Rondedansje

Persoonlijk

Eigenlijk wilde ik vandaag een blog schrijven over mijn gebrek aan vertrouwen in de mogelijkheden binnen de wetenschap. Dat ik best wel denk dat wetenschappers heel knap zijn, dat er heel veel mogelijk is, maar dat ik niet geloof dat het mogelijk is dat er ooit een park a lá Jurasic komt.

Toen pakte ik de kip voor vanavond uit de koelkast. Buiten dat die meurde alsof de laatste douchebeurt een week of vier geleden plaats heeft gevonden, meende ik ook leven te zien. Nee, geen vieze kruipbeestjes maar het plaatje van de hele kip zoals zij bij leven was. Het lijkt erop dat je geen wetenschapper hoeft te zijn om oud DNA tot leven te wekken. 😉

Maar goed. Dat is geen reden om in het rondte te dansen. Wat wel een reden is om te dansen: Aangezien ik in de maanden maart en april in staat ben gebleken om meer dan 87,5% van mijn uitkering te verdienen, heeft het UWV mijn verzoek tot afscheid nemen van de WW ingewilligd. Met dien verstande dat mocht ik na september 2020 weer werkloos worden, ik mij gewoon weer mag melden.

Oh, en binnen nu en twee weken wordt mijn vakantiegeld overgemaakt. Dat is dan mooi drie dagen eerder dan ik het normaal had gekregen.

Ik ben officieel niet langer werkzoekend. Yeasssss!!!!

Alles voor de kaartenbak

Ik schreef een blog over het naderende afscheid van het UWV en deelde het blog, voorzien van een leuk intro, op LinkedIn. Het berichtjes is in dik 43.000 news feeds verschenen. Vijf ‘mensen’, waaronder het UWV, hebben een berichtje achtergelaten, terwijl 73 personen op een knop hebben gedrukt, terwijl het blog zelf dik 2.000 keer is geopend. Dit alles heeft ertoe geleidt, dat LinkedIn mij nu interessant vindt, waardoor ik in zoekopdrachten bijna bovenaan sta. Nou… Dat heb ik geweten!

Ondanks dat ik niet langer als werkzoekend op LinkedIn sta, en niet langer adverteer dat ik open sta voor carrière kansen ontvang ik vaker dan voorheen berichtjes en/of telefoontjes van recruiters met de melding dat zij een prachtige functie voor mij hebben gevonden.

Voor een aantal recruiters bleek de melding dat ik net aan een nieuwe baan ben begonnen voldoende om mij, na een felicitatie, verder met rust te laten. Eentje probeerde nog wel om mijn interesse naar de mogelijke functie op te wekken door te zeggen dat ik nog niet wist wat voor fantastisch iets hij in de aanbieding had, maar aan die mailwisseling heb ik een einde gemaakt door te zeggen dat ik geen last heb van Fear Of Missing Out en dat ik het niet hoefde te weten. Na een felicitatie van zijn kant, en de melding dat mocht ik over een tijdje toch iets anders zoeken dat hij zijn netwerk ter beschikking stelt, namen wij afscheid.

Vorige week zag ik een vreemd nummer bij mijn gemiste oproepen staan. De beller had ook een voicemail achtergelaten. Hierdoor wist ik dat het om een recruiter van een bureau waar ik bij ingeschreven sta ging, en dat zij een mogelijke functie had. Omdat ik een beleefd mensenkind ben, belde ik even terug. Nog voor zij meer over de fantastische vacature kon vertellen zei ik, Ik ben sinds twee weken aan het werk en heb geen belangstelling. Ze had zoiets gezien op LinkedIn, maar het oogde niet als iets structureels of interessants, en de functie die zij in de aanbieding had was dat wel. Geen belangstelling, herhaald ik. Hoe en door wie ik aan deze baan was gekomen, vroeg zij toen op een toon die mij het gevoel gaf dat ik met een louche detacheringsbureau in zee was gegaan. Heel ouderwets rechtstreeks bij een werkgever gesolliciteerd op een vacature, antwoordde ik. Bewuste keus dus, voegde ik er ten overvloede aan toe.

Even was zij stil. Toen herpakte zij zich en benoemde heel snel de vacature waarmee zij in haar maag zat. Wederom zei ik dat ik geen belangstelling had. Ken je dan iemand die hier wel belangstelling voor heeft? vroeg zij toen bijna smekend. Ik moest haar teleurstellen. Met een, Nou dan zoek ik maar verder, houdoe en bedankt, nam zij afscheid en ik dacht, wat een stakkertje ben jij zeg. En dat allemaal voor een gevulde kaartenbak.

Wat mij er aan doet denken dat ik even een mailtje stuur naar mijn contactpersoon binnen de betreffende organisatie om mijn naam uit het bestand te laten halen.

Solliciteren, cijfers en leeftijdsdiscriminatie

Sinds gisteren staat het eerste salaris in 15 maanden op de bank. Wat mij betreft een mooi moment om terug te blikken op 15 maanden werkloos zijn.

In die 15 maanden heb ik vier open sollicitaties verstuurd. Nou ja, eigenlijk drie. Op verzoek van de geadresseerde heb ik één brief nogmaals gestuurd. Die vier brieven hebben geresulteerd in één sollicitatiegesprek. Daarnaast ben ik tweemaal door een werkgever benaderd voor een baan; beide gesprekken hebben niets opgeleverd. Het eerste omdat ik nog niet toe was aan een volgende baan; het tweede omdat ik er toen net achter begon te komen dat marketing niet helemaal mijn ding is.

Daarnaast heb ik middels vijfendertig motivatiebrieven op evenzoveel vacatures gesolliciteerd. Eén van die brieven was voorzien van een (gevraagd) sollicitatiefilmpje. Op basis van die brieven ben ik negen maal uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek, waarbij het laatste gesprek tot een baan heeft geleid. Het filmpje heeft, buiten een hele leuke middag filmen in het park, niets opgeleverd.

Ik stond (sta) bij tien detacheringsbureau’s ingeschreven. Drie daarvan heb ik zelf benaderd, de andere zeven vonden mij via LinkedIn. Ik ben bij zes recruiters op de koffie geweest; vier van de recruiters (bureau’s) hebben mij zeven maal benaderd voor een mogelijke functie. Op zes van die functies ben ik voorgesteld, en ik mocht éénmaal op gesprek komen. Eigenlijk tweemaal, maar ik heb mij eenmaal uit een procedure teruggetrokken.

Ik ben tweemaal naar een ‘markt’ geweest waar ik (en honderden werkzoekenden met mij) de gelegenheid hadden van gedachten te wisselen met potentiële werkgevers en heb om en nabij 24 netwerkbijeenkomsten met lotgenoten (zijnde de Ontmoetingsochtend voor Werkzoekenden Peel en Maas en de Walk & Talk Venlo) bijgewoond.

Ik heb in de 15 maanden nul werkcoaches of andere werknemers van het UWV gesproken. Wel heb ik bij het UWV één (verplichte) schriftelijke sollicitatietraining gedaan, en maandelijks braaf mijn sollicitatie activiteiten en mijn inkomsten doorgegeven. Ik heb tweemaal een enquête van het UWV inzake de dienstverlening mogen ontvangen, die ik éénmaal heb ingevuld.

Na alle cijfers is dan nu het moment gekomen om het over het laatste onderwerp uit de titel te hebben, leeftijdsdiscriminatie. Aangezien niemand in een afwijzingsbrief of -telefoontje zal zeggen, je bent het niet geworden want we zoeken een jonger iemand, gaat dit stukje vooral over mijn gevoel.

Op advies van een lotgenoot ben ik gestopt met het vermelden van mijn geboortedatum op mijn CV. Op basis van mijn opleidingen en werkervaring is mijn leeftijd redelijk goed vast te stellen, maar door mijn geboortedatum niet te vermelden, heb ik de kans dat ik op basis van mijn leeftijd meteen op de nee stapel kwam te liggen, verkleind. Tegen de tijd dat mijn leeftijd berekend was, was ook mijn hele CV gelezen ;-).

Tijdens de bijna twintig gesprekken heb ik tweemaal het gevoel gehad dat mijn leeftijd een issue was. En laten dat nu net de gesprekken met leeftijdsgenoten zijn geweest. Misschien dat ik het verkeerd gevoeld heb, maar een opmerking als Ben je niet bang dat tweemaal in de week naar hier te komen, niet te zwaar is. Ik moet dadelijk naar Venlo en zie daar enorm tegenop spreekt volgens mij boekdelen.

De jonge honden en carrière tijgerinnen waar ik de meeste gesprekken mee heb gevoerd, maakten zich totaal geen zorgen over lerend vermogen, reisafstand en werkuren maar waren vooral onder de indruk van mijn expertise. Maar goed, je past niet in het team is bijna net zo nietszeggend als een mimespeler, dus wie weet was er wel degelijk spraken van leeftijdsdiscriminatie maar heb ik mij laten bedotten.

Mijn voorzichtige conclusie is dus dat het wel meevalt met leeftijdsdiscriminatie, al ben ik mij er terdege van bewust dat een en ander ook van je werkervaring en werkveld afhangt.

En van de vacatures waarop je solliciteert. Sommige vacatures wasemen wij zoeken jong en kneedbaar uit. Daar heb ik gewoon niet op gereageerd. Zonde van mijn energie. Daar moet je op mijn leeftijd verstandig mee omgaan ;-0.