I know what I did…

19970306_fietsen in amerikaIk ben een liefhebber van series als NCIS, CIS, Silent Witness, Midsummer Murders. Ik vind het knap dat altijd elke zaak opgelost wordt. Hoewel, dat kan natuurlijk niet, want er bestaat ook een programma Cold Cases. Die zijn niet opgelost.

Soms komt in een van mijn favoriete series zo’n cold case voorbij. Wordt de vraag gesteld, ‘Wat deed jij op voeg datum in een grijs verleden in om drie uur ‘s-middags?’.  En dan komt mijn punt: iedereen weet nog wat hij/zij tig jaar geleden om drie uur ‘s-middags deed.

Het zal aan mij liggen. Ik weet soms niet eens wat ik vorige week vrijdag om drie uur deed, laat staan op een datum ergens in een grijs verleden. Kijk, dat de partner  of kinderen van het slachtoffer het nog weten, a lá. Maar een willekeurige voorbijganger? Nah.

En toch… Toch weet ik wat ik vandaag de dag, 25 jaar geleden, deed. Niet veel. Uitpuffen. Letterlijk en figuurlijk. Time flies!

 

When will I ever learn?

Zo rond derde kerstdag voelde ik wat ‘gerommel in de trommel’. Oftewel, mijn darmen waren van slag. Niet vreemd, na twee dagen uit eten gaan. Hoe goed de koks en het bedienend personeel ook hun best doen mij geen gluten voor te zetten, het kan altijd een beetje fout gaan.

Tegen de tijd dat het oude jaar afscheid nam, wist ik dat er meer aan de hand was. Ik was koortsig, liep (te) vaak naar nummer 100 en voelde mij beslist under the weather.  Vanuit de gedachten, zo lang ik naar het toilet kan wandelen, is er niets aan de hand, negeerde ik de signalen, en ging door met mijn leven.

In de nacht van zondag op maandag nam mijn lichaam het heft in handen. Wandelen was vanaf dat moment out of the question. Na mijn persoonlijk record op de 10 meter meerdere malen te hebben verbeterd, gaf ik toe aan mijn lijf. Ik trok mij met een dekentje terug op de bank, liet het stof en de tandpastavlekken in de badkamer met rust, ging niet wandelen en, heel belangrijk, stopte met het drinken van koffie en het eten omdat het tijd is om te eten.

Legitiem lanterfanteren dus. Tegen een uur of vier voelde ik een knaagje in mijn maagje en wandelde uiteindelijk, de koelkast toonde een groot gapend gat, toch even naar de supermarkt. Dat leerde mij twee dingen. Ten eerste bleek die 2 x 150 meter wandelen nog best ver te zijn. Ten tweede knapte ik van een lichte maaltijd voldoende op om een rustige, maar vooral goede nachtrust te hebben. Het gevolg: de koffie smaakt mij weer, mijn darmen zijn weer rustig en de koorts begint af te nemen.

Ik zeg altijd, tegen iedereen, ‘Wel goed uitzieken hoor’,  maar heb daar zelf wat moeite mee. When will I ever learn? Ik geloof dat ik een voornemen voor dit jaar heb gevonden!

Batterij vervangen met een lach …

20190103_bellabeatSinds anderhalf jaar ben ik in bezit van een Bellabeat. De Bellabeat is een fitnesstracker maar wel met een ander uiterlijk en minder opties dan de gemiddelde tracker.  Eigenlijk is het een hele dure stappenteller die toevallig ook nog mijn slaappatroon kan analyseren. Oww, en in de bijbehorende app zitten een aantal leuke meditaties.

Na een jaar dat ding naar volle tevreden te hebben gedragen had ik er van de zomer, tijdens het grote loslaten, ineens genoeg van. De temperatuur zal er ook wel aan meegewerkt hebben. Bella en haar beat verdwenen de kast in en ik gooide de app, die zonder de bellabeat niks doet, van mijn telefoon. Opgeruimd staat netjes.

Een maand of twee geleden begon ik aan een zoektocht naar een meditatie app. Ik vond er meerdere, maar er was er niet een die mij kon bekoren. Gisterenavond was ik weer eens op zoek, scrolde ook even door mijn eerdere aangeschafte apps heen en zag Bellabeat staan. Met een klik stond de app weer op mijn telefoon en tien minuten later was ik bezig om, half slapend, de batterijen van de Bellabeat te vervangen. Terwijl ik de batterij op zijn plaats schuif hoor ik de stem van mijn broer…..

… Natuurlijk waren er meer tekenen van Paps ziekzijn (vasculaire dementie en Alzheimer). Weet je nog van die batterijen? Mijn schoonzusje begint te lachen. ‘Nee,’ zeg ik, ‘dat verhaal ken ik niet.’ ‘Mam had op de camping toch dat kleine wekkertje staan? Als ze ‘s-nachts niet kon slapen, dan pakte ze haar zaklamp en dat wekkertje en keek even hoe laat het was. Tot de zaklamp niet meer aanging. De volgende dag vraagt zij aan pa om de batterijen van de zaklamp te vervangen omdat zij niet meer op het wekkertje kon kijken. Pa ging meteen aan de slag en binnen vijf minuten deed de zaklamp het weer. Die nacht kon mam weer niet slapen, pakte de zaklamp en het wekkertje en keek hoe laat het was. Twee uur. Na wat gedommeld te hebben, pakte zij weer de zaklamp en het wekkertje. Het was nog steeds twee uur. Had pa de batterijen uit het wekkertje gebruikt voor de zaklamp zodat mam weer op het wekkertje kon kijken.….’

Na wat sereen gevloek (;-)) op de wel heel kleine schroefjes die niet wilde wat mijn slaperige vingers wilden, maar met een lach in mijn gedachten, is het gelukt om de Bellabeat weer aan de praat te krijgen en zit mijn eerste meditatie van dit jaar er op.

Kerstvakantie

mememeIk durf het bijna niet te zeggen. Ik ben tenslotte al sinds 26 juli van dit jaar fulltime ‘stay-at-home-mom’ (zoals de Amerikanen dat zo mooi noemen), al komt er van moederen niet veel meer bij een 24 jarige. Maar dit terzijde.

Ondanks dat ik al even thuis ben, heb ik besloten de rest van het jaar ‘vakantie’ te nemen. Geen vakantie in de zin van ‘ik pak mijn tas en ga de wereld rondreizen’. Ook de vorm ‘ik ga vegeteren op de bank bij de verwarming’ laat ik aan mij voorbij gaan. Daarbij, van sommige dingen, zoals werk zoeken en studeren, kan ik niet eens vakantie nemen. En toch heb ik, voor het eerst in zeven jaar, gevoelsmatig kerstvakantie.

Voor een applicatiebeheerder van een HR softwarepakket is de periode december tot en met half januari druk. Naast de kleine jaarlijkse wijzigingen van bijvoorbeeld het minimumloon die in het pakket opgenomen moeten worden, gaan de meeste grote wijzigingen zoals aftopping van het pensioen, uitbetalen ORT tijdens vakantie of de ‘Uniforme Pensioen Aanlevering’ altijd per 1 januari van start. Op zich geen ramp, behalve dat Den Haag negen van de tien keer de definitieve plannen pas net voor het kerstreces vrijgeeft.

Verder luidt december meestal de jaarverwerking in waardoor er extra controles uitgevoerd dienen te worden, zowel op inrichting van het systeem als invoer van de gegevens. Het is dan wel handig wanneer de applicatie ‘in de lucht’ is, en mocht het systeem uitvallen, er zo snel mogelijk actie ondernomen kan worden richting ICT/leverancier om het probleem te verhelpen.

Aangezien ik de laatste tijd tot de conclusie ben gekomen dat ik niet alleen van schrijven, maar ook van het beheren van zo’n HR softwarepakket heel blij word, en qua functies ook weer in die richting kijk, loop ik een groot risico volgend jaar geen kerstvakantie te kunnen nemen.

Dus doe ik het nu goed. Deze en volgende week zie ik als inhaalslag voor de gemiste vakanties van de afgelopen zeven jaar. De week van kerst en de eerste week van januari zijn dan een soort voorschot op de jaren die nog gaan komen.

Nu zie ik jullie denken, maar als je deze periode niet weggaat, gewoon blijft studeren en werk zoeken, waar bestaat die vakantie dan uit? Heel simpel. Ik spreek eens wat vaker af, maak gebruik van het heerlijke weer om wat meer tijd buiten door te brengen, verlummel mijn tijd wat meer… en voel mij daar dan niet schuldig over. Dat laatste is 100% vakantie.

Sweikhuizen

De Calvinist versus de Rebel

She van Shes Changing LanesDit mens, ik zei de gek dus,  is een vat vol tegenstrijdigheden. Enerzijds wil ik graag weer aan de slag, anderzijds geniet ik de van mijn ongekende vrijheid. Van de mogelijk afspraken te maken zonder dat ik verlof op hoef te nemen.

Om te voorkomen dat ik te zeer van mijn vrijheid ga genieten, heb ik met mijzelf afgesproken niet meer dan twee, langer dan twee uur durenden, privé afspraken per week te maken. Dit heeft deels een praktische reden. Zowel het studeren als het zoeken naar werk zijn tijdrovende klusjes. Maar ik heb in deze ook wat last van mijn Calvinistische inslag.

Diep van binnen vond ik mijn sociale kalender voor deze week te vol. Naast twee korte afspraken op de dag van vandaag, stonden er ook nog twee dagvullende afspraken op het programma. Een dag op stap met twee vriendinnen, en een hele dag naar een FNV-congres over loopbaanadvies. Nu is dat laatste niet alleen leuk, maar ook zeer leerzaam. En het is netwerken. Iets waarvan het UWV vindt dat ik dat veel moet doen omdat een netwerkend mens het snelst aan een baan komt.

Toch vond de Calvinist in mij het niet erg toen een van de vriendinnen vroeg of de afspraak een week verzet kon worden. Zonder in mijn agenda te kijken zei ik, prima.

Een uurtje later werkte ik mijn agenda bij en zag dat het volgende week wel een hele drukke week wordt. Drie uitstapjes met vriendinnen, een netwerkbijeenkomst en een schooldag. Het was de Calvinist in mij duidelijk dat er geschrapt moest gaan worden.

Ik had mijn telefoon al in de hand om mijn afspraak van donderdag te verzetten, doen de Rebel in mij wakker werd. ‘Je mag twee privé afspraken per week maken.’ zei de Rebel. ‘Ik ga maandagavond uit eten en naar de film, dat zijn drie, eigenlijk vier, afspraken,’ sprak de Calvinist.  ‘Afspraken in de avonduren tellen niet mee,’ zei de Rebel gedecideerd. ‘Ik vind het wel wat veel allemaal,’ zei de Calvinist met een zuinig mondje.

De Rebel keek peinzend naar de agenda. Bladderde een week terug. ‘Hum, vrijdag een hele netwerkdag, en dinsdag nog één. En dan zaterdag naar school, is dat niet veel van het goede?,  vroeg zij aan niemand in het bijzonder. ‘Best wel’, antwoordde de Calvinist, die nooit haar klep dicht kan houden. ‘Mooi,’ zei de Rebel, pakte een pen en streepte de netwerkbijeenkomst van volgende week dinsdag door.

‘Stuur jij even een mailtje om ons af te melden,’ zei zij tegen de Calvinist. De Calvinist, overruled en met stomheid geslagen, deed wat er van haar gevraagd werd.

Ik mag die Rebel wel. 😉