Geplaatst in Persoonlijk

Ga niet onnodig naar buiten

Back in the eighties, toen ik op mijzelf ging wonen, zette ik mijn huis vol met planten. Binnen no time waren ze allemaal dood. Ook de tweede serie overleefde mijn manier van verzorgen niet en na de derde serie gaf ik het op. Planten en ik gaan niet samen. Net zo min als vissen. Die gingen ook sneller dood dan ik ze kon kopen.

Iets meer dan twee jaar geleden kwam mijn moeder, samen met haar groene vingers, te overlijden. Hoewel SchoonZus en ik bij het leegruimen van haar appartement heel rigoreus te werk gingen, konden wij het niet opbrengen Mam’s orchideeën in de container te laten verdwijnen. Er verhuisde er twee mee naar mijn huis. Ik nam ook het gietertje van Mam mee. Ook orchideeën schijnen water nodig te hebben.

De orchideeën staan nu al meer dan twee jaar te bloeien. Telkens wanneer ik denk dat er een afscheid aankomt, verschijnt er een nieuwe knop of zelfs een nieuwe tak. Alleen dat gietertje. Onooglijk (doorschijnend plastic) met een neiging tot ‘lekken’. Er lag altijd meer water naast dan in de pot. Tijdens de renovatie besloot ik dat het tijd werd dat het gietertje ook vervangen werd. IKEA heeft een leuk exemplaar. Vooruitlopend op mijn IKEA bezoek schonk ik het gietertje van Mam alvast aan een goed doel, en vergat tijdens mijn IKEA bezoek het gietertje te kopen.

In afwachting van een volgend IKEA bezoek wordt de fluitketel eenmaal per week tot gieter gedegradeerd. Ik werd ziek, en toen ik weer beter was zei de Minister President, Ga niet onnodig naar buiten. Dilemma! Ik vind een gieter onnodig maar mijn planten denken daar heel anders over. Bovendien knoei ik al water gevend met het fluitketeltje nog erger dan met Mam’s gietertje. Als ik niet beter wist, zou ik zeggen dat het geknoei niet aan de gieter lag maar aan mij. 😉

Zaterdagochtend ging het water geven weer he-le-maal mis. Waterballet pur sang. De hoogste tijd om een gietertje aan te schaffen. Ik weet dat ik bij IKEA kan bestellen, en dat PostNL nog steeds pakjes bezorgd, maar toch. Die optie wil ik open houden voor echt noodzakelijke dingen.

Een uurtje later ging ik boodschappen doen. Dat valt niet onder de categorie onnodig naar buiten. Als ik maar 1,5 m afstand houd. Bij de AH XL aangekomen kreeg ik een brainwave. In het overdekte winkelcentrum zijn ook een aantal andere winkels te vinden. De Casa was gesloten, maar Blokker was wel open. Een afwasborstel, bord, kom en gietertje later stond ik weer buiten en kon ik de echte boodschappen gaan doen.

Nee, het ding is niet zo mooi als de IKEA gieter, en helaas van (gerecycled) plastic. Maar het groen met grijs accent past mooi bij de inrichting van mijn huis en… hij knoeit niet tijdens het water geven. Lag het dus niet aan mij maar echt aan het materiaal wat ik tot nu toe gebruikt heb.

Grijze stoel, groene lamp, groen tafeltje en een gieter die groen met grijs combineert
Geplaatst in Koffie momentje

Ik wil met oe wel dansen..

Nu ik de hele dag grotendeels binnen zit, draag ik nauwelijks schoenen. Waarom zou ik. Mijn tenen vinden een leven zonder schoenen fijner dan een leven met (met uitzondering van de momenten waarop er een tafel van links komt om op slinkse wijze een klein teentje even in een andere positie te duwen) en zo lang ik niet over straat hoef, geef ik mijn tenen hun zin.

Dat heeft wel gevolgen voor mijn voeten merk ik. Zo ben ik nooit in het bezit geweest van een grote portie eelt, maar dat kleine beetje wat ik had, verdwijnt als sneeuw onder de zon, wat uitgedroogd vel achterlatend. De botjes net onder mijn grote tenen zien hun kans schoon om nog wat verder uit te zakken. Wanneer ik na twee en een halve week eindelijk weer eens schoenen aan doe, voel ik zowel die botjes als mijn hakken.

Op zich niet erg. Mijn conditie is net zo snel verdwenen als het eelt, dus na een half uur heb ik wel genoeg van het wandelen. Tot vandaag. Vandaag besloot ik mijn grens op te zoeken en een groter rondje te wandelen. Dat rondje wat ik ooit na het eten even liep. Zes en een halve kilometer later ben ik weer thuis. De botjes branden en de hakken vertellen mij dat vijfhonderd meter verder geresulteerd had in blaren. Lekker dan. Niet alleen ik, maar ook mijn voeten gedragen zich soms als de prinses op de erwt. 😉