Wie is She

She is me, in het dagelijks leven beter bekend als Rianne.

Geboren aan het eind van 1962, en daarmee onderdeel van generatie X, de vergeten generatie. Geboren in een tijd van groeiende welvaart, sociale zekerheid, bejaardentehuizen. The sky is the limit, totdat de sky tegen de horizon knalt, zoals in de jaren zeventig van de vorige eeuw.  Marie moest wijzer worden, vrouwen werden baas in eigen buik.

Begin jaren tachtig was ik klaar met studeren en ging, in een tijd dat de jeugdwerkloosheid oneindig groot bleek, aan het werk. Ik behoorde tot ‘the lucky few’ want hoewel ik op papier werkloos was, werkte ik als oproepkracht binnen diverse bibliotheken meestal 40+ uren per week.

In 1984 ruilde ik het ‘onzekere’ bestaan als oproepkracht in voor een vaste baan bij Philips. Ik ontmoette een aardige jongeman, we trouwden, kregen een kind. Anderhalf jaar na de geboorte van Zoon kreeg ik werken en zorgen niet meer gecombineerd. Ik werd, heel Marie-onwijs, huisvrouw. Of thuisblijfmoeder, zoals het tegenwoordig heet. Deze status had één groot voordeel. Toen Echtgenoot een baan in het buitenland aangeboden kreeg, vormde mijn carrière geen belemmering.

Eerder dan gepland, door omstandigheden buiten hem en mij om, keerde wij, tot grote vreugde van de oma’s, terug naar Nederland. We zochten en vonden een huis en eenmaal gesetteld bleek ons huwelijk scheurtjes te vertonen. De scheurtjes werden scheuren en hij en ik namen afstand van elkaar, zonder afscheid te nemen. Een kind verdient beide ouders. Bovenstaande speelde zich allemaal in de vorige eeuw af.

Deze eeuw staat in het teken van werken, (grotendeels) in mijn eentje een kind opvoeden, en studeren. Want ik wilde meer. Of beter gezegd, ik wilde anders. Hoe anders, wat anders, daar kon ik mijn vinger niet opleggen.

Het leven schreed voort, en daar waar de zorg voor Zoon steeds minder werd, werden de zorgen rondom mijn ouders groter. In oktober 2010 ging ik 5 dagen op vakantie. Ik vertrok als kind en kwam terug als mantelzorger. Mijn vader bleek naast vasculaire dementie ook Alzheimer te hebben. Aan zijn lijdensweg kwam in 2013 een einde. Het zorgen ging door, want mijn moeder had meerdere fysieke klachten.

Wanneer je door allerlei omstandigheden door moet, heb je geen tijd om na te denken over je leven en je werk. Eventuele vage ideeën in de trant van ‘Het moet anders’ worden weggestopt. Zo werkte het tenminste voor mij. Op 3 februari van dit jaar overleed mijn moeder. De tranen, de buikpijn, het gevoel van onmacht, schreef ik in eerste instantie toe aan rouw. Misschien was het dat ook wel. Wie zal het zeggen.

In deze periode van mixed emotions liep er op mijn werk een reorganisatietraject. Door een misverstand heb ik heel lang gedacht dat ik tot de groep medewerkers behoorde die op haar eigen functie moest solliciteren. Ik ging nadenken en kwam tot de conclusie dat ik dat niet wilde. Dat ik anders wilde. Ik had zelfs een vaag idee wat dat anders was.

Toen bleek dat ik niet tot bovenstaande groep behoorde was ik in eerste instantie opgelucht. Totdat een klein stemmetje tegen mij zei, ‘Maar je wilde toch anders!’

Hoe ik ook mijn best deed, het stemmetje het zwijgen opleggen lukte niet. En zo komt het dat ik op 55-jarige leeftijd, (in goed overleg en met een vaststellingsovereenkomst) afscheid heb genomen van mijn werkgever om, vanuit een periode van relatieve rust, een nieuwe weg in te slaan.

Met al mijn kennis en kunde uit het verleden op zak*), ben ik in oktober begonnen aan een opleiding Online Communicatie en Social Media. Bij een nieuwe opleiding hoort een nieuwe carriere. Liefst op het gebied van Online Communicatie en Social Media, al zeg ik bij voorbaat geen nee tegen leuke uitdagingen in één van mijn oude vakgebieden. 

Rianne, Venlo, 6 november 2018

*) Voor meer informatie rondom mijn carrièrepad verwijs ik graag naar mijn profiel op LinkedIn.

NB. In de tijd dat ik bezig was mijn plan vorm te geven, speurde ik het internet af naar praktische tips. Buiten gortdroge juridische teksten vond ik vrij weinig wat in de buurt kwam. Dan schrijf ik het zelf wel, heb ik bedacht. Omdat niet alleen ik vond, dat mijn toenmalige blog Wiebeltjes, daarvoor het geijkte medium was, ben ik met She’s Changing Lanes begonnen. Al snel realiseerde ik mij dat het volgen van een opleiding, en het zoeken naar ander werk, zo’n belangrijk onderdeel van mijn leven is, dat ik het niet kan scheiden van het onderdeel ‘gemuts van een vrouw van middelbare leeftijd’.

4 thoughts on “Wie is She

  1. Ha Rianne, ik was even benieuwd naar jouw ‘changing lanes’ naar aanleiding van je reactie op mijn blog; ik snap het. Voor ons was het overlijden (en niet meer hoeven zorgen voor) onze ouders ook zo’n moment van: nu og nooit. En dat werd Denemarken dus… Spannend hoor, gewoon eens even een heel andere koers. Ik blijf je volgen, en wens je hierbij succes!

    Liked by 1 persoon

Post hier je vragen of opmerkingen!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.