Super service

Een paar maanden geleden werd in huize RIanne een nieuwe ketel geplaatst. Dat ging niet helemaal van een leie dakje. Op woensdag werd de ketel geplaatst, twee uur na vertrek van de monteur had ik de eerste foutmelding en uiteindelijk moest ik de ketel uitschakelen. Op donderdag zag monteur Twee wat monteur Eén fout had gedaan (de buizen sloten niet goed aan), en herstelde het probleem. Om de ketel te resetten kwam monteur Drie. Niet werkzaam bij het installatiebedrijf, maar bij de ketel-leverancier. Vrijdags kwam monteur Twee weer langs om nog wat beugeltjes te plaatsen. Omdat hij toch bezig was, haalde hij zijn kitpistool en bevestigde de buizen stevig in elkaar, en werd ook het mondstuk wat buiten uit de muur steekt, stevig vast gekit. Als klap op vuurpijl draaide hij ook nog een meter witte duct tape rondom de kitrand van het mondstuk. Dat zag er niet zo fraai uit (het mondstuk en de bevestigingsplaat zijn zwart) maar… veiligheid voor alles, zei monteur 2.

Van de week viel het mij op dat de duct tape aan het losschieten was. Er hingen al een paar repen los. Vrijdagochtend zag ik het weer, toen ik het vuilnis weg ging brengen. Dadelijk die losse repen maar even wegknippen, dacht ik, en zag tot mijn verbazing een busje van het installatiebedrijf staan.  Als het monteur Twee is, dacht ik, vraag ik hem of hij nu wel zwarte duct tape bij zich heeft

Ik zag geen monteur en besloot om, voordat ik met een schaar in de weer ging, eerst de boodschappen te doen. Net toen ik met mijn boodschappenmand beneden stond, zag ik monteur Twee aan komen lopen. Ha Twee, zei ik vrolijk, heb je nu toevallig zwarte duct tape bij je? Daarbij wees ik naar boven. 

Hij begon te grijnzen. Geen zwarte tape, antwoordde hij en hield een rol witte tape omhoog, maar wel een betere kwaliteit dan ik de vorige keer bij me had. Ik zag net dat deze los begint te laten en dacht, voordat ik bij die andere klant ga beginnen, los ik eerst dit even op. Voordat jij terug bent, heb ik dat varkentje gewassen.

Dat laatste bleek niet te kloppen. De winkel ligt nu eenmaal om de hoek en ik had nauwelijks wat nodig. Maar toch. Voordat ik binnen was, was hij klaar met zijn super service. Het ziet er nog steeds niet uit, die witte band rondom die zwarte kop, maar het zit wel weer stevig vast. 

Praktische oplossing

De kunststof balkondeur met zes veiligheidsklemmen, heeft de neiging te klemmen. Met name wanneer de temperatuur op het balkon oploopt naar boven de 30 graden. Zit de deur dicht, gaat-ie niet meer open. Staat de deur open, gaat-ie niet meer dicht. In beide gevallen is het wachten tot de temperatuur wat gezakt is. Je leert er mee leven, al betekent het wel dat ik soms wat laat naar bed ga. Of op de bank, bij de open deur, slaap.

Het nieuws, dat de Vereniging van Eigenaren, het vervangen van ramen en balkondeur voor 2020-2021 op de agenda heeft gezet, is door mij enthousiast ontvangen. Maar ja, het is nu 2019 en er is een soortement van hittegolf aan de hand. Om half 11 wilde ik naar bed. De deur ging niet dicht. In de hoop dat het weldra zou gaan afkoelen, ging ik nog even youtube filmpjes kijken op het balkon. Om twaalf uur kwam mij dat de neus uit. Ik wilde naar bed.

Alleen wilde de deur nog niet dicht. Ik stuurde een appje naar Zoon, die deze week nachtdienst heeft, met het verzoek de balkondeur bij thuiskomst dicht te doen. En om zachtjes te doen, omdat ik de deur naar mijn slaapkamer open had staan. Als een soort veiligheidsmaatregel. Ik voegde er aan toe dat ik, mocht ik gedurende de nacht een keertje wakker worden, het zelf ook zou proberen. 

Tegen vier uur kreeg ik de deur dicht, iets na zes uur gooide ik hem weer open. Zoon lag net in bed. 

Hoewel het woensdag niet zo heel warm zou worden deed ik de deur toch dicht toen ik richting Brabant vertrok. Nu lukt het nog, dacht ik, en anders zit Zoon er straks misschien wel mee te kijken. Niet dat ik van plan was lang weg te blijven, maar je weet het maar nooit met mij. Daarbij is Zoon wat minder van de open deuren. 

Toch heeft hij de deur open gezet. En bleek het in Limburg een stuk warmer dan in Brabant, waar ik zat. Want toen hij naar zijn werk wilde gaan, ging de deur niet meer dicht. 

Zoon is iets technischer ingesteld dan ik, en van de praktische oplossingen. Hij zag meteen op welk van de veiligheidsklemmen het spaak liep. Een actie met een kruiskopschroevendraaier verder, was het probleem opgelost en kreeg ik een appje. Deur sluit weer. Datgene wat dwars zat verwijder. Ligt nu op de kast

Ik las dat appje pas, toen ik alweer thuis was, en tot mijn stomme verbazing de deur zo kon openen. Ik keek op de kast, en zag een klem kliggen. Even dacht ik, dat is niet handig en veilig, zo’n klem verwijderen, maar toen dacht het duiveltje in mij, maar wel veiliger dan de deur open laten staan. Daar heeft dat duiveltje gelijk in. 

Toch meende ik een opmerking over veiligheid tegen Zoon te moeten maken. ‘Zolang die, die en die nog gewoon op hun plaats zitten, kan er niets gebeuren’, was zijn reactie. 

Toch weer een hele geruststelling.  Fijn hoor. Zo’n praktisch en technisch kind in huis. 

Stoelendans zonder stoelen

Al een tijdje weet ik dat ik naast de badkamer en de keuken nog een aantal dingen in huis wil veranderen. Naast de aanschaf van een aantal nieuwe meubels betreft het vooral een stoelendans. Wel eentje zonder stoelen.

Vrijdag staat fase één op het programma. De (lege) boekenkast van de slaapkamer naar het balkon verhuizen. De bedoeling is om er een ‘muur van planten’ van te maken. Om het balkon niet volledig dicht te bouwen, moet het kleine kastje, waar nu drie potten met planten en heel veel zooi in staat, het veld ruimen.

Donderdag begin ik met het kastje leeg te maken, en poets het. Dan zet ik het in de gang, om het op een later moment buiten neer te zetten. Met een briefje eraan dat het meegenomen mag worden. Staat het er vrijdagmiddag rond de klok van enen nog, dan gaat het naar de kringloop.

Ik loop alle planten na. Niet alles heeft de winter overleefd. Ineens heb ik zes lege potten.  Dat biedt perspectief. Ik bekijk de rest van de planten. Een aantal ogen zo groot, dat zij niet in de boekenkast zullen passen. Ik twijfel over het kastje. Haal het terug naar het balkon, begin het in te richten. Al snel staat het hutje mutje en realiseer ik mij dat met de boekenkast er bij, er weinig ruimte voor het wasrek en mijzelf overblijven.

Dan dringt het (weer) tot mij door dat de boekenkast 120m breed en 200m hoog is. Dat er geen zes planken in hoeven. Dat twee of drie ook voldoende is. Dat alle planten die ik er in wil hebben, makkelijk passen. Er waarschijnlijk ruimte over blijft.

Ik haal het kastje weer leeg en breng het meteen naar buiten. Nu moet ik er alleen nog voor zorgen vrijdagmiddag niet volledig los te gaan in het tuincentrum, dan komt alles goed.