Walk & Talk: Trots, motto en dromen!

Walk&Talk.png

Tijdens de laatste Walk & Talk  (in 2018) in de Bibliotheek van Venlo, werd een groot deel van het programma ingevuld door Royana Kogeldans (accountmanager) en Sayenne Hermans (medewerker marketing), beide werkzaam bij ENJOB. Ingevuld is trouwens een verkeerd woord. Na een korte inleiding kreeg de groep een aantal vragen voorgelegd en kon de interactie beginnen. Hieronder een kleine greep uit de vragen.

Waar ben je trots op?

De strekking van de eerste vraag was, ‘Wat heb jij in één van je banen bereikt waar je nu nog trots op bent?’ Geen makkelijke vraag voor de gemiddelde Calvinist. Trots zijn op ruikt nu eenmaal naar arrogantie en wie is er nu niet groot geworden met de woorden ‘Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.’

Het duurde zeker een minuut voordat deelnemer A het woord nam. ‘Als beginnend administratief medewerkster heb ik meegewerkt aan het uitbouwen van een geautomatiseerde administratie voor de registratie van vaardigheden en (her-)opleidingsactiviteiten van het personeel.’ Met recht iets om trots op te zijn. ‘Daar moet je bij een sollicitatie aandacht aan besteden,’ zei Royana stellig. Deelnemer A keek even moeilijk. ‘Ik solliciteer niet altijd op administratieve functies en vind het lastig om dit in een brief voor een andersoortige functie te benoemen.’ De tips vlogen over tafel en werden gevolgd door trots-momentjes van andere deelnemers aan de Walk & Talk.

Wat is je motto?

ik denk

Eén van de volgende vragen was ‘Wat is je motto bij het zoeken van werk’.  Royana kwam met het motto van Pippi Langkous, ‘Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk wel dat ik het kan.’ Voor mij bekend, al heb ik het vooral gebruikt in de periode dat ik mijn balkon aan het pimpen was en met schuurmachines en sjabloon-tekenen (zonder sjablonen) aan de slag ging. Er volgde nog wat bekende spreekwoorden en gezegden. Het motto ‘Je bent zo sterk als je zwakste schakel’ voelde als een vreemde eend in de bijt. Proefde negatief. Totdat ik de uitleg van deelnemer B hoorde. Hoe zij ooit als callcenter medewerker het voor haar niet werkende scriptje met standaardvragen had omgevormd tot een verhaal waar zij wel mee uit de voeten kon, en daarna deze tekst als compliment in ontvangst had mogen nemen.  

Wat is je droombaan?

De afsluitende vraag was, ‘Stel, je hoeft geen rekening te houden met kennis, kunde, opleiding, talent, inkomen en alles wat daarbij hoort, wat is dan jouw droombaan?’ Deelnemer A bedacht zich geen moment. ‘Iets creatiefs doen met kinderen,’ was haar reactie. ‘Leren kijken naar kunst, materialen laten ervaren, leren creëren.’ Om daarna te verzuchten, ‘Maar ja, daar ben ik nog niet voor opgeleid.’

En daar waar ik het niet ondenkbaar acht dat zij, in een andere omgeving, keihard uitgelachen zou worden vanwege haar droom, kwam hier de kracht van het concept Walk & Talk weer bovendrijven. Geen ver- of beoordeling werd geuit. Wel vlogen tips en opties over tafel. ‘Ben je daar en daar al eens langs geweest?’ ‘Heb je daar al eens gekeken, geïnformeerd.’ ‘Bij xxx  zoeken ze nog vrijwilligers.’

Veel te snel waren de twee uur voorbij en was het tijd om afscheid van de dames van ENJOB en van elkaar te nemen. Na nog even nagepraat te hebben met de medewerkster van de bibliotheek die de Walk & Talk organiseert keerde ik huiswaarts. Net als de vorige keer mij verbazend over het feit dat deze mensen, met al hun potentieel, niet zo één, twee, drie aan de bak komen. De werkgevers van Venlo en omstreken weten niet wat ze missen.

Dubbel gevoel!

En hoewel ik hoop snel weer aan het werk te zijn, heb ik de datum van de volgende Walk & Talk al in mijn agenda gezet. Want mocht ik nog even langer van mijn vrijheid mogen (moeten) genieten, dan is het positivisme van de Walk & Talk een welkome afwisseling op de dagelijkse gang van zaken.

De sollicitatiebrief die ik niet had moeten versturen

gevulde rugzakIneens was het stil op She’s Changing Lanes. Zat mijn hoofd te vol om te schrijven. Vloog het leven voorbij. En dat allemaal door een sollicitatiebrief die ik niet had moeten versturen.

Door die brief werd ik uitgenodigd voor een gesprek. Dankzij het betreffende gesprek werd een kleine fout in mijn ander-werk-zoek-plan zichtbaar. Een nieuwe baan is leuk maar een nieuwe uitdaging is 100 keer beter. Gelukkig zat er tijdens het gesprek nog iemand aan tafel die dat besef had en met mijn toestemming stuurde zij mijn CV door naar de accountmanager van de projectorganisatie waar zij voor werkt. Dat was vorige week maandag rond de klok van 2 uur.

Om drie uur belde de accountmanager; hij had een mogelijke vacature voor mij. Had ik wel eens met de softwarepakketten X, Y en Z gewerkt. ‘Nee,’ antwoordde ik eerlijk. De woorden van een van de deelneemsters van de Walk & Talk een paar weken eerder kwam bovendrijven. ‘Jij gaat als een man solliciteren,’ had zij gezegd. ‘Die gaan er altijd van uit dat zij alles kunnen.’ ‘Nee,’ zei ik nogmaals, ‘Maar ken je één HR-pakket, dan ken je ze allemaal.’ Mijn gesprekspartner was het met mij eens.

‘Het betreft een functie voor 20 uur,’ vervolgde hij zijn verhaal. ‘Beetje weinig,’ was mijn reactie, ‘maar met het juiste salaris…’ Of hij mij bij de werkgever mocht voorstellen. ‘Natuurlijk,’ was mijn reactie.

Eén uur later belde hij weer. De werkgever wilde graag het gesprek met mij aangaan. ‘Oh ja, hoeveel wilde je ook alweer verdienen?’ Vijf minuten later hadden we een bedrag, exclusief reiskosten, vastgelegd en gaf ik mijn vrije dagen door. Zo snel kan het gaan. Ik was er gewoon een beetje hyper van.

De afspraak werd voor afgelopen dinsdag gemaakt. Om elf uur maakte ik kennis met de accountmanager en kreeg wat achtergrondinformatie over de organisatie waar hij voor werkt. Om twaalf uur meldde wij ons samen bij de werkgever voor het sollicitatiegesprek.

Was ik van te voren al enthousiast over de functie-inhoud, tijdens het gesprek merkte ik dat mijn bloed sneller ging stromen. In mijn hoofd werden verbanden gelegd, lijntjes getrokken. Hoewel ik een gruwelijke hekel heb aan de term ‘… een functie op het snijvlak van…’ word ik echt wel heel enthousiast van functies op het (vergeef mij de uitdrukking) snijvlak HR en ICT.

Nee, ik heb de functie niet gekregen. Aan de door mij geventileerde kennis en kunde heeft het niet gelegen. Er was geen klik op het persoonlijk vlak en die is, net als in alle relaties, broodnodig. Wel heb ik bruikbare feedback over mijn bijdrage aan het gesprek ontvangen waar ik iets mee kan. Maar het allerbelangrijkste is: ik kan mijn zoekopdracht nog verder aanscherpen! Bovendien zoek ik niet meer alleen! En dat allemaal dankzij een sollicitatiebrief die ik nooit had moeten versturen. 😉

Voortschrijdend inzicht

Over een uitnodiging voor een sollicitatiegesprek, de twijfel, een beslissing, een vraag en een inzicht!

gevulde rugzakTwee weken geleden schreef ik dat mijn tijdpad op de schop is gegaan. Dat ik, vooral omdat ik merk dat ik de contacten met collegae mis, gesolliciteerd heb op een plan B functie. Oftewel, een functie waarin ik eerder werkzaam ben geweest, leuk vond, en waarvan ik weet dat ik het kan.

Begin vorige week ontving ik de uitnodiging voor een gesprek. De eerste vreugde (yeah, eerste brief, meteen uitgenodigd) sloeg al snel om in vage twijfels. Het eerste twijfelpunt, misschien wat weinig uitdaging, schoof ik onder het tapijt. Het betreft een vervanging zwangerschapsverlof voor 5 maanden. Vijf maanden is door te komen, zelfs als het een beetje saai dreigt te worden. Het andere punt was de financiële vergoeding. De kans dat ik qua salaris ruim onder mijn uitkering uit zou komen was niet ondenkbaar. Maar goed, daar kan een mens over onderhandelen.

Maandagochtend was het zo ver. Na een ritje van zestig minuten (45 kilometer) arriveerde ik net op tijd op de plaats van bestemming. Wat volgde was een prettig gesprek met een drietal professionals. Mijn twijfels waren ook hun twijfels. Bij het afscheid beloofde zij mij, om uiterlijk dinsdag iets te laten weten. Ik beloofde hen dezelfde dag nog te laten weten of mijn twijfels niet te groot waren.

De terugreis duurde vijftig minuten. Aan het eind van die vijftig minuten schatte ik de kans dat ik mij in deze functie zou gaan vervelen in op 100%. Wist ik dat ‘lekker werken’ voor mij niet meer voldoende is. Ik stuurde een mailtje om hen dit te laten weten.

Een goed uur later had ik twee mailtjes in mijn mailbox staan. Eentje van mijn contactpersoon om mij te bedanken voor mijn terugkoppeling, en de melding dat mijn brief en cv vernietigd zouden worden. Daarnaast had ik een mail van de interim manager met de vraag of zij mijn CV door mocht spelen aan de accountmanager van het bedrijf waar zij voor werkt. Daar wordt regelmatig gevraagd naar kandidaten met een profiel op het snijvlak van HR/ICT.  Natuurlijk heb ik toestemming gegeven. Ik heb haar er zelfs voor bedankt!

Of het doorzetten van mijn CV iets op gaat leveren zal de toekomst uitwijzen. Voor nu ben ik al heel blij met het inzicht dat ik niet alleen als mens ben gegroeid, maar ook als professional. Ik heb een goed gevulde rugzak. Dat daardoor een aantal functies die ik in het verleden met veel plezier heb beoefend niet meer ‘geschikt’ voor mij zijn, so be it.

Conclusie: Ik ben op zoek naar een nieuwe uitdaging, waarbij het woordje ‘nieuw’ van ondergeschikt belang is. Het gaat om de uitdaging!