de Bibliotheek Venlo: Walk & Talk

Walk_en_Talk.png

Eén van mijn oude liefdes is ‘de bieb’. Zonder dat instituut was mijn jeugd niet half zo leuk geweest. Om over mijn eerste werkervaring nog maar te zwijgen. Door omstandigheden verloor ik de bieb uit het oog. Tot een paar maanden geleden. In de trein van A naar B trof ik twee bibliotheekmedewerkers. Gefascineerd door hun gesprek ging ik de volgende dag op Google-jacht en werd getroffen door de veranderende rol van de openbare bibliotheek, inclusief haar plaats binnen de samenleving. Ik richtte mij met name op de Bibliotheek Venlo. Tussen alle, door hen georganiseerde activiteiten, zag ik de Walk & Talk staan. De omschrijving van dit evenement sprak mij enorm aan. In september was ik er nog niet aan toe, maar toen ik van de week de aankondiging voor de bijeenkomst van november voorbij zag komen, wist ik waar ik vrijdag 9 november tussen half tien en half twaalf zou zijn!

Walk & Talk is dé koffiepauze voor werkzoekenden. Elke maand kun je bij ons terecht voor praktische tips, goede ervaringen en praktijkvoorbeelden die jou kunnen helpen in je zoektocht naar werk.

Zoals gezegd is de bieb een oude liefde en oude liefdes roesten niet. Aldus het gezegde. Ik ben denk ik al 25 jaar niet meer in een bibliotheek geweest maar toen ik er vandaag naar binnenliep, was het of ik 35 jaar terug in de tijd was. Nee, dat is geen vertyping. Ondanks alle vernieuwingen zoals computers (ja lieve lezers, ik ben al zo oud) en de koffiecorner, voelde het als thuiskomen. Of misschien had ik dat gevoel wel dankzij die vernieuwingen. Ik ben nu eenmaal een koffieverslaafde ICT-er.

Walk & Talk

Ik was niet de eerste die het zaaltje binnenliep. Uiteindelijk waren we met twaalf man/vrouw. Op het programma stond: de do’s en don’ts bij het opstellen van de CV en sollicitatiebrief. Het plan was om na het aanhoren van de tips praktisch aan de slag te gaan. Plannen zijn er om gewijzigd te worden. In mijn onschuld vroeg ik, of iedereen elkaar al kon of dat er met een voorstelrondje werd begonnen. Ik bleek niet de enige (relatieve) nieuweling en er werd gestart met een voorstelrondje.

Het werd een rondje van dik twee uur. In die twee uur hoorde ik twaalf verschillende verhalen, allemaal in hun eigen stadia van werkzoekende, allemaal met hun eigen emoties. Ondanks, of misschien wel dankzij, het feit dat het een voorstelrondje was, vlogen de praktische en zeer bruikbare tips met betrekking tot CV en motivatiebrief, over tafel. Het was, ondanks dat we niet aan het geplande programma zijn toegekomen, een ontzettend leerzame ochtend. Een ochtend die mij aan het denken heeft gezet. Wat mij betreft een evenement dat voor herhaling vatbaar is. Beter gezegd: IJs en weder dienende, ben ik er de volgende keer weer bij.  

 

Ik dacht dat het aan mij lag..

StuderenStudiebelasting 5 tot 7 uur voorbereiding per les, stond er in de brochure. Met 2 lessen per schooldag, één schooldag per vier weken, komt dat snel geteld op ongeveer 4 uur per week. Vier uur per week, dat is goed te doen, weet ik uit het verleden.

Tijdens de voorbereidingen voor de eerste schooldag kwam ik er al snel achter, dat ik het met vier uur per week niet ging redden. Ik was zeker acht uur per week bezig. Hoewel ik begin oktober mijn huiswerk af had, had ik er geen goed gevoel over. Sterker nog, ik voelde mij onzeker. Dacht dat mijn hersenen niet meer willen leren. Kunnen leren.

Tot overmaat van ramp miste ik, dankzij een gluut die zich één dag voor de eerste lesdag  aan mij opdrong, de eerste schooldag. ‘Vrolijk’ ploeterde ik verder. Na drie weken op rij, acht uur per week, met mijn neus in de boeken te hebben gezeten, was het einde van mijn huiswerk nog lang niet in zicht. Toen moest ik nog aan de HTML- en CSS- codes beginnen.

Dit soort praktische zaken kan ik niet uit een boek leren. Die moet ik doen. Dat is precies wat ik de afgelopen week deed. Vier tot zes uur per dag! Leuke uren, dat wel. Maar mén, wat kost dat coderen een hoop tijd. Zoveel tijd, dat het mij verstandig leek, zes weken uitstel voor het inleveren van mijn moduleopdracht aan te vragen. 2 Februari is de nieuwe datum. Dat lijkt ver weg, maar tussen nu en dan zitten nog drie schooldagen die ook voorbereid moeten worden, en dat coderen is slow going. Lezen jullie de wanhoop? Niet? Ik voelde het wel. Een beetje.

Vandaar dat ik vanmorgen met een zwaar gemoed richting school vertrok. Ik voorzag dat ik het kneusje van de groep zou zijn. Overal achteraan zou hobbelen. Dat pakte (gelukkig) anders uit. Na vijf minuten had ik door dat ik net zo ver, misschien wel verder was, dan de rest. Binnen een kwartier voelde ik mij als een vis in het water. Al die jaren bloggen en knutselen aan prefab wordpress- en bloggerthema’s bleken hun vruchten afgeworpen te hebben. Om over een week knutselen met HTML nog maar te zwijgen.

Aan het eind van de schooldag waren alle sporen van wanhoop en onzekerheid verdwenen. De moduleopdracht is gaan leven. Ik heb een beeld bij de zelf te bouwen website. Hoe ik dat aan moet pakken. Waar te beginnen. Kan de hoofd- van de bijzaken onderscheiden. I’m back in business. That Feels Good! So Good!

Wat staat daar in het grasland?

w04_201810161Gisterenmiddag riep ik de hulp in van twee bijna ex-collega’s, die beide niet onverdienstelijk fotograferen. Voor mijn opleiding had ik wat informatie nodig omtrent een fototijdschrift en ik hoopte dat een van hen een abonnement had. Ik had geluk en ben nu in het bezit van alle materialen die ik nodig heb om een van mijn huiswerkopdrachten te maken.

Omdat ik toch met de collega’s aan het appen was, stuurde ik gelijk een appje naar collega Wandelaar. Op mijn vraag of hij vandaag in Venlo was en zin had om tussen de middag te gaan wandelen kreeg ik een kort bericht terug. Ja en ja, stond er in.

De afgelopen drie maanden ben ik nog wel eens bij mijn werkgever binnengelopen, maar altijd naar een andere afdeling dan waar ik werkzaam ben/was. Aangezien de collega’s tijdens mijn afwezigheid een andere flexruimte toegewezen hebben gekregen, was het even zoeken. En vaak, ‘Hé hallo, ja goed’,  zeggen.

Slechts collega’s of niet, tijdens het wandelen hadden we genoeg te delen. Een half uurtje pauze is zo voorbij. Terug bij de instelling spraken we af binnenkort weer aan de wandel te gaan. Hij liep terug naar zijn werkplek, ik liep naar een de werkplek van een vriendin. ‘Morgen tussen de middag wandelen?,’ vroeg ik haar. Ze controleerde even de weersvoorspellingen (ik stond een beetje verregend tegenover haar) en zei toen ja.

Als laatste liep ik nog even bij de collega’s van de servicedesk binnen. Die zaten net met een calamiteitje in de maag (en maakte al een grapje dat ik wel even bij mocht springen), dus heb heb ik beloofd na mijn wandeling morgen nogmaals bij hen binnen te wippen.

Tijdens de wandeling naar huis bedacht ik mij wat een fijne collega’s ik heb (gehad). Maar ook hoe drie maanden afstand nemen werkzaamheden en situaties in perspectief zetten. Het waren niet de werkzaamheden waar ik op ben afgeknapt. Het was met name de situatie.

Dat laatste wist ik eigenlijk al. Ik heb van de week op de diverse vacaturesites namelijk niet alleen de zoekopdracht ‘Communicatiemedewerker’ aangemaakt maar ook ‘HR-assistent’ en ‘Applicatiebeheerder’. Met andere woorden, een deel van mijn back-up plan is gepromoveerd naar ‘plan’.  

Vandaag was een leuke bevestiging voor iets wat ik onbewust al wist.

buiten_1-collage

NB. Op weg naar huis zag ik een reiger staan. Natuurlijk was ik te ver weg om een beetje scherpe foto te maken. Ik sloop dichterbij. Hij (of zij) verschool zich een beetje, keek de andere kant op. Nog een pas, dacht ik, en zag hem wegvliegen.