Karma punten

Ik heb zo mijn momenten. Zoals afgelopen maandag. Wanneer ik het parkeerterrein van de supermarkt op rijd, zie ik een enorme camper met aanhangwagen staan. Naast de camper staat een vrouw met een volle boodschappentas te wachten op een meneer met een karretje. Mijn oog valt op de nummerplaat, en ik zie dat het Zwitsers zijn.

Ik pak mijn tassen en wandel naar de ingang van de winkel. Mijn eerste gang is richting milieustation waar mevrouw Zwitser zoekend rondkijkt. Terwijl ik de lege potten weggooi verlaten zij het milieustation.

Binnen moet ik een noodstop maken. De Zwitsers blokkeren de ingang, en kijken zoekend rond. Ik zie een boodschappentas vol plastic flessen en begrijp het probleem. Zuchtend, omdat mijn beste Duits onder het niveau van een peuter ligt, leg ik uit dat de machine om de lege flessen in te leveren bij Das Brot staat. Immer graden aus, und dan links um die Ecke. Bei das Brot voeg ik er voor de zekerheid nogmaal aan toe.

Aha! Bei das Brot. Danke Schön, zegt de vrouw. De opluchting staat op haar gezicht te lezen. Op die van mij trouwens ook. Duidelijker dan dit had ik het niet kunnen maken. Terwijl ik verder shop weet ik dat ik mijn karma punten voor de maandag in the pocket heb.

Grote Blog Schoonmaak

Ik las op Villasappho het blog De ellende van een blogger en bedacht twee, nee drie dingen. Ten eerste was ik uitgekeken op het door mij gebruikte thema. Ten tweede was het de hoogste tijd dat ik eens kritisch naar mijn teksten ging en kijken, en als ik dan toch elk blog aandacht gaf, kon ik meteen de bezem door de afbeeldingen halen.

Deze exercitie heeft geleid tot het herstellen van een eerder gebruikt thema (Twenty Eleven), het verwijderen van een blog of 35, alle op pixabay gevonden foto’s (want geen eigen werk) en meer dan de helft van alle gebruikte eigen afbeeldingen. Wat dat laatste betreft: waar het denkbeeld vandaan komt dat vier middelmatige foto’s evenveel waard zijn als één goede foto, is mij een raadsel. Ik wist niet eens dat ik dat denkbeeld had, terwijl ik er toch dik een jaar naar gehandeld heb. 😉

De meeste blogs die de schoonmaak niet overleefd hebben vallen onder de noemer publiceren om te publiceren, en/of  bestonden grotendeels uit kwalitatief slechte foto’s voorzien van een ongeïnspireerd stukje tekst. De hele serie Mijn Week in Foto’s is gesneuveld, net als een aantal exemplaren van In Woord & Beeld, om maar een dwarsstraat te noemen.

Deze hele actie voelt als back to basic. Daarom heb ik zowel de deel- als de like- functie, het onderdeel gerelateerde inhoud, en de aantallen in de volg-widgets uitgezet. Zonder deze afleiding kan ik mij weer richten op de reden waarom ik een blog heb: mijn liefde voor (creatief) schrijven.  

Zo, dan ga ik nu verder met bedenken hoe ik mijn bloglezers kan attenderen op een nieuw verschenen video, zonder hen de video door de strot te duwen. Iemand een idee? Ik zit nu aan een pinned post te denken, maar betwijfel of zo’n post vaak gelezen wordt.

Bedankt voor het lezen. Fijne zondag (maandag, dinsdag etc) nog!

… en dan ineens is het lekkerder

Als mensen mij vragen, hoe drink jij je koffie, dan zeg ik ‘zwart’. Dat is bullshit. Ooit dronk ik mijn koffie inderdaad zwart. Dat duurde tot mijn kennismaking met cappuccino, latte macchiato en andere varianten van koffie met (warme) opgeklopte melk. Toen dronk ik mijn koffie thuis zwart, en elders één van de melkige varianten. 

Thuis de koffie zwart drinken duurde tot ik ontdekte dat je met een garde in combinatie met een magnetron, heel makkelijk melk kunt opschuimen. Ik noemde het resultaat cappuccino, maar eigenlijk is dat koffie met melk. Dat ‘eigenlijk’ werd ‘gewoon’ koffie met melk nadat ik melk in mijn koffiebeker had gedaan, en Zoon iets te eten de combi/magnetron inschoof, waarbij hij gebruik maakte van de ovenfunctie. Al ziet cappuccino er leuker uit, dit smaakte niet echt slecht, en ik ben soms van de gemakkelijke, en zo klopte ik nog maar zelden de melk op.

De melk die ik gebruik is halfvolle lactosevrije melk van AH. Tot begin juli. In een poging mijn carbonfootprint ietsjes te verkleinen, stapte ik over op glutenvrije havermelk van het merk Oat Dream. Niet dat ik ooit over havermelk/mout droom, maar goed. Omdat dat spul in de aanbieding was, kocht ik gelijk vier pakken. 

Na mijn eerste kop koffie had ik meteen spijt van die actie. Getverdemme wat smaakte de koffie akelig. En dat terwijl ik dol ben op havermout en soms zelfs de ochtend begin met een kom espresso havermout. Dat is havermout met espresso. Dat is lekker. Maar koffie met havermelk… Brrrr….

Maar ja. Ons bent zuunig dus die havermelk moest op. Bovendien ben ik bekend met de term wennen. En weet je, ergens tussen toen en nu verdween de aversie, al nam ik mij wel voor om weer terug te gaan naar lactosevrije melk. Tenslotte drink ik voor mijn plezier koffie, en niet als straf..

Van de week maakte ik pak vier open, en aten wij stamppot. Om stamppot te maken gebruik ik geen havermelk, dat wil ik Zoon (en mijzelf) niet aandoen. Ik kocht een pak lactosevrije melk, en ‘s-avonds trakteerde ik mij op een kop cappuccino. Met lactosevrije melk. Die voor geen meter smaakte. De rillingen liepen over mijn rug. Getverdemme, wat smaakte ….

Nou ja. Soms moet je gewoon even ergens aan wennen. 😉 Ik denk dat ik het voorlopig bij havermelk houd. Tenslotte duurt het nog maar een kleine twee maanden, en dan begint het havermout seizoen weer.