Kilometervreter? Valt wel mee!

lifestyleZo lang ik mij kan herinneren, rijd ik tussen de 20.000 en 25.000 km per jaar. Voor mijn gevoel ben ik dan ook een ‘echte’ kilometervreter. Iemand die makkelijk in de auto stapt en overal naar toe scheurt. En dat doe ik ook. Makkelijk in de auto stappen en ergens naar toe rijden. Dat moet wel, want anders haal ik die jaarlijkse kilometers niet.

Ondertussen zit ik al zes maanden thuis. Ik stap nog steeds makkelijk in de auto om bij familie of vrienden op bezoek te gaan. Maar sinds mijn auto in augustus naar de garage is geweest, heb ik nog geen 3.000 kilometer met dat ding gereden. En ja, ik heb wat vaker de trein gepakt, maar zelfs als ik die kilometers erbij tel, kom ik slechts rond de 4.000 km uit. Terwijl ik er wel veel vaker op uit ben gegaan dan ik normaal naast mijn werk op stap ging.

Blijk ik helemaal geen kilometervreter te zijn maar meer een zondagsrijder. Dat scheelt enorm qua milieuvervuiling, maar ergens is het wel zonde van die mooie auto die voor de deur staat. Soms denk ik er zelfs over om hem de deur uit te doen. Maar goed, ik weet natuurlijk niet waar mijn toekomstige werkgever woont, dus voorlopig mag ‘Grumpy, het sjagerijnige blauwe monster’ nog voor de deur blijven staan.

Maar goed. Een zondagsrijder dus. Aan dat idee moet ik toch even wennen. 😉

De erfenis en een nieuw sieraad

December 2017: ‘Kijk, deze heeft hij voor mij gemaakt’.

Vol trots laat mijn collega haar hanger en de overige stukken uit de eigen sieradenlijn van haar echtgenoot zien. Ik ben op slag verliefd op één van zijn hangers. Tijdens de kerstdagen laat ik de website van Sander aan mijn moeder zien. ‘Die is mooi,’ zei Mam, en wees mijn favoriet aan.

Om de een of andere reden komt het er niet van een afspraak met Sander te maken om het sieraad aan te schaffen.

Februari 2018: ‘We hebben besloten dat Mam’s sieraden voor jou zijn’.

We zijn net vanuit het ziekenhuis, waar Mam is overleden, naar haar flat gereden, op zoek naar de papieren die we nodig hebben om haar crematie te regelen. Samen met Broer en Schoonzus bekijk ik de inhoud van Mam’s juwelenkist. Mam heeft niet veel sieraden, was niet van de sieraden. Het meeste is nauwelijks gedragen. ‘Mam heeft wel eens gezegd dat we het maar moeten verkopen,’ zeg ik. ‘Doe ermee wat je wilt,’ zei Broer, ‘Maar het is van jou.’ UIteindelijk weet ik Schoonzus een van de weinige sieraden die mijn moeder wel droeg in de maag te splitsen. Een gouden slavenarmband.

Juli 2018: Ik heb de sieraden van Mam en mijzelf uitgezocht en in vier groepen verdeeld.

Houden, leuk voor de kringloop, meuk en verkopen. ‘Het voelt alleen niet goed om naar een opkoper te gaan,’ zeg ik tegen mijn collega. Ja, die ene die met een goudsmid getrouwd is. ‘Maak maar een afspraak met Sander,’ reageert zij. ‘Kan je ook naar die hanger kijken.’ Koppelverkoop noemen ze zoiets. 😉

Maar, wederom komt het er niet van een afspraak met Sander te maken.

November 2018: Een teken van boven!

Ik draag al jaren een zilveren ketting met of een heksje of een reiki-teken er aan. Sinds het overlijden van Mam hangt haar trouwring ook aan het kettinkje. Vanwege de diverse hittegolven tijdens de zomer heb ik het kettinkje afgedaan. Nu doe ik het weer om. Als ik de slaapkamer uitloop voel ik het kettinkje knappen. Nadere inspectie leert dat er meerdere zwakke plekken zijn ontstaan. Logisch, het kettinkje is al twintig jaar oud.

December 2018: ‘Ik moet echt een afspraak met Sander maken,’

zei ik tijdens de lunch met de tot vriendin gepromoveerde ex-collega. We spreken af dat zij een paar data door zal geven waarop Sander en zij beide kunnen.

Het duurde even, maar van de week was het zover. Iets na achten meldde ik mij met de sieraden bij het atelier van Sander. Onder genot van een kopje thee laat ik eerst de stukken zien die ik bewaar (foto 1 t/m 3).

 

 

Daarna is het tijd om de sieraden waar ik afstand van wil nemen te taxeren. Dit gebeurt in een rustig tempo, en elke beslissing wordt voorzien van een vakkundig, maar bovenal respectvol. commentaar. Heel prettig, want ondanks dat ik niets met al die ‘meuk’ heb, was het wel van mijn moeder, uitgekozen door mijn vader of grootouders, en is het gebeuren enigszins emotioneel.

Wanneer Sander klaar is met taxeren van alles wat was, laat hij zijn eigen werk zien. Tot mijn grote verbazing is die ene hanger, die zowel de voorkeur van mij als van mijn moeder had, nog beschikbaar. Ik schreef het eerder: Een teken van boven. Want ondanks dat er niets van Mam in dit sieraad zit, is dit sieraad Mam. Verleden en heden, losjes verbonden met elkaar (foto 4).

Gewoon omdat het kan!

En vanavond, aan de vooravond van de sterfdag van Mam, gaan Broer, Schoonzus, Zoon en ik uit eten van de opbrengst van de juwelen van Mam. Naar haar favoriete Griek. Gewoon omdat het kan. Omdat het goed voelt.

De groene smoothie: het resultaat tot nu toe ..

toet_koffieJullie zagen het al in het weekoverzicht. Sinds een week begin ik de dag met een groene smoothie. Goed voor huid, haar, lijf en leden. Las ik ergens op het net. Voor het beste resultaat is het wel van belang dat je dat ding op de nuchtere maag achterover slaat. Dus niet eerst een kopje koffie en dan aan de smurrie. Nope. Eerst de smurrie. Die trouwens beter smaakt dan dat het eruit ziet. Hoewel. Die ene, met boerenkool als groene basis, was geen succes, al heb ik mijn glas wel leeg gedronken. Grote meid en zo.

Ik weet niet wat ik dacht, of had verwacht, toen ik hier aan begon, maar in ieder geval niet wat er gebeurde.

Zo voelt het niet goed om na het drinken van zoveel vitamine en mineralen, meteen aan de koffie te gaan. Ik stel dat moment zo lang mogelijk uit. Sinds woensdag lukt dat uitstellen zo goed, dat ik voor de eerste kop koffie de boodschappen al binnen heb, of een stuk heb gewandeld. Koffie is nu meer een traktatie geworden in plaats van iets wat ik gedachteloos achterover sla.

Het boodschappen doen, net nadat ik een smoothie heb gedronken, maakt dat ik met een grote boog om de chocolade en chips heen loop. Ook de lunch van (glutenvrije) boterhammen met zoet of veel vet beleg ging. Ik trakteer mij tussen de middag op extra eiwitten (en zo min mogelijk koolhydraten) door een kaasomelet te bakken. Halverwege de middag snack ik met komkommer of bleekselderij en hummus.

Aan de samenstelling van ons diner heb ik weinig veranderd. Meestal kook ik redelijk gezond, met veel groente, peulvruchten en weinig vlees, en dat ben ik blijven doen. Maar er is nog steeds ruimte voor een keertje friet of andere, niet zo gezonde maaltijden.

Het effect op huid en haar kan ik nog niet meten. Dat mijn lijf en leden wel varen bij bovenstaande, wel. Ondanks wandelingen door de kou en sneeuw ben ik al een week van de pijnstillers/ontstekingsremmers af. Alleen op de avonden dat ik iets minder gezond eet stijgt de pijn naar een irritant niveau, maar dat is tot op heden nog geen reden geweest om naar de pillen te grijpen. Wel om de volgende dag weer met een smoothie te beginnen.

Het resultaat tot nu toe is dus positief, al besef ik dat sommige effecten slechts indirect op conto van de smoothie komt. Indirect of niet, ik ga ernog even mee door. In ieder geval lang genoeg, om de chips, chocolade en koffie wat verder uit mijn systeem te krijgen. Zucht.