect in mijn TN

Ik was verkocht en van de week heb ik de planner bij mijn favoriete online kantoorboekhandel (maar ze verkopen ook diverse andere leuke hebbedingetjes) besteld. Vandaag kwam-ie binnen. Precies op tijd omdat ik morgen aan een nieuwe fase in mijn leven begin. Die van werkzoekende.

Nu is de planner officieel pas vanaf 26 november te gebruiken maar, dankzij het opofferen van de eerste acht genummerde extra notitiepagina’s aan het eind van het boekje en wat fröbelwerk van mijn zijde, zijn mijn planner en ik vanaf morgen in ‘bedrijf’.

De sollicitatieactiviteiten kunnen beginnen.