Wat mij er aan deed denken …

Persoonlijk

Ik stipte het in Nogmaals even snel tussendoor al aan. Powerwalken. Vrijdagochtend werd ik tijdens het boodschappen doen aangesproken door Martine. Martine is lifestylecoach en into voeding en beweging. Na een klein leugentje over ontbijten van mijn kant, (in tegenstelling tot mijn antwoord, ontbijt ik niet elke ochtend), begon Martine over powerwalken op dinsdagavond. In groepsverband. ‘Nee,’ zei ik gedecideerd, ‘Dat is niets voor mij. Wandelen moet leuk zijn, en geen verplichting.’ ‘Het is gratis en vrijblijvend,’ antwoordde Martine. Ik zei weer nee, want ons kent Me, Myself & I. Ik ben niet zo goed in vrijblijvend. Dit zeg ik fout. Ik ben hééééĺ goed in vrijblijvend, maar zodra ik iets vrijblijvends niet doe, voel ik mij toch schuldig, want ik heb het niet gedaan terwijl ik vrijblijvend ja heb gezegd. Ik bleef bij mijn nee, en ging verder met boodschappen doen.

Ik kwam niet ver. De dames Me,Myself & I gingen zich ermee bemoeien. ‘Jij kan wel een stok achter de deur gebruiken,’ zei Me. Jij kan wel twee stokken gebruiken,’ zei Myself. En I zei, ‘Jij wilt hier toch blijven wonen, misschien moet je dan ook eens wat meer mensen leren kennen.’ Wat drie stokken niet lukte, lukte de opmerking van I wel. Ik liep terug naar Martine, en pakte een folder. We raakte aan de babel, en bij het afscheid zei ik, ‘tot dinsdag’. Dammed it, dacht ik. Dat is een stok!

Thuis bezocht ik de website van Martine, en likete de facebookpagina met informatie over het powerwalken. Ik las iets over Herbalife en dacht, dat zou wel eens een eenmalige actie kunnen worden. Ooit, dik 25 jaar geleden, heb ik Herbalife gebruikt om van mijn laatste zwangerschapskilootjes af te komen. Dat is gelukt, maar niet op de beoogde manier. Puur natuur wil namelijk niet zeggen anti-allergisch. Ik heb het spul twee weken gebruikt, en daarna heeft het nog een maand geduurd voordat ik weer normaal kon eten. Inderdaad, ik behoor tot een klein percentage mensen wat dat spul niet verdraagt.

‘De volgende keer dat je denkt dat je iets van een afslankmiddel of een supplement nodig hebt, overleg dan even met mij,’ bromde de huisarts en ik beloofde dat te doen. Tegenwoordig heb ik een andere huisarts. Weer eentje die weet dat voeding, vitamines en mineralen belangrijk zijn voor je gezondheid.

Ik besloot dat ik mij door het woord Herbalife niet liet stoppen. Besloot het powerwalken een kans te geven. Ik zocht uit waar het vertrekpunt van het powerwalken precies lag, zodat ik dinsdagavond er in een keer naar toe kon wandelen, fietsen, rijden. Dinsdagochtend stuurde ik een mailtje dat ik er ‘s-avonds bij zou zijn, en dinsdagavond liep ik keurig op tijd het vertrekpunt binnen. En kreeg een Herbalife supplement aangeboden. Wat ik weigerde, met bovenstaande uitleg. De dame in kwestie gaf aan dat het product de laatste 25 jaar sterk verbeterd was, maar drong verder niet aan. Martine wandelde binnen, we babbelde wat, en er kon gestart worden met powerwalken. 

Ik was even bang dat ik het tempo niet bij zou kunnen houden, maar dat viel mij 100% mee. Ik had zelfs voldoende adem over om met Martine en de andere deelnemers te kletsen. Onder andere over… jullie raden het al, Herbalife. Wederom werd er na mijn uitleg, en de melding dat ik alleen in overleg met, en op advies van de huisarts, supplementen gebruik, niet aangedrongen. Dat kan ik waarderen. Dusdanig, dat ik volgende week, wanneer er geen afspraken tussendoor komen, weer mee powerwalk.

Mijn opmerking over de huisarts deed mij er wel aan denken, dat het de hoogste tijd is om mijn bloed weer eens te laten onderzoeken, om te kijken of ik nog wel de juiste aanvullingen slik. Binnenkort maar weer eens een onderzoek aanvragen. 😉 Is dat kletsen over Herbalife toch ergens goed voor geweest. 

Vijftig dagen..

PersoonlijkHet begon met een plakje kaas tussen de maaltijden door. Al snel werd het een boterham (cracker, maiswafel) tussen de maaltijden door. Waar plek is voor één, is ook plek voor twee, drie, vier en acht, die laatste snee, die is vast eenzaam dus hup… ook onder mijn neus door. De bak muesli om acht uur ‘s-avonds was een verlaat toetje. De volgende bak, rond de klok van tienen het ontbijt voor de volgende dag. Want ‘s-morgens heb ik niet zo’n honger. Bovendien, als ik eenmaal begin met eten, kan ik niet meer stoppen.

De eerste maanden tot een half jaar merkte ik dit keer weinig van dat gesnaai. Ergens in april begonnen mijn kleren wat strakker te zitten. Best bijzonder, want ik draag voornamelijk kleding waar veel rek in zit. Nu niet meer, de rek was eruit. Ik gaf de schuld aan die incidentele reep chocolade die ik at. En misschien zou ik moeten stoppen met tweemaal opscheppen tijdens het avondeten. Alsof het ‘em daar in zit. 

Ik deed dat laatste wel, maar het zette, logischerwijs, geen zoden aan de dijk. Het duurde tot eind juni voordat ik er echt genoeg van had en besloot dat het tijd werd mijn emoties onder ogen te zien. De emotie achter de chocolade en butterscotch toetjes had ik zo ontdekt. Een bitterzoet gevoel van gemis. 

Maar al die boterhammen kaas, plakjes worst, bakken yoghurt met muesli en fruit, omeletjes, de lunch van morgen… daar voelde ik al soul searchend helemaal niets bij. Ik vond het tijd worden om te gaan registeren. Wanneer ging ik iets te eten maken en vooral, wat was ik op dat moment aan het doen. Ik zag al snel een patroon. Ik had geen behoefte aan snaaien wanneer ik bewust met iets bezig was. Wandelen, schrijven, lezen, huishouden, studeren. Zelfs niet tijdens het bingewatchen van youtube filmpjes over een vooraf bepaald onderwerp. Maar zodra ik voor de buis bleef hangen wanneer ‘mijn’ programma was afgelopen. Wanneer ik doelloos, in een constante herhaling, diverse social media kanalen bleef openen, ook al weet ik dat er in die 10 seconden weinig nieuws verschenen is. Met andere woorden: wanneer ik mij verveel.

Weten dat ik op het moment van eetdrang geen honger heb, is in het verleden nooit een reden geweest om niet te gaan eten. Ik hoopte dat de wetenschap dat mijn eetdrang voortkomt uit verveling, voldoende was om het tij te keren. Dat bleek een tegenvaller. Ik at geen acht maar nog maar zes keer per dag. Wel wat vooruitgang, maar niet voldoende. Ik moest wat anders bedenken. Maar wat.

Uit het verleden weet ik dat ik slecht ben in ‘goede voornemens’. Soms lijkt het wel dat ik, juist door het stellen van doelen, het doel saboteer. Ik vermoed omdat ik soms weet dat ik iets moet doen, maar er nog niet helemaal van overtuigd ben. Zoals in dit geval. Ik weet dat het stom is om zoveel te eten, maar ik was er nog niet over uit, hoe stom. 

Ik besloot terug te vallen op aloude kennis, opgedaan op het internet. Het kost een maand om een nieuwe gewoonte aan te leren. (Behalve als het een slechte gewoonte is, zoals snaaien. Dat lukt binnen een paar dagen.) Ik moest een stok verzinnen om die eerste dertig dagen door te komen. Iets van een beloning. 

Planner verslaving to the rescue!

Al planner-video’s bingewatchend vergat ik te eten (want oprechte interesse) en vond ik die stok. Ik maakte kennis met een voor mij nog onbekende (Japanse) planner. Eentje die qua indeling en lay-out 95% aansluit bij mijn beeld van de ideale planner. Ik had mijn stok gevonden! 

Mijn stok komt in twee maten. Een B6 slim en en A5 slim. Ik bedacht twee stokken. Om de B6 te mogen kopen, mag ik een maand lang slechts drie maaltijden per dag nuttigen, en niet snaaien of schranzen (ie dubbele porties wegwerken). Lukt dat, en lukt het mij dan ook nog om 2 kilo af te vallen, mag ik de A5 kopen. 

Ik zit nu op 22 dagen en – 1,5 kilo. Ik vermoed zomaar dat ik beide stokken ga halen. Vooral normaal eten gaat mij prima af. De keren dat ik aandrang voel, ga ik bewust iets doen. Lezen, poetsen, schrijven, vloggen. Toch voelt, ondanks de internet-mythe, dertig dagen als een te korte periode om iets een echte gewoonte te laten worden. 

Zo is van de week stok nummer drie in mijn leven gekomen. Ik mag de planner pas begin september bestellen. Tot die tijd mag ik niet snaaien, schranzen en gedachteloos voedsel onder mijn neus doorduwen. Vijftig dagen dus. Dat moet, zelfs voor mij, voldoende tijd zijn om een slechte gewoonte kwijt te raken, en daarmee een goede gewoonte op te bouwen. Alleen… In plaats van ruim over de helft en goed bezig, ben ik nu pas net begonnen. Dat voelt even gek. Ik kreeg zowaar een knaagje in mijn maagje. 😉

Snipperdag

Persoonlijk

Langzaam laat ik het heilige moeten los. Gun ik mijzelf aan het eind van een volle dag rust. Ga niet tussen de vacatures snuffelen. Laat mijn studieboek dicht. Verplicht mijzelf niet tot het uitvoeren van een x-aantal dagelijkse taken. 

Er zijn niet veel van dit soort volle dagen. Tenminste, niet voor zover ik het aan mijzelf toe wil geven. Het was nog geen hele dag, zegt het stemmetje in mijn hoofd, wanneer ik na een aantal uren buiten de deur te hebben vertoefd, weer thuis kom. Hup hup, je kunt best nog even inloggenEven vacatures zoeken. Even aan je eindopdracht werken.

Bij het opstellen van de planning voor donderdag moet ik mij inhouden. Er staat een uitstapje met de Maashopper op het programma. Vertrektijd 11 uur vanuit Steyl. Vermoedelijke aankomsttijd terug in Steyl 5 uur. Voeg daar minimaal een kwartier fietsen, in mijn tempo en met mijn conditie waarschijnlijk een half uur, enkele reis bij, en mijn dag zit vol. Vol met praten, over het water staren, genieten. Op mijn to-do lijst staat slechts één taak. Artikel

Donderdagochtend, na het openen van mijn telefoon zie ik dat ik what’s app berichtje heb. Het gaat vandaag niet lukken, is de samenvatting van de tekst. Ik weet uit ervaring hoe moeilijk het is om op het laatste moment een afspraak af te zeggen. We verzetten het gewoon naar volgende week, reageer ik. We appen nog even. Dan pak ik mijn agenda om de afspraak door te strepen, en de to-do lijst aan te vullen. Er is, zoals altijd, genoeg te doen. 

Mijn pen blijft boven het papier hangen. Dan schrijf ik één woord op. TADAH! In tegenstelling tot een to-do list bevat de tadah lijst niets wat moet, maar slechts de dingen die spontaan gedaan zijn. Dan laat ik zelfs dat idee los, en besluit dat het de hoogste tijd is voor een snipperdag. Een dagje balkon. Een dagje zonder moeten, maar vol mogen. 

Tussen het mogen door maak ik een afspraak met de interieurontwerpster om vrijdagochtend een aantal showrooms te bekijken, om een beter beeld bij tegels en badkamermeubels te krijgen. Dan blijft er maar een halve dag over om te doen, zegt het stemmetje. Ter plekke besluit ik om het stemmetje te negeren, en er geen snipperdag, maar een lang weekend van te maken. Maandag is er weer tijd om te moeten, vanaf nu geniet ik van een mini-vakantie. Niet alleen omdat het kan, maar omdat het bij tijd en wijle gewoon even moet.