Het vrijwilligersballetje rolt snel..

img_3780Begin juni van dit jaar kwam ik in aanraking met de vrijwilligers van het FNV. Ik had een vraag over mijn vaststellingsovereenkomst. De vrijwilligers deden hun werk goed en signaleerde een foutje. Na hun constatering keek ook de jurdische afdeling van het FNV naar de vaststellingsovereenkomst, maar het bleef bij dit ene foutje. Ik kreeg van mijn werkgever een gecorrigeerde versie aangeboden; deze kon ik met een gerust hart tekenen. Met het tekenen van de vaststellingsovereenkomst viel een last van mijn schouders. Kon ik naar mijn toekomst kijken.

Ergens rond die tijd nam ik het besluit om, wanneer ik eenmaal vakantie had, mij te gaan verdiepen in vrijwilligerswerk bij het FNV. Het leek wel of het FNV mijn voornemen had geroken, want een dag later kreeg ik een uitnodiging om een ‘vrijwilligers informatieavond’ bij te wonen. Na alle informatie tot mij te hebben genomen gaf ik aan wel interesse te hebben voor de functie van Loopbaanconsulent. Mijn naam en rugnummer werden genoteerd en na de vakantie zou ik meer horen.

Inderdaad duurde het even. Tot ik, en met mij alle andere gegadigde voor deze vrijwilligersfunctie, begin september het verzoek van het FNV ontving om mijn beschikbaarheid door te geven om eens mee te draaien met een loopbaanconsulent. Anderhalve week later kreeg ik bericht dat ik mij op 18 september om 19.00 uur bij het vakbondshuis in Weert mocht melden om een keertje mee te lopen en dat er die avond twee gesprekken gepland stonden.

Toen ik op 18 september tegen tien uur het pand in Weert verliet, was bijna al mijn twijfel over mijn geschiktheid voor dit werk verdwenen. Drie dagen later ontving ik de uitnodiging om deel te nemen aan een twee daagse loopbaantraining. Vandaag was de eerste trainingsdag. Het resultaat: Ik heb geen enkele  twijfel meer wat het vrijwilligerswerk betreft. Leuke bijkomstigheid: ik heb genetwerkt bij het leven.

Het vrijwilligers balletje rolt snel. Wie weet welke andere balletjes aangetikt worden.

Vrijwilligerswerk

She van Shes Changing LanesEind juni heb ik mij bij de vakbond aangemeld voor vrijwilligerswerk, en wel als loopbaanconsulent. De loopbaanconsulent is er speciaal voor leden die (gevoelsmatig) toe zijn aan een andere loopbaan, ongeacht de oorzaak. Mensen zoals ik dus. De loopbaanconsulent doet geen testjes, geeft geen dwingend advies, gaat niet op de stoel van de vraagsteller zitten. De loopbaanconsulent gaat het gesprek aan, luistert, stelt (indringende) vragen en attendeert de vraagsteller op mogelijkheden om zijn/haar vraag te concretiseren. Het moge duidelijk zijn waarom ik mij juist tot deze functie aangetrokken voel.

Je tot iets aangetrokken voelen, en iets kunnen, zijn twee verschillende dingen. Vandaar dat ik een keertje mee mocht lopen met twee ervaren loopbaanconsulenten. Het doel van het meelopen is tweeledig. Ik kan beoordelen of het mij wat lijkt en, minstens zo belangrijk, de ervaren consulenten kunnen een inschatting maken of ik geschikt ben voor dit werk.

Gisteren wat het zo ver. Ik mocht mij bij het vakbondshuis  in Weert melden. Er stonden twee gesprekken op de planning. Eentje om 19:00 uur en het tweede om 20:00 uur. Ik viel met mijn neus in de boter; werd meteen in het diepe gegooid. Normaal gesproken wordt een gesprek, vanuit de gedachten ‘twee weten meer dan één’, door twee consulenten gevoerd. Eén van de consulenten bleek op het laatste moment niet in de gelegenheid om bij de gesprekken aanwezig te zijn. ‘Luister goed, en mocht je vragen hebben, schroom niet om die te stellen,’ zei de nu eenzame consulent. Dat deed ik.

Het werden twee heel verschillende, zeer intensieve uren. Ondanks dat voelde ik  mij als een vis in het water. Na afloop van het tweede gesprek zei de kandidaat tegen mij, ‘Als je het niet gezegd had, had ik niet geweten dat jij nog geen echte consulent bent,’ Dat geeft de burger moed. Toen ook de consulent aangaf blij te zijn met mijn aanwezigheid en zinnige bijdragen, en positief zou adviseren, ging ik enigszins stuiterend naar huis. De eerste horde is genomen. Nu is het even afwachten totdat ik van de vakbond te horen krijg wanneer de tweede horde, het volgen van een opleiding, gepland staat. Aangezien zich meer mensen aangemeld hebben om vrijwilliger te worden, en iedereen een keertje mee moet lopen, kan dit nog wel even gaan duren. Ik zeg maar zo, wat in het vat zit, verzuurt niet.

Nee, het is geen betaald werk, het valt niet eens in de categorie ‘iets totaal anders’, maar dat geeft niks. Het idee dat ik op deze wijze mensen, die met de voor mij zo bekende vraagstukken worstelen, (een beetje) kan helpen, stemt mij blij. Bovendien houdt het mij 12 avonden per jaar van de straat. Wat wil een mens nog meer?