Geplaatst in Koffie momentje

Ik wil met oe wel dansen..

Nu ik de hele dag grotendeels binnen zit, draag ik nauwelijks schoenen. Waarom zou ik. Mijn tenen vinden een leven zonder schoenen fijner dan een leven met (met uitzondering van de momenten waarop er een tafel van links komt om op slinkse wijze een klein teentje even in een andere positie te duwen) en zo lang ik niet over straat hoef, geef ik mijn tenen hun zin.

Dat heeft wel gevolgen voor mijn voeten merk ik. Zo ben ik nooit in het bezit geweest van een grote portie eelt, maar dat kleine beetje wat ik had, verdwijnt als sneeuw onder de zon, wat uitgedroogd vel achterlatend. De botjes net onder mijn grote tenen zien hun kans schoon om nog wat verder uit te zakken. Wanneer ik na twee en een halve week eindelijk weer eens schoenen aan doe, voel ik zowel die botjes als mijn hakken.

Op zich niet erg. Mijn conditie is net zo snel verdwenen als het eelt, dus na een half uur heb ik wel genoeg van het wandelen. Tot vandaag. Vandaag besloot ik mijn grens op te zoeken en een groter rondje te wandelen. Dat rondje wat ik ooit na het eten even liep. Zes en een halve kilometer later ben ik weer thuis. De botjes branden en de hakken vertellen mij dat vijfhonderd meter verder geresulteerd had in blaren. Lekker dan. Niet alleen ik, maar ook mijn voeten gedragen zich soms als de prinses op de erwt. 😉

Geplaatst in Koffie momentje

Please shoot me

Eenmaal een keuken van Murphy, altijd een keuken van Murphy. De afvoer zit verstopt. Iets wat we een paar dagen geleden al hadden geconstateerd maar aangezien het water nog steeds wegliep, had ik het oplossen van het probleem een beetje voor mij uit geschoven. Totdat ik dinsdagavond de vaatwasser aanzetten en het water tijdens het pompen via de gootsteen omhoog kwam. En langs de sifon afloop. Zo door een opening onder de keuken.

Ondertussen liggen de plinten los, staan de ‘onder de gootsteen lades’ in de kamer, zijn alle nat geworden vaatwastabletten net als de vloer onder de keukenkastjes weer droog en zijn Zoon en ik druk bezig om uit te zoeken waar de verstopping precies zit, en of huis, tuin en keukenmiddeltjes wellicht helpen. En heb ik de tijdmachine van de Boysz in beslag genomen, zodat ik kan afwassen.

Nu zie ik jullie denken, dat is toch geen reden om afgeschoten te worden. Neen, dat klopt. De ware reden dat ik voor een simpele oplossing wil gaan is een knallende hoofdpijn. Echt een knallende hoofdpijn. Zo’n gekmakend geval. Bonken, misselijk, nauwelijks kunnen bewegen. Vraag één is, hoe kom ik hier vanaf en vraag twee, waar heb ik dit nou weer opgelopen.

Ondertussen weet ik het antwoord op vraag twee (en daarmee ook op vraag één). Gisteren heb ik broodjes gebakken en het bakpapier wat op de bakplaat lag (waar Zoon zijn pizza op gebakken heeft) opgefrommeld en in de prullenbak gegooid. Normaal schuif ik het deksel met mijn knie aan de kant, maar omdat de vuilnisbakken niet onder de gootsteen maar in de kamer staan, heb ik het deksel opgepakt. En daarmee vol gesmeerd met gluten. Daarna heb ik wel mijn handen gewassen, maar vergeten het deksel schoon te maken.

Hoe lang het duurt? Vanaf nu gaat het elke dag een beetje beter. Zondag verwacht ik weer helemaal boven Jan te zijn. Tot die tijd is het afzien. Eigen schuld, dikke bult.

Geplaatst in Koffie momentje

Kijk eens wat vaker naar de kip en het ei

Persoonlijk heb ik weinig moeite met het feit dat ook de kappers hun zaak hebben moeten sluiten. Ik ga ongeveer driemaal per jaar naar de kapper. Dat ik mij zorgen maak over de financiële situatie van kappers in het algemeen en mijn favoriete kapster in het bijzonder is een ander verhaal. Ik duim dat mijn kapster de corona crisis persoonlijk en financieel overleeft, en heb mij al voorgenomen aansluitend aan de crisis eens wat vaker in die verrekte spiegel te kijken.

Ik weet ook dat het voor anderen een stuk lastiger is om even geen toegang tot de kapper te hebben. Korte kapsels verliezen hun spunk, gekleurde kapsels gaan grijze scheidingen opleveren en voor sommige mensen is het watergolf momentje hun enige uitje voor die week.

Goed. De kappers zijn gesloten. Ook hier in de regio. Toen las ik een krantenberichtje (op Facebook). Een kapper in T had zich niet aan de regels gehouden. De voordeur zat dicht, maar de achterdeur stond open. Voordat het ‘ontdekt’ werd, had de kapper een twaalftal klanten ‘geholpen’. Heel Facebook sprak er schande van. Vergunning intrekken, las ik. Nooit meer mogen werken. Spelen met het leven van anderen. Aanklagen voor poging tot doodslag.

Best wel heftig. En ik dacht…

Waarom heeft niemand het over die klanten die ondanks het verbod toch het aanbod om geknipt, gekleurd, gewatergolfd te worden hebben aangenomen. Dat schreef ik dus ook. Via de like-knop kreeg ik bijval. Het was wachten op de eerste reactie. Die kwam. Ik zag het verkeerd. Als de kapper niet open was geweest, waren deze mensen niet in de verleiding gekomen om naar de kapper gegaan. Mijn reactie was simpel. Als de klanten niet vragen of ze langs mogen komen, komt de kapper niet in de verleiding open te blijven.

Inderdaad. Een kip en het ei discussie. Vraag en aanbod. Eén ding is mij duidelijk. Zowel kapper als klanten hebben zich niet aan de regels gehouden en dienen even zwaar gestraft te worden. Iets met iedereen over een kam scheren.

Hoe vaak ga jij naar de kapper en komt door corona je kapsel in gevaar?