Planten potten dans ..

Het begon met een appje van Vriendin een week of wat geleden. Heb jij misschien belangstelling voor groente plantjes? Courgette, Pattison, kers- en vleestomaat. Of ken jij iemand die dat leuk vindt? Partner heeft veel teveel gepraat tegen alle stekjes. Ik wist niemand maar met nog één lege pot op het balkon schreef ik terug, Courgette of Pattison lijkt mij wel wat.

Gisteren kwam een tweede appje. Partner en Vriendin waren onderweg van A naar B en of zij wat plantjes bij mij af konden geven. Ik dacht, wat plantjes?? en antwoordde Oké. Een half uurtje later was ik de trotse bezitter van een courgette, een pattison, kers-en vleestomaat, de opdracht om veel tegen het kerstomaatje te praten want die had liefde en aandacht nodig, en maar één lege pot. Er zat niets anders op dan een bezoekje aan het tuincentrum.

Dankzij goed nadenken over de uit te voeren planten potten stoelendans wist ik de schade te beperken tot twee potten en een zak potgrond. De banaan had een paar weken geleden al een grotere pot gekregen, maar eigenlijk was ook die te klein. Of de belofte van de bananengroei te groot, dat kan ook. De eerste pot die ik zag zette ik meteen weer aan de kant. Dat ding was duurder dan mijn balkon meubilair en er zijn grenzen. Uiteindelijk ging ik voor een donkergrijs exemplaar op wieltjes. Want potten van dit formaat gevuld met aarde en plant, krijg ik anders niet verplaats.

Eenmaal thuis kon de stoelendans beginnen. De pattison kreeg de laatste lege pot toebedeeld. En (tijdelijk) een plekje op het krukje. De vleestomaat hokt met de koriander. Het gele potje wat nog net zichtbaar is staat, voorzien van een hangerig plantje, binnen. Het Mexicaanse schaaltje wat daardoor vrijkwam is nu het nieuwe tehuis van de kerstomaat.

Omdat ik toch bezig was, en al vuile handen en een vuile legging had, verplaatste ik één van de vier aardbeienplantjes uit de groene pot naar de bruine aardbeienpot. Daarna was de banaan aan de beurt om haar worteltjes te strekken, en als laatste ging de courgette de potgrond in.

Last but not least sjouwde ik een litertje of acht water naar buiten en wist ik weer waarom ik ooit een grens had getrokken qua aantal planten. Nou ja… Een beetje beweging kan geen kwaad natuurlijk. Nu maar hopen dat ik alles in leven houd.

Dan ga ik nu die ene plant boven op de kast van water voorzien. Die ben ik eerder vandaag vergeten.

Het zal de Calvinist in mij wel zijn

Persoonlijk

Voordat ik werkloos werd had ik drie maanden vakantie. Inderdaad, wie wat bewaard die heeft wat.

De eerste maand was ik heel druk met het pimpen van mijn balkon, en daarna liep de vakantie langzaam over in werkloos zijn, in werk zoeken. Dat laatste bleek, naast studeren en het verrichten van vrijwilligerswerk, een volledige dagtaak. Netwerken, vacatures zoeken, solliciteren, online aanwezig zijn vreet tijd maar vooral energie.

Iets wat het UWV ook beseft. Vandaar dat je als werkzoekende ook recht hebt op vakantie. Maximaal 4 weken op jaarbasis. Belangrijkste punt van vakantie hebben is dat je dan niet aan de normale sollicitatieverplichtingen hoeft te voldoen. Je hoeft even geen werk te zoeken.

In de anderhalf jaar dat ik thuis ben geweest heb ik wel eens studie vrij genomen, maar nooit vakantie. Mijn belangrijkste motivatie om geen vakantie te nemen was de angst net die ene vacature te missen waardoor ik misschien wel mijn toekomstige baan mis zou lopen.

Die baan heb ik nu. Vorige week genoot ik van een weekje vakantie. Even geen werk, even helemaal niets. Lekker lummelen zonder schuldgevoel. Genieten van niets hoeven, gewoon omdat ik het verdiend had.

VERDIEND ja.

Vorige week, toen ik even helemaal niets deed behalve in de zon vegeteren op het balkon, realiseerde ik mij dat het niet alleen de angst was om net die ene vacature mis te lopen. Ondanks mijn dagtaak op het gebied van solliciteren, druk bezig zijn met studeren, netwerken en de rest, had ik het gevoel dat ik geen vakantie verdiende. Omdat ik geen werk had, mijn tijd zelf kon indelen en nog meer van die kwatsch.

Het zal de Calvinist in mij wel zijn en ik ben ook bang dat ik daar nooit meer vanaf ga komen.

In een klap alle punten verloren

Aan het begin van mijn eerste werkdag na een weekje vakantie krijg ik een hol en leeg lachje van de koelkast. Oh ja, weet ik weer, ik moet na het werk meteen even de boodschappen doen.

Na het werk staat gelijk aan hongerig. Niet handig weet ik dus offer ik mijn lunchpauze op en wandel naar de kleine supermarkt. Verse pizza voor Zoon, diepvries pizza voor mij. Ik score punten realiseer ik mij wanneer ik hem tevreden hoor knorren.

Aan het einde van de werkdag heb ik nog geen honger of beter gezegd, ik heb zin in lasagna. De reden waarom ik naar de XL wilde gaan. Zoon zet de oven aan en wandelt het balkon op. Ik vraag hem of hij nog wensen heeft. Niet. Dus pak ik drie tassen (want weekboodschappen) en rijd in iets wat weer op een spits begint te lijken, naar de XL.

Daar aangekomen pak ik mijn telefoon om op het winkelnetwerk in te loggen. Ik zie dat ik een appje heb. Normaal niet interessant, nu zit ik op een berichtje te wachten dus ik kijk even. Het is niet het verwachtte appje. Deze komt van Zoon. Ey Grapjas staat er te lezen. Ik snap niet wat ik verkeerd heb gedaan en vraag Hoezo?

Ik zit geforceerd op het balkon is zijn reacties. Oeps…Ik heb mijn kind buitengesloten. Daar gaan alle, tussen de middag verdiende bonuspunten. Aangezien de oven al aanstaat snel ik naar huis. Al ben ik wel even de winkel binnengewandeld om lasagna te kopen. En punten verliezen, en pizza eten… voelt als teveel straf.