Geplaatst in Changing Lanes

Je weet pas wat je mist, als het er niet is*)

Woensdag 18 december, 10.00 uur ~ Kerstborrel staat in mijn agenda te lezen. Niets bijzonders, zult u denken. Een afspraak als deze staat in de maand december in menig agenda. Wellicht dat het tijdstip, 10 uur ‘s-morgens, vragen oproept al durf ik daar geen uitspraak over te doen. Toch voelt deze afspraak voor mij wel bijzonder, en niet alleen omdat ik geen borrelaar ben. Ik ben namelijk werkzoekend en die status maakt dat ik het activiteiten met collegae gebeuren met andere ogen bekijk.

Mijn hele werkzame leven, zelfs wanneer ik een zogenaamde éénpitter functie had, heb ik deel uitgemaakt van een team binnen een afdeling. Deel uitmaken van een team en/of afdeling betekent (tenminste bij mijn voormalig werkgevers) gezamenlijk verjaardagen, pensioneringen & jubilea vieren, teambuildingsactiviteiten, de afdelingsBBQ en de kerstborrel. Allemaal leuk en gezellig, maar er zijn momenten geweest dat ik dacht, moet dat nou? Ik ben hier om te werken. En dat terwijl ik altijd enorm veel geluk heb gehad wat betreft mijn collegae. Op een aantal zeiksnorren na, allemaal hele leuke mensen.

Hoewel ik mij over het algemeen prima geamuseerd heb tijdens al die extra activiteiten die erbij horen wanneer je werkt, wist ik zeker dat ik dit alles, in tegenstelling tot het gezamenlijk lunchen, niet zou gaan missen in de tijd dat ik even geen werk had.

Helaas duurt even iets langer dan gepland. Het gezamenlijk lunchen mis ik al lang niet meer, als is het wel leuk om zo af en toe op uitnodiging bij de ex-collegae aan te schuiven. Het zijn juist de extraatjes die ik mis. Hoewel, niet eens zozeer de extraatjes zelf, maar het idee erachter. Het feit dat het afdelingsmanagement het afdelingsbreed (40-50 personen) vieren van verjaardagen stimuleert zegt iets over de waardering dat het management voor jou en je collegae heeft. In veertig keer 20 minuten kan een mens best veel werk verzetten. Ook uit de afdelingsBBQ en de kerstborrel spreekt waardering. Gezien en gehoord worden. Er toe doen. Maar ook, onderdeel uitmaken van.

Vandaar dat bovenstaande kerstborrel, die deze maand in plaats van de Ontmoetingsochtend voor Werkzoekenden komt, voor mij bijzonder voelt. Een gebaar van waardering voor een frustrerend jaar lang netwerken, elkaars successen vieren, hoopvol solliciteren, afwijzingen incasseren en de moed erin houden. Daar hef ik dit jaar graag een glaasje jus d’orange op. Wel in de hoop dat iedereen die woensdag bij deze kerstborrel aanwezig is, volgend jaar gezellig met collegae mag borrel. Want dat is, weet ik nu uit ervaring, nog net iets leuker.

Inderdaad. Je weet pas wat je mist, als het er niet (meer) is.

Woon je in (de buurt van) de regio Peel en Maas en ben je nieuwsgierig geworden naar de Ontmoetingsochtenden voor Werkzoekenden. Deze vinden elke vierde donderdag plaats in het huis van de Gemeente Peel en Maas. Meer informatie over het onderwerp van de maand is te vinden op de Facebookpagina van de ontmoetingsochtend of onder Actueel op de website van de bibliotheek Maas en Peel.
Woon je niet in deze regio, maar wil je wel netwerken met andere werkzoekenden? Kijk dan eens op de website van de plaatselijke bibliotheek naar de agenda. Bekende zoekwoorden: Walk & Talk en Werkzoekenden.

*) Met een vette knipoog naar Als zij er niet is van De Dijk.

Geplaatst in Changing Lanes

Helaas dacht de manager er anders over

Maandag was daar een appje van een recruiter. Kan ik je morgen even bellen? stond er te lezen. Ik reageer dat dat goed is. Uiteindelijk hebben we elkaar woensdag pas aan de lijn. ‘Ik heb een vacature gevonden die perfect bij jou past,’ begint zij het gesprek. ‘Of eigenlijk, mijn collega. De vacature is ondertussen gesloten, maar ik weet dat de vacature nog niet is ingevuld. Mag ik je bij het bedrijf voorstellen?’ Nu is in het verleden wel vaker gebleken dat recruiters en ik een heel ander idee hebben over de term ‘perfect passen’ dus ik vraag, ‘Om wat voor vacature gaat het?’

Zij noemt de functietitel en ik zeg, ‘Bij bedrijf D?’ ‘Ja,’ zegt zij, ‘Hoe weet jij dat?’ ‘Daar heb ik op gesolliciteerd,’ antwoord ik. ‘Net als jij ben ik van mening dat die baan en ik een perfecte match zijn. Het bedrijf heeft daar ook even zo over gedacht, maar na ons gesprek besloten niet met mij in zee te gaan. De HR-manager heeft mij wel toevertrouwd dat ik was aangenomen wanneer ze iemand hadden gezocht voor sec het ICT proces.’

Samen zijn wij het erover eens dat het bedrijf een fout heeft gemaakt door mij niet aan te nemen, maar helaas koop ik daar geen brood voor. Wel is mijn vertrouwen in de geschikte functies voor Rianne zoekkwaliteit van deze recruiter met 100% toegenomen. Het is voor het eerst dat een recruiter precies de juiste functie heeft weten te vinden. Er is nog hoop voor de toekomst.

Geplaatst in Changing Lanes

Jeukwoorden

Samen met vriendin bekijk ik de net aangebrachte wijzigingen op mijn LinkedIn-profiel. Ik zie een berichtje binnenkomen. Van een recruiter. Het bericht begint met de melding dat de mooiste kansen uit onverwachte hoek komen. Ik lees verder en klik op de link naar de vacature die mijn leven gaat veranderen.

Ik herken de vacature. Hoe de beste man bij het idee komt dat ik met mijn CV binnen het gevraagde functieprofiel past, is mij een raadsel. Qua kennis en kunde match ik ongeveer 25%. De zaken waarop ik niet match (buiten kennis en kunde onder andere het aantal uren en de hoeveelheid tijd op de weg) zijn wat mij betreft onoverkomelijk en trekken het matchpercentage naar 0%. Ik wil de vacature al sluiten wanneer vriendin begint te lachen. Zij wijst op het onderdeel ‘wat krijg jij hier voor terug?’ Zover was ik niet eens gekomen.

Er staan een hoop jeukwoorden en bijbehorende acties op een rij. Vier wekelijks wordt ergens in den landen een borrel-uitje georganiseerd. Elk kwartaal komen alle stafmedewerkers bij elkaar op een inspirerende locatie. En last but not least… er wordt aandacht besteed aan de funfactor van mijn werk want genieten hoort erbij.

Ik schiet in de lach en het gevoelsmatige matchpercentage zakt spontaan naar -10%. Begrijp me niet verkeerd: ik vind het prettig om goed contact met mijn collega’s te hebben, en zo af en toe samen privétijd doorbrengen is prima. Leuk zelfs. Maar minimaal 16 keer per jaar? Daar zie ik de fun niet van in. Die tijd besteed ik liever aan mijn vrienden en familie.

Ik heb de recruiter vriendelijk bedankt voor zijn aanbod. Dankzij een hele fijne knop die LinkedIn daarvoor ontwikkeld heeft, hoefde ik niet eens na te denken over mijn bewoording. Ik word steeds handiger met LinkedIn.