Snelcursus LinkedIn

Vriendin, die in een outplacementtraject zit, heeft onlangs tips ontvangen hoe je CV en LinkedIn profiel te pimpen zodat je opvalt binnen de grote grijze massa. Die tips wil zij best met mij delen, en zo kwam het dat ik donderdag rond de klok van elf uur, samen met mijn Chromebook, bij haar op de stoep stond.

Onze aandacht ging donderdag vooral uit naar ons beider LinkedIn profiel. Ik heb al dusdanig veel en vaak aan mijn CV geknutseld dat ik er zeer tevreden over ben, en zij had tijdens een trainingssessie dusdanig veel tips gekregen, en voorbeeldteksten geschreven, dat zij enkel nog tijd vrij moet maken om deze teksten in haar CV te verwerken.

In mijn gedachten was mijn LinkedIn profiel, wat ik een dik jaar geleden heb aangemaakt, best aardig. Tot ik er nu, samen met haar en voorzien van een kritische blik, nog eens goed naar keek. Alles stond erin, maar daar was meteen  alles mee gezegd. Het mocht wel wat frisser en fruitiger, en wat minder ‘zielig’.

Puntsgewijs nam zij haar aantekeningen door. Al snel zaten wij beide driftig te tikken. Tussen het tikken door stelde wij elkaar vragen. ‘Hoe zal ik dit schrijven?’ – ’Zal ik deze twee onderdelen als aparte ‘functies’ benoemen zodat ze beter zichtbaar zijn?’ – ‘Hoe heb jij alle verschillende functies onder één werkgever weten te plaatsen?’

Uiteindelijk hadden wij beide nog één functie te gaan. ‘Onze’ duo-functie. Secretaresse van de manager bedrijfsvoering. Een lastige. Want hoe geef je aan, zonder ballerig over te komen, en zonder je een functietitel toe te eigenen die je op papier nooit gehad heb, dat je in alles but the name directiesecretaresse was. Zij gooide er een prachtige volzin tegenaan, die ik prompt overnam. ‘Maar wij verzorgden toch ook, namens de Raad van Bestuur, de correspondentie met…’ zei ik. Een aha momentje voor vriendin, die meteen met de volgende volzin kwam.

Zei ik dat wij nog slechts één functie te gaan hadden? Fout. Als allerlaatste actie op het gebied van werkervaring, hebben wij onze huidige functie op LinkedIn gezet. Recruiters zoeken op huidige functie. Zet hier daarom de functie die je graag wilt uitoefenen, met tussen haakjes (beschikbaar) en voeg als werkgever in between jobs toe, las vriendin voor uit de ontvangen handout.

De functie die je graag wilt uitoefenen! Een lastige. Ja, ik weet wat ik heel graag wil. Ik weet ook dat de kans dat een recruiter of werkgever mijn kennis, kunde en beperkte opleiding op dat gebied serieus neemt, ienieminie is. Ik heb dus mijn laatste functie genoemd. Functioneel / applicatiebeheerder. In de toelichting heb ik een onderdeeltje ‘ook beschikbaar voor..’ toegevoegd.

Aansluitend aan de werkervaring hebben wij de kopjes Opleiding, Ervaring als vrijwilliger, Vaardigheden en onderschrijvingen en Aanbevelingen onder de loep genomen. Aan de eerste twee heb ik niets veranderd. Aan het onderdeel Vaardigheden en onderschrijvingen heb ik een flink aantal vaardigheden toegevoegd, en deze in een andere volgorde gepresenteerd, zodat met name de ICT vaardigheden wat meer in het oog springen. Met een beetje geluk gaan mensen mijn vaardigheden onderschrijven. Dat zou wel fijn zijn.

Het laatste onderdeel, Aanbevelingen, is wat mij betreft het aller-, aller-, aller lastigste onderdeel. Dit is geen rubriek die open staat voor Jan en alleman. Neen. Jij, ik in dit geval, moet zelf iemand benaderen met de vraag of hij/zij een aanbeveling voor jou wil schrijven. Inderdaad, ik moest iets vragen. Uiteindelijk heb ik drie vragen de deur uitgedaan. De eerste was makkelijk, de tweede viel achteraf best mee, en de derde was retemoeilijk. Toch hoop ik dat met name die laatste persoon een aanbeveling schrijft.

Als allerlaatste, tegen de klok van drieën (inderdaad, dat pimpen van een LinkedIn profiel vraagt best wat tijd), heb ik mijn profiel opgeslagen, terwijl het vinkje delen met netwerk was ingevuld. Dat had ik al die tijd nog niet gedaan. Eigenlijk heb ik mijn netwerk nu pas officieel verteld dat ik werkzoekend ben. Stiekem had ik namelijk gehoopt dat deze periode dusdanig kort zou zijn, dat ik haast ongemerkt  van functie A naar functie B kon zeilen, zonder noemenswaardig gat in mijn CV. Dat was even slikken. Maar het is zoals het is. Nu dus ook op LinkedIn. 😉

En omdat profielen nooit klaar zijn: net voor het afsluiten van mijn Chromebook liet ik Vriendin onderstaande foto zien. De skyline van Venlo. ‘Wauw, mooi foto. Waarom gebruik je die niet als achtergrond op je LinkedIn profiel.’ Ik keek haar verbaasd aan. ‘Kan dat dan?’ Volgens de handout kan dat, en inderdaad, het is mij gelukt. ‘Echt mooi,’ zei Vriendin. ‘Wil jij..?’ vroeg ik. Zij wilde wel, en nu delen we naast de omschrijving van een duo-functie ook een achtergrondfoto.

skyline venlo

NB. Nieuwsgierig geworden? Een link naar mijn LinkedIn profiel is te vinden in de zijbalk (mobiel via het menu) onder het kopje You Can Find Me Here.

Net werken

Het voordeel van even geen werk hebben is dat ik tijd heb om vrienden te helpen met dingen waar ik net iets meer verstand van heb dan zij. Zo heb ik van de week de nieuwe (concept) website van een vriendin van voor naar achteren doorgetest. Gekeken naar de layout en de navigatie-onderdelen. Gecheckt of de linkjes wel werkte, de tekst consistent, en of de layout wel prettig oogt op een mobieltje. Kwam al die opgedane theoretische kennis met betrekking tot webdesign toch nog van pas.

Een dag later nam ik eens goed de tijd om de moduleopdracht van een klasgenoot door te nemen. Ik heb dat onderdeel al met goede resultaten afgerond waardoor ik mij bijna ervaringsdeskundige mag noemen.

Beide dingen waren leuk om te doen. Al was het maar omdat ik hierdoor het gevoel kreeg mijn opleiding niet voor niets te doen. Dat ik barstensveel heb geleerd.

Bovendien hield het mij van de straat. Twee dagen lang. Ik was even vergeten hoe dat was, twee dagen lang intensief testen, controleren, aanvullen, adviseren en documenteren. Het voelde net als werken. Het voelde goed. Ik kan het nog. 

Het was ook vermoeiend. In eerste instantie dacht ik dat ik het werken ontwend was. Dat ben ik natuurlijk ook. Ondertussen weet ik dat het dat niet (alleen) is. Terwijl de mussen door de hitte dood van het dak vielen heb ik kans gezien een koudje op te lopen. Mijn zakdoek wijkt momenteel niet van mijn zij. Tja, je kan maar ergens talent voor hebben.

Werken in de zorg: zij instromen!

Werkloosheid gedaald, aantal vacatures gestegen!

Het zou zo maar een krantenkop van de afgelopen weken kunnen zijn. Een deel van die openstaande vacatures zijn binnen de zorg te vinden, en dan met name de handjes aan het bed.  Een tekort wat, met de groeiende vergrijzing van Nederland, in de toekomst alleen maar groter  wordt. Om meer mensen richting de zorg te lokken, is eind vorig jaar de landelijke publiekscampagne Ik zorg van start gegaan. De campagne is niet alleen gericht op schoolverlaters maar ook op zij instromers. Zij instromers zijn jij en ik. Mensen die nu niet (meer) binnen de zorg werken, maar daar wel oren naar hebben. Omdat zij geen voldoening uit hun huidige werk halen, of omdat zij werkloos zijn en open staan voor verandering.

Grote vraag is alleen, waar ga je beginnen wanneer je op latere leeftijd, zonder de benodigde papieren, een baan binnen de zorg ambieert.  Hoe stel je vast of de zorg wel iets voor je is? Welke weg moet je bewandelen? Welke opleidingsmogelijkheden zijn er. En, niet onbelangrijk, wah kost dah?

Tijdens de Ontmoetingsochtend voor Werkzoekenden in de bibliotheek van Panningen werd een deel van die vragen beantwoord door een medewerker van Zorg aan zet. Zorg aan zet is een (zorg)overkoepelende organisatie in het Limburgse, die zich inzet voor werken en leren binnen de zorg.

Het eerste deel van de bijeenkomst bestond uit algemene informatie over de verschillende  branches binnen de sector. Denk hierbij aan ziekenhuiszorg, geestelijke gezondheidszorg, Verpleeg- en verzorging / thuiszorg, maar bijvoorbeeld ook jeugdzorg. Aansluitend kwamen de competenties die je nodig hebt om binnen de zorg te werken aan bod, gevolgd door mogelijke redenen waarom mensen wel aan de opleiding beginnen, maar uiteindelijk toch niet binnen de zorg gaan werken.  De redenen zijn heel divers en lopen van onderschatten van de studiebelasting, via de verkeerde doelgroep kiezen naar niet kunnen wennen aan onregelmatige diensten. Om er maar een paar te noemen. Wel iets om voordat je aan een omscholingstraject gaat beginnen bij stil te staan!

Hierna kwamen de verschillende opleidingsniveaus en -mogelijkheden, inclusief benodigde vooropleiding(en) en  een salarisindicatie aan bod. Eigenlijk een beetje een saai verhaal, als ik eerlijk mag zijn. Gelukkig had de gastspreker een deel van de presentatie uitbesteed aan een drietal ervaringsdeskundige. Mensen die op gevorderde tot vergevorderde leeftijd, om voor hen moverende redenen, de overstap naar de zorg hebben gemaakt, en nu in een leer- werktraject zitten.

De eerste gast-gastspreker was een man van 56. Na dertig jaar trouwe dienst ontslagen. Tijdens de gesprekken met de loopbaancoach aangegeven dat hij wel interesse had in medische dingen. Samen zijn zij de mogelijkheden tot (zij)instromen in de zorg gaan onderzoeken. Via een open sollicitatie een werkgever gevonden en aan een opleidingstraject begonnen. Nu lerend voor verzorgende IG (niveau 3) en zodra hij die opleiding heeft afgerond wil hij verder gaan met de opleiding verpleegkundige (niveau 4) omdat met name de medische handelingen hem trekken.  Haalt nu meer voldoening uit zijn werk dan de voorafgaande dertig jaar. Als ware ambassadeur voor zij instromers binnen de zorg spatte het enthousiasme van hem af. Ondanks zijn enthousiasme was hij wel realistisch. Het werk is lichamelijk zwaar. Dat is wel een dingetje. Gelukkig bestaan er hulpmiddelen.

De dames die na hem het woord namen, hadden iets meer moeite met spreken voor een groep, maar waren niet minder enthousiast.  Ik heb dit afgelopen jaar meer voldoening uit mijn werk gehaald dan de afgelopen 20 jaar uit het werk binnen het familiebedrijf. En ja, soms is het zwaar wanneer je acht dagen op rij moet werken, zeker voor het thuisfront, maar voor mij is het het waard, zei de oudste van de twee, die in mijn ogen met haar 36 lentes nog maar een jonkie is. Het bewaken van de werk-privé balans gaat haar steeds beter af. Zo worden er thuis geen rapportages meer gelezen, en is schoolvakantie ook echt vakantie.

Ik ben op mijn zestiende aan de BBL-opleiding verpleegkundige begonnen, vertelde de jongste ambassadeur,  maar in mijn derde jaar gestopt en buiten de zorg gaan werken. Toch heb ik altijd spijt gehad dat ik met de opleiding ben gestopt, en de zorg bleef trekken. Sinds februari van dit jaar ben ik gestart met de opleiding Persoonlijk Begeleider en ben werkzaam bij PSW. Ook zij is blij dat zij de overstap heeft gemaakt.

Ondanks het ietwat saaie begin bleek het dankzij het enthousiasme van de ervaringsdeskundige een welbestede ochtend. Niet dat ik een overstap richting de zorg-zorg overweeg. Ik ken mijn fysieke en emotionele beperkingen. (Ik ben een echte weke toffee.) Wat mij deze ochtend wel (weer) duidelijk is geworden, is dat je nooit te oud bent om je droom te volgen, en dat het ervaren van werkdruk zeer persoonlijk is.

Mocht je na het lezen denken, ik droom al jaren van de zorg,  steek dan je licht eens op omtrent de (on)mogelijkheden van een omscholings of herscholingstraject. Vergeet daarbij de vraag, is de zorg iets voor mij? niet. Woon je in Limburg, kan dit licht opsteken via Zorg aan Zet. Wil je weten welke mogelijkheden en vacatures er binnen de zorg zijn, kijk dan eens op zorgnetLimburg of bezoek een banenmarkt Zorg en Welzijn.

Buiten Limburg ben ik niet bekend met (overkoepelende) zorgorganisaties. Daarom hier de link naar de website Ontdek Zorg en Welzijn. Daar staat alles wat je wilt weten over werken in de zorg  keurig netjes bij elkaar. Je bent tenslotte nooit te oud om te dromen, of om te leren.

Rest mij nog de organisatoren van de Ontmoetingsochtend voor Werkzoekenden te bedanken voor het organiseren. Bij deze: dank jullie wel.