Wat verder ter tafel komt

Spam

cropped-header_3-1-1.jpgToen ik in mei vorig jaar met Changing Lanes begon, had ik heel optimistisch een premium abonnement bij wordpress afgesloten. Al snel kwam ik tot de ontdekking dat dit abonnement niet voldoende was voor de dingen die ik met Changing Lanes wilde doen. Daarvoor had ik een business abonnement nodig. Dat vond (en vind) ik te duur. Omdat de opties die ik wel gebruikte ook via het goedkopere personal abonnement te verkrijgen waren, besloot ik te downsizen.

Dankzij het nieuwe prijsbeleid van wordpress size ik in april nog verder down en ga ik na het aflopen van mijn personal abonnement weer over op de gratis versie. Om te voorkomen dat mijn abonnement automatisch verlengd wordt, heb ik vorig jaar december het abonnement opgezegd en mijn betaalgegevens uit mijn instellingen verwijderd.

Wat heeft bovenstaande met spam te maken?

Tot het moment waarop ik besloot mijn betaalde abonnement aan de wilgen te hangen, moest ik altijd glimlachen om de tekst onderaan bij de reacties This site uses Akismet to reduces spam. Ik controleerde het spamfilter wel eens, maar trof er nooit iets aan. Changing Lanes werd niet gespamd.

Het zal toeval zijn, maar sinds ik besloten heb (en dit ook heb gecommuniceerd met wordpress) dat ik vanaf april de gratis versie van wordpress ga gebruiken, loopt het spamfilter vol. De pornosites, escortbureau’s en viagra-aanbiedingen vliegen mij om de oren. Het filter doet haar werk dus prima. Alleen is het soms iets te enthousiast, en verdwijnen er ook gerespecteerde reacties in de spambox.

Heel vervelend, want nu moet ik, al is het maar met een schuin oog, alle spam toch doornemen, om eventuele echte reacties alsnog toe te laten. Echt, het leven van een blogger gaat niet over rozen. 😉

Ondertussen de reactietermijn op mijn blog aangepast naar één week in plaats van altijd en eeuwig. Met een beetje geluk ben ik zo 95% van de spam kwijt.

Vraag aan mijn mede (gratis) bloggers: Heb jij spam reacties en hoe ga je hier mee om?

Wat verder ter tafel komt

’t Is even wennen ..

wat verder ter tafel komtHet idee om die ene kast naar de andere kant van de hal te verhuizen, was een spontane opwelling. Dankzij de stukken vilt onder de kast, een fluitje van een cent. Ik voorzag slechts een klein probleempje. De sleutels. Die hangen, sinds wij hier wonen, aan spijkers die ik in kast vier heb gemept.. Bij binnenkomst de eerste kast, rechts in de hal. Beter gezegd, hingen. Want nu kast nummer vier aan de andere kant van de hal staat, is daar ook het plekje om de sleutels op te hangen.

Toen Zoon richting zijn werk vertrok, had ik net drie dozen met boeken weggebracht, en wist nog niet zeker of ik die dag wel verder zou gaan.

Ik zit te lezen wanneer hij de kamer inloopt. ‘Ik ben autistischer dan ik dacht,’ zegt hij vrolijk. ‘Ik wilde mijn sleutels ophangen, maar die vielen met een klap op de grond.’ Ik schiet in de lach. ‘Dat is mij ook al gebeurd,’ antwoord ik. ‘Als we niet kunnen wennen, mep ik nog wel een paar spijkers in kast drie.’

Een nachtje slapen later, ben ik al gewend aan de gewijzigde locatie van de sleutels. Aangezien Zoon jonger en flexibeler is, gaat hem dat vast ook wel lukken. Zo niet, heeft hij pech. 🙂

Wat verder ter tafel komt

Weer vergeten …

wat verder ter tafel komt

Nog voordat hij zijn (MBO4-)diploma Technisch Specialist personenauto’s had gehaald, wist hij al dat hij zijn leven niet als automonteur ging slijten. Wat hij wel wilde gaan doen, wist hij niet zo goed. Een paar maanden na het behalen van zijn diploma ging hij via het uitzendbureau als proces operator bij een bedrijf hier in de regio werken. In de drieploegendienst. De grootste lokker in de vacaturetekst was het woord  ‘opleiding’ geweest.

Ondertussen is hij in dienst van de werkgever zelf, en in september aan de beloofde opleiding begonnen. Elke donderdag, mist er geen schoolvakantie is, gaat hij naar school. De meeste klasgenoten werken bij hetzelfde bedrijf. ZIjn bedrijf. Vandaar dat zowel de docenten als de overige leerlingen, naar het bedrijf waar Zoon werkt, komen. Van 9 uur ‘s-morgens tot 10 uur ‘s-avonds is er een docent aanwezig. De leerlingen stemmen hun lestijden op hun dienstrooster af.

En daar gaat het bij mij om de zoveel weken mis. Na een goede twee jaar zit het ploegenrooster nu wel in mijn systeem. Weet ik aan het begin van de week of we samen eten, en wanneer ik ‘lawaai’ mag gaan maken. Deze week heeft hij nachtdienst. Dat is een stille week voor mij. Overdag slaapt hij en probeer ik zo min mogelijk lawaai te maken. Tegen een uur of vier/vijf komt hij uit bed. Dat wat ik avondeten noem, is voor hem ontbijt, maar dat vind hij niet erg. Tegen een uur of negen ‘s-avonds vertrekt hij naar zijn werk.

Behalve op donderdag. Dan staat hij iets eerder op en zorgt er voor dat hij voor vijf uur op het werk is. Of beter gezegd, op school. Net als wanneer hij avonddienst heeft, eet ik die dag alleen. Iets wat ik constant vergeet. Zo ook deze week.

Gelukkig stond dit keer het eten nog niet op. Kon ik mooi even naar de supermarkt rennen om iets te halen waar ik hem geen plezier mee doe. Nou ja, geen man overboord. Een beetje extra beweging kan nooit kwaad, en de supermarkt woont dichtbij. Ik vraag mij alleen af hoe lang het nog duurt voordat die donderdag ‘ik eet lekker iets wat hij niet lust’ in mijn systeem zit.