Stoer en dapper

Met de tegeltjeswijsheid ‘Als je doet wat je altijd deed, krijg je wat je altijd kreeg’ in gedachten stapte ik een aantal maanden geleden uit mijn comfortzone en heb, in overleg met mijn werkgever, mijn baan aan de wilgen gehangen. Het plan is om vanuit even helemaal niets een carrièreswitch te bewerkstelligen. Stoer en dapper zijn een aantal typeringen die ik sindsdien regelmatig te horen heb gekregen. Leuk om te horen (lezen) maar zo voel ik mij lang niet altijd. 

20180713_veer

Vanaf de pont

Het is niet dat ik spijt heb van mijn besluit. Integendeel. Ik sta hier nog steeds voor de volle honderd procent achter en ik ga er nog steeds van uit dat ik binnen nu en twee jaar een droombaan heb. Het is alleen dat mijn zelfvertrouwen fluctueert. Op de piekmomenten vind ik mijn droombaan, maar zit mijn vertrouwen even in een dip dan vind ik de droombaan van iemand anders; een leuke baan maar eentje die het voor mij net niet is.

20180713_uitkijktoren

Uitkijktoren in het Maasdal bij Baarlo

Tijdens zo’n dip bekruipt mij ook het gevoel dat mijn tijdspad te royaal is. Dat ik niet te lang vakantie moet nemen. Dat ik niet pas een paar weken voordat ik mij bij het UWV moet melden actief op zoek moet gaan naar werk om de periode tussen nu en droombaan te overbruggen. Op het moment dat ik naar een site als indeed.nl surf weet ik dat ik iets moet doen om uit die dip te komen. Dat ik even uit mijn comfortzone moet stappen om mijzelf zo te bewijzen dat ik echt wel wat in mijn mars heb.

img_3211

Ik zie de pont!

Vandaag had ik zo’n stap even uit je comfortzone momentje. Een week of drie geleden zag ik in het Maasdal in Baarlo een uitkijktoren staan en dacht watertandend aan het uitzicht. Alleen, ik heb last van hoogtevrees. No way dat ik die tien meter hoge toren zou beklimmen. Laatst staan dat ik van het uitzicht zou genieten. Vandaag, na een bezoek aan de kapper in Steyl, besloot ik niet via de kortste route naar huis te fietsen maar een stukje te gaan toeren. Met het veer van Steyl naar Baarlo stak ik de Maas over en fietste tussen de landerijen door naar huis. De uitkijktoren kwam steeds dichterbij. In een fuck it momentje heb ik mijn fiets bij de toren geparkeerd en ben, met knikkende knieën, naar de top van de toren geklommen. Hoewel ik het ondanks de omheining niet aandurfde rustig over de top rond te lopen, heb ik wel genoten van het weidse uitzicht.

img_3212

Blik op Tegelen en verder!

Op weg naar huis besefte ik dat ik met deze actie mijn doel had bereikt. Voorlopig voel ik mij weer stoer en dapper genoeg om op mijn droombaan te wachten!

Er komt van alles op mijn pad..

Eigenlijk geloof ik niet in toeval, sturing door het universum, een welwillende hogere macht of hoe je het ook noemen wilt. Maar toch… Nu ik de keuze heb gemaakt een andere weg in te slaan door afscheid te nemen van mijn werkgever zonder dat ik al een nieuwe baan heb komt er, als door toeval,  van alles op mijn pad.

lanes

Het ‘van alles’ betreft geen grote dingen maar ik zie een patroon.

  • Een reeds driemaal verzette afspraak met een kennis resulteerde in een creatieve brainstormsessie van een uur of zes met onder andere aanscherping van mijn plan tot gevolg.
  • Telkens wanneer ik een lichte paniek over het mogelijk welslagen van mijn plan om weer aan het werk te komen voelde opkomen, liep ik (ex-)collega’s met kennis van de huidige arbeidsmarkt tegen het lijf die mij verzekerden dat mijn plan een meer dan gerede kans van slagen heeft.
  • Tijdens mijn zoektocht op de website van mijn vakbond naar de mogelijkheden om een afspraak in te plannen met iemand die voor mij naar de juridische kant van de vaststellingsovereenkomst kon kijken kwam ik diverse vacatures voor vrijwilligers tegen. Op het moment dat ik dacht ‘daar moet ik te zijner tijd even induiken’ ontving ik een mail van de vakbond met een vrijblijvende uitnodiging om een informatiebijeenkomst bij te wonen waar de verschillende vrijwilligersfuncties uitgelegd werden. De bijeenkomst heeft inmiddels plaatsgevonden; ik heb mijn interesse in de vrijwilligersfunctie ‘loopbaanconsulent’ geuit en binnenkort word ik uitgenodigd om een dag met één van de loopbaanconsulenten mee te lopen om te zien of de functie en ik een mogelijke match zijn.
  • Een terloopse opmerking van een vriendin maakte een eind aan mijn gepieker over de vraag, hoe ik de artikelen met betrekking tot het onderwerp ‘She’s Changing Lanes’ op mijn blog tot hun recht kon laten komen, en deze website was geboren. 
  • Een lezeres die mij helpt om mijn toch ietwat roestig geworden kennis van de Nederlandse spelling en grammatica op te vijzelen.
  • Welke website, welk tijdschrift, welke krant ik momenteel ook bekijk, het onderwerp ‘keuzes maken’ blijkt hot en trending te zijn.

Zoals gezegd, het zijn kleine dingen, niets spectaculairs. Het heeft, denk ik, vooral te maken met het verruimen van mijn blik. Net zoals je pas ziet hoeveel rode auto’s er rondrijden nadat je een, voor jouw gevoel, qua kleur een unieke rode auto hebt gekocht. Het zijn ervaringen die mijn gevoel, dat ik de juiste stap heb gezet, bevestigen. Mij sterken in mijn besluit.

Wat maar goed is ook, want gisteren heb ik de vaststellingsovereenkomst ondertekend en mij ingeschreven voor de opleiding Online Communicatie en Social Media. Het is nu officieel. Ik ben onderweg.

Het Plan

Het besluit om mijn huidige baan vaarwel te zeggen is genomen. De vraag ‘Wat wil jij later worden’ beantwoord. De opleiding die ik  daarvoor wil gaan volgen uitgezocht. De hoogste tijd om een plan te bedenken om daar te komen waar ik naar toe wil. 

cropped-doel_2374-effects25.jpg

Mijn eerste plan was niet bepaald spectaculair: Starten met de opleiding en rustig uitkijken naar een andere baan. Een jaar geleden, als beheerder van het HR-pakket, was dat een goed plan geweest. Dankzij mijn kennis en kunde op het gebied van HR had ik in de avonduren nog genoeg energie over om er een studie (NCOI HBO Online Communicatie en Social Media) naast te doen. Aan die energie ontbreekt het mij, nu ik een voor mij onbekend werkterrein inclusief de bijbehorende knopjes leer te begrijpen, volkomen.

Plan B diende zich aan. Een gedurfd plan. Een clean break om vanuit ‘even niets’ te starten met mijn opleiding en rustig op zoek te gaan naar een nieuwe uitdaging als content manager. Klinkt leuk, maar gezien het feit dat het UWV onderdeel van dat plan is niet haalbaar. Het UWV houdt niet van ‘even niets’ en ‘rustig op zoek gaan’. Vanuit hun perspectief snap ik dat volkomen. Probleem is wel dat de kans dat ik nu al voor mijn droombaan word aangenomen praktisch nihil is. Plan B was letterlijk en figuurlijk niet erg smart. Terug naar de tekentafel.

Ik ging door tot plan X, blijven zitten waar ik zit en zien waar het schip strandt. Gevoelsmatig een gepasseerd station. Uiteindelijk heeft Plan B een upgrade gekregen. De clean break, het volgen van een opleiding en het zoeken naar een baan als content manager zijn gebleven.

Toegevoegd is het idee om via het uitzendbureau op zoek te gaan naar tijdelijke banen op administratief gebied. Ik zit met name aan vervanging tijdens zwangerschapsverlof te denken. Daarmee blijf ik actief op de arbeidsmarkt, leer nieuwe bedrijven en mensen kennen, breid mijn vaardigheden uit en kan, in de verlengde proeftijd die zo’n vervanging eigenlijk is, aan de werkgever laten zien wat ik in huis heb.

De tweede upgrade ben je nu aan het lezen. Op zoek naar antwoorden op mijn vragen rondom ‘Afscheid nemen van je werkgever wanneer je nog geen nieuwe baan hebt’ vond ik vooral gortdroge juridische verhalen en praktisch onleesbare UWV-teksten, maar nauwelijks persoonlijke ervaringen die verder gaan dan ‘Top keuze, had ik jaren eerder moeten doen.’ Ik was juist op zoek naar het verhaal achter de beslissing. Hoe kom je tot zo’n besluit, welke stappen kan/moet je ondernemen, waar moet je op letten, hoe is het om ineens geen vaste dagbesteding meer te hebben, de financiële consequenties, de twijfel, de zoektocht, de teleurstellingen, de vreugde, de… Nou ja, alles eigenlijk. Vanuit de gedachte ‘Dan schrijf ik het zelf wel’, is deze website geboren. Niet alleen ter Leringh ende Vermaeck voor anderen die in mijn situatie zitten, maar ook om te laten zien dat ik content kan schrijven en, zodra ik wat verder ben met mijn opleiding, een website kan vormgeven en een social media campagne weet op te zetten.

De derde upgrade heeft met tijd te maken. Zoals hierboven aangegeven wil ik eerst via het uitzendbureau op zoek gaan naar kortlopende werkopdrachten die niet persé te maken hebben met mijn droombaan. Zodra ik de eerste module van mijn opleiding heb afgerond wil ik de zoekfocus verleggen richting online communicatiefuncties. Wat niet wil zeggen dat ik ander werk afsla. Brood op de plank is en blijft het doel. Over anderhalf tot twee jaar wil ik het ‘jobhoppen’ via het uitzendbureau achter mij laten door weer een ‘normaal’ dienstverband aan te gaan. Liefst in de nieuw gekozen richting maar wat niet is, is niet. Het belangrijkste criterium is dat ik het werk (en alles wat er bij hoort) leuk vind en dat ik van de opbrengst kan leven.

Tot nu toe is iedereen die ik op de hoogte stel van mijn plan net als ik van mening dat het een goed plan is. De tijd zal uitwijzen of het een realistisch plan is.  Of ik het bij moet stellen, ga stellen en op welke punten of termijn, zal de tijd uitwijzen. Voor nu put ik kracht uit dit plan. Uit weten wat ik wil. Het hebben van een doel. MIJN DOEL!