Het idee van Corinne Ellemeet

Ik volg het nieuws niet echt. Dat hoeft ook niet. Zodra er iets gebeurt wat echt belangrijk of ingrijpend is, dan zie ik dat wel op social media voorbij komen. Van de week was Groen Links, en met name Corinne Ellemeet, trending. Haar voorstel om, naast de behandelend arts, ook een geriater mee te laten kijken naar het behandeltraject van de oudere patiënt (70+), blijkt de boosdoener.

De ene tweet is nog panischer dan de anderen. Corinne Ellemeet en Groen Links worden vergeleken met Hitler en Mengele. Moet ik eerst tot mijn zeventigste werken, moet ik daarna niet ziek worden, want dan krijg ik geen behandeling meer. Scheelt enorm in de AOW- en in de ziektekosten. Weer een besparing binnen, is een van de milde varianten.

Ik ga op zoek naar het voorstel van mevrouw Ellemeet. Dat is vrij simpel en wat mij betreft een heel goed idee. Laat bij de ouder wordende patiënt een geriater meekijken. Die kan in veel gevallen beter overzien wat het effect van de door de specialist voorgestelde behandeling op de algehele gesteldheid van de patiënt heeft. Kan dit met zowel de patiënt en de specialist bespreken. In de meeste gevallen zal er geen enkele belemmering zijn om de voorgestelde behandeling in te zetten. Is die er wel, kan de patiënt dankzij de extra informatie, een betere behandel keus maken. Of komen de specialist en geriater samen met een andere, betere, oplossing.

Het is mij duidelijk dat al die paniek voetballende twitteraars en reagerende Facebookers niet de moeite hebben genomen om kennis te nemen van het voorstel maar gewoon, lekker gevoed door mensen als Henk Krol. Geert Wilders en Thierry Baudet, lekker van leer trekken tegen Corinne Ellemeet. Dat is wel makkelijk scoren, zo vlak voor de Provinciale Staten verkiezingen.

Zoals wel vaker in deze tijd van social media, internettrollen en haatcampagnes, wordt een in wezen goed voorstel, met de grond gelijk gemaakt, De bedenker zwart gemaakt. Zeker in dit geval vind ik dat jammer. Ik ben bekend met de consequenties van het niet overzien van de gevolgen van een operatie. Mijn beide ouders hebben op latere leeftijd een pacemaker gekregen. Die pacemaker heeft wel hun leven verlengd, maar niets gedaan voor hun kwaliteit van leven. Behalve zwaar verminderen. Ik kan nog steeds boos worden over het feit dat, zeker in het geval van mijn vader, de geriater buitenspel is gezet.

Het moge duidelijk zijn: Ik ben een voorstander. Ik vraag mij alleen af waar ‘we’ al die geriaters vandaan gaan halen mocht het ooit tot een wet komen.

Wat vind jij van het plan?

Eén jaar later: Herinner mij

 

De tijd doet rare dingen met onze herinneringen. Mensen, plaatsen en gebeurtenissen waarvan je denkt dat je ze nooit zult vergeten, vervagen. Worden vervangen door mensen, plaatsen en gebeurtenissen uit het heden, of erger, verdwijnen. Of ze nooit zijn gebeurd. Er niet toe doen.

Vandaag een jaar geleden, overleed mijn moeder. Tijdens het voorbereiden van de crematie hebben wij, Broer, Schoonzus, Zoon en ik, vele foto’s door onze handen laten gaan.  Foto’s die een voor ons deels onherkenbaar beeld schetste. Foto’s die het verhaal vertellen van een slimme, mooie, vrolijke en goed verzorgde vrouw. Iemand die alles uit het leven haalde wat er uit te halen viel. Vrijgevochten is een goede typering. Niet bezig met ‘wat zullen de mensen denken’ maar gewoon doen. In een tijd dat vrouwen eigenlijk nog geen lange broek mochten dragen ging zij gekleed in een lange broek en trui bij de DAF solliciteren en werd nog aangenomen ook.

Een beeld, een vrouw, zo anders dan in onze herinnering. Diep van binnen heb ik altijd geweten, dat Mam meer was dan de vrouw die ik heb leren kennen. Helaas was het bij leven en welzijn vaak lastig om bij die gedachten stil te staan. De vrouw die zij was, niet de persoon die zij werd, te blijven zien. Bij het schrijven van de tekst die voorgelezen zou worden tijdens de crematiedienst, nam ik mij voor om het beeld van ooit, voordat het leven met haar deed wat het heeft gedaan, in de spotlight te zetten. Herinner mij, schreef ik, al weer één jaar geleden. Herinner mij hoe ik was, niet hoe ik door het leven ben geworden.

Alle ‘eerste keren’ zonder Mam zijn geweest. Het leven is verder gegaan, en hoewel het niet is gelukt om alleen maar het mooie te herinneren, zijn de scherpe randjes verdwenen. Is de humor naar boven komen drijven en heeft het verleden haar plaats naast het heden ingenomen. 

Eén jaar al weer. De tijd is omgevlogen.

De erfenis en een nieuw sieraad

December 2017: ‘Kijk, deze heeft hij voor mij gemaakt’.

Vol trots laat mijn collega haar hanger en de overige stukken uit de eigen sieradenlijn van haar echtgenoot zien. Ik ben op slag verliefd op één van zijn hangers. Tijdens de kerstdagen laat ik de website van Sander aan mijn moeder zien. ‘Die is mooi,’ zei Mam, en wees mijn favoriet aan.

Om de een of andere reden komt het er niet van een afspraak met Sander te maken om het sieraad aan te schaffen.

Februari 2018: ‘We hebben besloten dat Mam’s sieraden voor jou zijn’.

We zijn net vanuit het ziekenhuis, waar Mam is overleden, naar haar flat gereden, op zoek naar de papieren die we nodig hebben om haar crematie te regelen. Samen met Broer en Schoonzus bekijk ik de inhoud van Mam’s juwelenkist. Mam heeft niet veel sieraden, was niet van de sieraden. Het meeste is nauwelijks gedragen. ‘Mam heeft wel eens gezegd dat we het maar moeten verkopen,’ zeg ik. ‘Doe ermee wat je wilt,’ zei Broer, ‘Maar het is van jou.’ UIteindelijk weet ik Schoonzus een van de weinige sieraden die mijn moeder wel droeg in de maag te splitsen. Een gouden slavenarmband.

Juli 2018: Ik heb de sieraden van Mam en mijzelf uitgezocht en in vier groepen verdeeld.

Houden, leuk voor de kringloop, meuk en verkopen. ‘Het voelt alleen niet goed om naar een opkoper te gaan,’ zeg ik tegen mijn collega. Ja, die ene die met een goudsmid getrouwd is. ‘Maak maar een afspraak met Sander,’ reageert zij. ‘Kan je ook naar die hanger kijken.’ Koppelverkoop noemen ze zoiets. 😉

Maar, wederom komt het er niet van een afspraak met Sander te maken.

November 2018: Een teken van boven!

Ik draag al jaren een zilveren ketting met of een heksje of een reiki-teken er aan. Sinds het overlijden van Mam hangt haar trouwring ook aan het kettinkje. Vanwege de diverse hittegolven tijdens de zomer heb ik het kettinkje afgedaan. Nu doe ik het weer om. Als ik de slaapkamer uitloop voel ik het kettinkje knappen. Nadere inspectie leert dat er meerdere zwakke plekken zijn ontstaan. Logisch, het kettinkje is al twintig jaar oud.

December 2018: ‘Ik moet echt een afspraak met Sander maken,’

zei ik tijdens de lunch met de tot vriendin gepromoveerde ex-collega. We spreken af dat zij een paar data door zal geven waarop Sander en zij beide kunnen.

Het duurde even, maar van de week was het zover. Iets na achten meldde ik mij met de sieraden bij het atelier van Sander. Onder genot van een kopje thee laat ik eerst de stukken zien die ik bewaar (foto 1 t/m 3).

 

 

Daarna is het tijd om de sieraden waar ik afstand van wil nemen te taxeren. Dit gebeurt in een rustig tempo, en elke beslissing wordt voorzien van een vakkundig, maar bovenal respectvol. commentaar. Heel prettig, want ondanks dat ik niets met al die ‘meuk’ heb, was het wel van mijn moeder, uitgekozen door mijn vader of grootouders, en is het gebeuren enigszins emotioneel.

Wanneer Sander klaar is met taxeren van alles wat was, laat hij zijn eigen werk zien. Tot mijn grote verbazing is die ene hanger, die zowel de voorkeur van mij als van mijn moeder had, nog beschikbaar. Ik schreef het eerder: Een teken van boven. Want ondanks dat er niets van Mam in dit sieraad zit, is dit sieraad Mam. Verleden en heden, losjes verbonden met elkaar (foto 4).

Gewoon omdat het kan!

En vanavond, aan de vooravond van de sterfdag van Mam, gaan Broer, Schoonzus, Zoon en ik uit eten van de opbrengst van de juwelen van Mam. Naar haar favoriete Griek. Gewoon omdat het kan. Omdat het goed voelt.