Reclame

toet_koffieIk heb weinig tot niets met reclame. Nu kijk ik nog naar analoge TV en heb geen netflix-abonnement, dus onbewust krijg ik heel wat reclame mee. Standaard neem ik reclame met een korreltje zou.  Soms is één korreltje niet voldoende.

Hoe het begint …

Een Koningin. Eenzaam, met een kop geurende koffie in de hand, zit zij aan de keukentafel. Ik heb weer teveel koffie gezet, denkt zij. Zij neemt een slok. Haar hoop, dat de kinderen hun bezigheden neerleggen en gezellig aanschuiven, blijkt ijdel te zijn. Kinderen en hun wifi, denkt zij vol liefde. Dan krijgt zij een idee en zet de wifi uit.

De sprookjes versie …

Nog 1000 punten verwijderd van een nieuwe topscore valt de verbinding van het spel wat het prinsje aan het spelen is weg.

Tot haar verbazing ziet prinsesje één hoe het gezicht van haar beste vriendin van het scherm verdwijnt.

Midden in een heerlijk nummer valt de iPod van prinsjes twee stil.

De drie kinderen beginnen te stralen. Jippie. Moeder de Koningin heeft koffie gezet. Snel rennen zij naar de keuken voor een heerlijk koffiemomentje…

Wat er volgens mij echt gebeurt…

Nog 1.000 punten verwijderd van een nieuwe topscore valt de verbinding van het spel wat het prinsje aan het spelen is weg. Vloekend staat hij op, loopt de overloop op en schreeuwt naar beneden, ‘Die *(&^&%^%^&*&&%^$ wifi ligt er weer uit. Wanneer nemen we nu eens een goede provider.’ Hij dendert de trap af, registreert  dat alle lichtjes van het modem uit zijn, ziet hoe zijn moeder met een gelukzalige uitdrukking op haar gezicht hem een kop koffie aanreikt en zegt, met nauwelijks onderdrukte woede, ‘Ben jij gek geworden om de wifi uit te zetten? Ik heb rechten hoor!’

Tot haar verbazing ziet prinsesje één hoe het gezicht van haar beste vriendin van het scherm verdwijnt en het wifi teken dof wordt. Zij hoort haar broer schelden. Woedend klapt zij haar laptop dicht, rent naar de keuken en gilt tegen haar moeder, ‘Ik zat midden in een goed gesprek. Bovendien ben ik nog veel te jong om koffie te drinken.’

Midden in een heerlijk nummer hapert de iPod van prinsjes twee even. Dan neemt het 4G netwerk het over. Door de koptelefoon heen hoort zij haar broer en zus schreeuwen, haar moeder huilen. Djiez, denk zij, wat ben ik blij dat ik over een paar maanden op kamers ga, weg uit dit gekkenhuis.

Jullie hebben gelijk…

De waarheid ligt in het midden en mijn versie verkoopt waarschijnlijk geen koffie. Maar toch… Reclame mag wat mij betreft wel wat realistischer zijn … 😉

Extreme couponing

toet_geldHet zonnetje mag dan lekker schijnen, een temperatuur die niet boven de 18 graden uitkomt rechtvaardigt een bankhangdag. Inclusief ‘hier hoef ik niet over na te denken, maar mij slechts verbazen’ TV. De beste zender daarvoor is TLC. Ik ‘val’ binnen in het programma Extreme couponing.

Vol verbazing zie ik hoe iemand voor dik $600,- koopt en slechts $ 30,00 hoeft af te rekenen. Dat zijn kortingen waar ik slechts van kan dromen. Toch knaagt er iets. Iets wat pas een gezicht krijgt bij de laatste couponer van de dag. Een knul van 20. Met een keuken vol … euh… voorraad. Zoals voldoende shampoo voor 5 en wasmiddel voor 11 jaar.

De TV-kijker, ik dus, mag over zijn schouder meekijken wanneer hij gaat pogen voor ruim $300,00 aan producten te kopen en daar iets van $ 50,00 voor te betalen. Niet omdat hij die producten nodig heeft maar om aan zijn moeder te laten zien dat hij tegenwoordig goed met geld om kan gaan. Een nobel streven. Toch?

Er verdwijnen 50 (!)  kant-en-klaar pasta maaltijden, gevolgd door 30 diepvriesmaaltijden, voor een jaar shampoo en wasmiddel in zijn kar. De totale besparing is 84%. Thuis worden de producten in de voorraadkast gezet. De hele keuken staat vol met voorraad voot -tig jaar. Dan komt mama binnen. ZIj is helemaal onder de indruk en supertrots op haar zoon. En ik….

Ik realiseer mij dat ik dit niet schaar onder ‘goed met geld omgaan’. Dit is een vorm van hoarden. Gericht op meer-meer-meer voor minder. Kopen voor de korting en niet omdat je iets nodig hebt. Ik mis de groente en het fruit, zuivel, vlees, eieren. Zie niets gezonds voorbij komen. Wanneer Zoon dit zou doen, ben ik op het gebied financiële educatie fors tekort geschoten. Vind ik…

Maar ja, wie ben ik?

Een misser van formaat

De buit_2499Ik dacht altijd dat ik het als uit noodzaak geboren glutenvrij-etende lekkerbek lastig is om uit eten te gaan. Om bij elke bestelling, zelfs wanneer het een glas water betreft, te melden ‘glutenvrij’. Om alles wat er op mijn bordje ligt met enige wantrouwen te benaderen ‘want je weet maar nooit’. In de horeca werken mensen en mensen kunnen fouten maken. Van de week kwam ik er achter dat ook een vegetariër omringd door vleeseters het niet altijd makkelijk heeft.

Dinsdagavond, half negen betreden wij (vriendin, haar dochter en ik) het Japanse restaurant waar wij hebben gereserveerd. Het is geen all you can eat sushi-bar; hier wordt volgens de Washoku-stijl gekookt. Eén van hun specialiteiten is Shabu-shabu.

In de kleine zaak lopen drie obers rond. Nadat we wat te drinken hebben besteld krijgen we de kaart aangereikt. De jongste van de drie obers geeft ons tekst en uitleg over de diverse menu’s. We moeten twee belangrijke keuzes maken: het aantal amuses waar we mee willen beginnen en de ingrediënten van de Shabu-shabu. Naast de groenten bestaat de keuze uit a) wagyu beef, b) een mix van wagyu beef, vis en black angus beef of c) vis en black angus beef.

Op dat moment beseft vriendin dat er geen volledig vegetarische optie op de kaart staat en vraagt of het mogelijk is dat zij, als vegetariër, een vegetarische Shabu-shabu met uitsluitend vis en groenten krijgt. De jongste ober zegt dat het geen probleem is, maar roept wel zijn vrouwelijke collega er bij. Ook zij bevestigd dat het geen probleem is, maar gaat nog wel even in overleg met de kok. Het is wederom geen probleem, hij zal voor vriendin een assorti vis van het seizoen klaarmaken. Nu er niets meer is wat een avondje genieten in de weg staat, gaan we over tot bestellen. Vanaf dat moment is het genieten met een hoofdletter G.

Achtereenvolgens krijgen we een amuse bouche van het seizoen, boterzachte sashimi, de best sushi ever, edamame, heldere bouillon van het seizoen, speciaal gegrilde vis en dan is het tijd voor het hoogtepunt van de avond: de Shabu-shabu. Er wordt een grote pan kokend water op de in de tafel ingebouwde kookplaat gezet. ‘Waar komt de andere pan te staan?,’ vraagt vriendin belangstellend. ‘Welke andere pan?,’ is de wedervraag van ober nummer drie. ‘Ik eet vegetarisch,’ antwoordt vriendin geduldig. ‘Wanneer ik mijn groenten en vis in dezelfde pan bereid waarin zij hun vlees bereiden, is mijn eten niet vegetarisch meer.’ Ober drie lijkt haar redenatie niet helemaal te volgen. ‘Ik ga even overleggen,’ mompelt hij en loopt naar zijn collega’s.

Het is de jongedame die even later naar ons toekomt om te melden dat zij met de kok gaat overleggen. Wij kijken elkaar eens aan. Zien het probleem niet. Er zou volgens hun eigen zeggen geen probleem zijn. De jongedame komt terug en probeert met een stalen gezicht de oplossing van de kok in de groep te gooien. Het eert haar dat haar dat niet echt lukt. ‘De kok stelt voor dat u eerst eet en de andere wachten tot u klaar bent.’ Het is lang geleden dat ik drie monden synchroon heb zien openvallen. Nou ja, ik zag er twee openvallen en voelde mijn eigen onderkaak wegzakken. ‘Wat gezellig,’ reageert vriendin sarcastisch. ‘Dus zij mogen toekijken hoe ik eet. Dat is toch geen oplossing?’ Enigszins wanhopig kijkt de jongedame de zaak rond, zoekt steun bij haar twee collega’s die vanaf een afstandje toekijken. Dan valt haar oog op de enige tafel in de zaak met twee ingebouwde kookplaten. De tafel is leeg. ‘Zou u naar een andere tafel willen verhuizen?,’ vraagt zij terwijl zij naar haar collega’s seint dat zij die tafel in orde moeten maken. ‘Daar kunnen wij twee pannen kwijt.’

Aan de andere tafel vervolgen wij onze maaltijd. Gezamenlijk. Het is wederom genieten maar de schwung is er uit. Het speciale is van de avond af. Omdat vier mensen niet voorbij de oplossing vlees vervangen voor vis hebben gekeken. En het ergste is: de in eerste instantie voorgestelde oplossing zegt mij dat dit ook gebeurt was wanneer vriendin bij het reserveren gemeld had dat zij vegetariër is.  Wat mij betreft een misser van formaat. Eentje die het heerlijke eten van die avond overschaduwd. Echt doodzonde wat mij betreft.