Strakke actie

Toet_onhandigIk sta net onder de douche wanneer het tot mij doordringt dat ik vergeten ben mijn handdoek klaar te leggen. Zuchtend denk ik, het zal toch niet zo’n dag worden, maar ik vergis mij. De rest van de dag gaat echt alles van een leien dakje.

Het wordt vijf uur. Het afvalbakje op de aanrecht puilt uit. Ik stop alles in een plastic zak, pak het pasje van de vuilcontainer en wandel aan. Op het moment dat ik de voordeur achter mij dichttrek weet ik, dit is niet handig. Mijn sleutels hangen nog waar ze altijd hangen en mijn telefoon ligt op tafel.

Al wandelend naar de ondergrondse container neem ik mijn opties door.

  • Een telefoon lenen en Zoon, die tot tien uur moet werken, bellen om iets af te spreken over sleutels ophalen. Maar ja, zijn telefoon ligt meestal in kluisje.
  • Voor de deur gaan zitten en wachten tot Zoon thuis komt. Helaas koelt het ‘s-avonds hard af. Daarbij heb ik om zeven uur een afspraak met Q. Vanwege geen telefoon kan ik ook niet melden dat ik niet kom.
  • Alvast naar Q gaan. Haar een appje naar Zoon laten sturen met het verzoek om mij aansluitend aan zijn werk op te komen pikken. Alleen, dan wordt het bezoek wel heul lang.
  • Kijken of Buurman thuis is en vragen of ik samen met mijn stramme spieren over de schutting mag klimmen.

Ik ga voor de laatste optie en heb geluk, Buurman is thuis. Bovendien is hij zo lief om een ladder te halen. Hij zet de ladder in het midden van de schutting en ik klim, ondanks stramme spieren en strakke rok, snel omhoog. Mijn plan om op de schutting te gaan zitten en dan op mijn balkon te springen is gedoemd te mislukken. Een paar potten met planten en het  wasrek staan in de weg. Er zit niets anders op dan aan mijn kant via de schutting naar beneden te klimmen en te proberen niet in de planten terecht te komen. Ik blijk soepeler dan verwacht en het lukt wonderwel. Of het er elegant uitzag, daar ga ik verder niet over nadenken.

Op naar de volgende ‘strakke actie’ ;-).

Duurzaam en vriendelijk voor je beurs ..

20170702_poseren_01Allemaal leuk en aardig dat Mister President, hij die met een dode marmot op zijn hoofd rond paradeert, bij hoog en laag beweert dat global warming slechts fake news is, ik denk daar heel anders over. Overconsumptie en een groeiende afvalberg maken dat steeds meer mensen, dieren, grondstoffen, planten en bomen in het gedrang komen.

Als bezorgde burger heb ik lange tijd heel naïef gedacht, gehoopt, gewenst dat iemand in Den Haag dé oplossing uit een hoge hoed zou toveren zodat Nederland collectief aan het milieu ging werken. Want in mijn eentje… In mijn eentje ga ik de wereld niet redden. Afval scheiden, dat wilde ik dan nog wel doen. Maar verder leunde ik achterover, in afwachting van.

Met het verstrijken der jaren realiseer ik mij meer en meer dat wanneer er heel veel eentjes een steentje bijdragen, wanneer heel veel eentjes druppels op een gloeiende plaats storten… Die plaat wel afkoelt. Niet zo snel als wanneer er een bak water overheen wordt gegooid, maar toch. Alle kleine beetjes helpen. 

Ik ging op zoek naar steentjes om bij te dragen. Ik vond er voldoende. Ik koop geen waterflesjes meer maar vul mijn dopper, de thermostaat staat een graadje lager, ik douche wat korter, neem wat vaker de fiets of de benenwagen. Heb mijn voorraadbeheer aangescherpt zodat ik minder voedsel verspil.

Begin dit jaar ging ik op zoek naar nieuwe, groene, uitdagingen. Ik stapte over op Seepje om mee te wassen, gebruik katoenen inlegkruisjes en… koop wattenstaafjes van biologische katoen met papieren schacht. Het lijkt niet veel, maar alle kleine druppeltjes helpen.

Die wattenstaafjes koop ik net over de grens in Duitsland. De eerste keer ben ik alleen voor drie dozen wattenstaafjes die kant opgereden. Ik nam mij voor het volgende bezoek aan die betreffende drogist te combineren met tanken. Dan was ik toch in de buurt.

Nu, dik negen maanden later, is het zover. Ik ben bijna door de voorraad heen. Maar ja, ik hoef voorlopig nog niet te tanken. Een stralend zonnetje lacht mij tegemoet. Het is perfect wandelweer. Omdat ik de wandelweg in dat deel van de wereld niet denk te ken, laat ik mij leiden door Google Maps. De kortste route leidt mij zo om een prachtig natuurgebied heen, realiseer ik mij later.

Dik een uur later sta ik voor de betreffende drogisterij. Nu ik toch hier ben, kan ik ook wel wat andere, kleine, dingen meenemen. Ik pak een mandje en begin te laden. Niet extreem veel. Voordeel van aan de wandel zijn. Ik leg de spulletjes op de band en ga vast op zoek naar mijn beurs. Ik vind van alles, maar geen beurs.

20181011_2_herfstkleuren-collage

Vijf minuten liggen alle boodschappen weer in het oorspronkelijke schap en begin ik, met lood in de wandelschoenen, aan de terugreis. Dit keer ga ik niet voor de kortste route maar wandel deels door het prachtige natuurgebied. Met bankjes. En die wattenstaafjes? Nou, we kunnen nog wel een weekje met de huidige voorraad vooruit. PUNT!

Een half uur file

Op een zonnige woensdag in oktober, stap ik om tien uur in mijn auto. Ik mag naar het crematorium in Heeze. Onder normale omstandigheden een ritje van 40 minuten maar op die route weet je het maar nooit. De A67 is nogal filegevoelig. Ik heb geluk. Keurig op tijd arriveer ik op de plaats van bestemming.

Een uur later, na een mooie dienst, rijd ik verder naar het Westen. Naar mijn broer. Die heeft vorige week twee knieprotheses gekregen dus een bezoekje is wel op z’n plaats. Ik blijf niet te lang plakken; voor de grote uittocht uit Eindhoven begint wil ik thuis zijn.

Ondanks het nog redelijk vroege tijdstip is het druk op de weg. Op de parkeerplaatsen en de op- en afritten bij tankstations is het nog veel drukker. Ik zie verrijdbare tekstborden die de weg wijzen naar andere parkeerplaatsen. Ik hoor op de radio dat onze Oosterburen vandaag de Dag van de Duitse eenwording vieren. De overvolle parkeerterreinen langs de snelweg zijn verklaard. Op erkende feestdagen ligt het vrachtverkeer bij de Oosterburen voor een groot deel stil. Pas na middernacht, wanneer ik al lang op één oor lig, mogen al die vrachtwagens Duitsland in. Ik schat in dat de parkeerterreinen rond die tijd deels zullen leeglopen. De meeste chauffeurs hebben dan al minimaal acht uur langs de kant van de weg gestaan.

Het laatste parkeerterrein voor de grens wordt aangekondigd. Lang niet alle vrachtwagens nemen die afslag. Ik voorzie een file op het laatste stuk van mijn tocht en neem dezelfde afslag als de vrachtwagens die het laatste parkeerterrein wel gaan opzoeken. Daar waar zij naar links gaan, rijd ik rechts de Eindhovenseweg op. Ik ben bijna in Venlo. Op de radio lepelt nieuwslezer Matijn Nijhuis de files op. Die staan dit keer vooral in het Oosten van het land. Hij eindigt met ‘en een half uur vertraging op de N280 tussen de Duitse grens en het Outletcentrum in Roermond.’

Terwijl ik mij afvraag welke gek er een half uur in de file gaat staan, om het parkeerterrein van een Outletcentrum op te rijden, stremt het verkeer voor mij.De snelheid gaat van tachtig naar zestig, terug naar dertig. Dan staan we stil. In de verte gloort de Stadsbrug. Nog een kleine kilometer te gaan, dan ben ik thuis. Een half uur later parkeer ik mijn auto thuis voor de deur.

Het is dat die Duitse feestdagen, hier in de regio beter bekend als Duitse zondagen, goed zijn voor de Nederlandse economie want anders… Ja, wat eigenlijk? Wat kan je als Nederlandse burger tegen een Duitse feestdag doen? Helemaal niets. Behalve de data in je agenda noteren zodat je niet voor verrassingen komt te staan. 1 November komen ze weer!