Geplaatst in Changing Lanes

Alles voor de kaartenbak

Ik schreef een blog over het naderende afscheid van het UWV en deelde het blog, voorzien van een leuk intro, op LinkedIn. Het berichtjes is in dik 43.000 news feeds verschenen. Vijf ‘mensen’, waaronder het UWV, hebben een berichtje achtergelaten, terwijl 73 personen op een knop hebben gedrukt, terwijl het blog zelf dik 2.000 keer is geopend. Dit alles heeft ertoe geleidt, dat LinkedIn mij nu interessant vindt, waardoor ik in zoekopdrachten bijna bovenaan sta. Nou… Dat heb ik geweten!

Ondanks dat ik niet langer als werkzoekend op LinkedIn sta, en niet langer adverteer dat ik open sta voor carrière kansen ontvang ik vaker dan voorheen berichtjes en/of telefoontjes van recruiters met de melding dat zij een prachtige functie voor mij hebben gevonden.

Voor een aantal recruiters bleek de melding dat ik net aan een nieuwe baan ben begonnen voldoende om mij, na een felicitatie, verder met rust te laten. Eentje probeerde nog wel om mijn interesse naar de mogelijke functie op te wekken door te zeggen dat ik nog niet wist wat voor fantastisch iets hij in de aanbieding had, maar aan die mailwisseling heb ik een einde gemaakt door te zeggen dat ik geen last heb van Fear Of Missing Out en dat ik het niet hoefde te weten. Na een felicitatie van zijn kant, en de melding dat mocht ik over een tijdje toch iets anders zoeken dat hij zijn netwerk ter beschikking stelt, namen wij afscheid.

Vorige week zag ik een vreemd nummer bij mijn gemiste oproepen staan. De beller had ook een voicemail achtergelaten. Hierdoor wist ik dat het om een recruiter van een bureau waar ik bij ingeschreven sta ging, en dat zij een mogelijke functie had. Omdat ik een beleefd mensenkind ben, belde ik even terug. Nog voor zij meer over de fantastische vacature kon vertellen zei ik, Ik ben sinds twee weken aan het werk en heb geen belangstelling. Ze had zoiets gezien op LinkedIn, maar het oogde niet als iets structureels of interessants, en de functie die zij in de aanbieding had was dat wel. Geen belangstelling, herhaald ik. Hoe en door wie ik aan deze baan was gekomen, vroeg zij toen op een toon die mij het gevoel gaf dat ik met een louche detacheringsbureau in zee was gegaan. Heel ouderwets rechtstreeks bij een werkgever gesolliciteerd op een vacature, antwoordde ik. Bewuste keus dus, voegde ik er ten overvloede aan toe.

Even was zij stil. Toen herpakte zij zich en benoemde heel snel de vacature waarmee zij in haar maag zat. Wederom zei ik dat ik geen belangstelling had. Ken je dan iemand die hier wel belangstelling voor heeft? vroeg zij toen bijna smekend. Ik moest haar teleurstellen. Met een, Nou dan zoek ik maar verder, houdoe en bedankt, nam zij afscheid en ik dacht, wat een stakkertje ben jij zeg. En dat allemaal voor een gevulde kaartenbak.

Wat mij er aan doet denken dat ik even een mailtje stuur naar mijn contactpersoon binnen de betreffende organisatie om mijn naam uit het bestand te laten halen.

Geplaatst in Changing Lanes, Werken op de Berg

Solliciteren, cijfers en leeftijdsdiscriminatie

Sinds gisteren staat het eerste salaris in 15 maanden op de bank. Wat mij betreft een mooi moment om terug te blikken op 15 maanden werkloos zijn.

In die 15 maanden heb ik vier open sollicitaties verstuurd. Nou ja, eigenlijk drie. Op verzoek van de geadresseerde heb ik één brief nogmaals gestuurd. Die vier brieven hebben geresulteerd in één sollicitatiegesprek. Daarnaast ben ik tweemaal door een werkgever benaderd voor een baan; beide gesprekken hebben niets opgeleverd. Het eerste omdat ik nog niet toe was aan een volgende baan; het tweede omdat ik er toen net achter begon te komen dat marketing niet helemaal mijn ding is.

Daarnaast heb ik middels vijfendertig motivatiebrieven op evenzoveel vacatures gesolliciteerd. Eén van die brieven was voorzien van een (gevraagd) sollicitatiefilmpje. Op basis van die brieven ben ik negen maal uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek, waarbij het laatste gesprek tot een baan heeft geleid. Het filmpje heeft, buiten een hele leuke middag filmen in het park, niets opgeleverd.

Ik stond (sta) bij tien detacheringsbureau’s ingeschreven. Drie daarvan heb ik zelf benaderd, de andere zeven vonden mij via LinkedIn. Ik ben bij zes recruiters op de koffie geweest; vier van de recruiters (bureau’s) hebben mij zeven maal benaderd voor een mogelijke functie. Op zes van die functies ben ik voorgesteld, en ik mocht éénmaal op gesprek komen. Eigenlijk tweemaal, maar ik heb mij eenmaal uit een procedure teruggetrokken.

Ik ben tweemaal naar een ‘markt’ geweest waar ik (en honderden werkzoekenden met mij) de gelegenheid hadden van gedachten te wisselen met potentiële werkgevers en heb om en nabij 24 netwerkbijeenkomsten met lotgenoten (zijnde de Ontmoetingsochtend voor Werkzoekenden Peel en Maas en de Walk & Talk Venlo) bijgewoond.

Ik heb in de 15 maanden nul werkcoaches of andere werknemers van het UWV gesproken. Wel heb ik bij het UWV één (verplichte) schriftelijke sollicitatietraining gedaan, en maandelijks braaf mijn sollicitatie activiteiten en mijn inkomsten doorgegeven. Ik heb tweemaal een enquête van het UWV inzake de dienstverlening mogen ontvangen, die ik éénmaal heb ingevuld.

Na alle cijfers is dan nu het moment gekomen om het over het laatste onderwerp uit de titel te hebben, leeftijdsdiscriminatie. Aangezien niemand in een afwijzingsbrief of -telefoontje zal zeggen, je bent het niet geworden want we zoeken een jonger iemand, gaat dit stukje vooral over mijn gevoel.

Op advies van een lotgenoot ben ik gestopt met het vermelden van mijn geboortedatum op mijn CV. Op basis van mijn opleidingen en werkervaring is mijn leeftijd redelijk goed vast te stellen, maar door mijn geboortedatum niet te vermelden, heb ik de kans dat ik op basis van mijn leeftijd meteen op de nee stapel kwam te liggen, verkleind. Tegen de tijd dat mijn leeftijd berekend was, was ook mijn hele CV gelezen ;-).

Tijdens de bijna twintig gesprekken heb ik tweemaal het gevoel gehad dat mijn leeftijd een issue was. En laten dat nu net de gesprekken met leeftijdsgenoten zijn geweest. Misschien dat ik het verkeerd gevoeld heb, maar een opmerking als Ben je niet bang dat tweemaal in de week naar hier te komen, niet te zwaar is. Ik moet dadelijk naar Venlo en zie daar enorm tegenop spreekt volgens mij boekdelen.

De jonge honden en carrière tijgerinnen waar ik de meeste gesprekken mee heb gevoerd, maakten zich totaal geen zorgen over lerend vermogen, reisafstand en werkuren maar waren vooral onder de indruk van mijn expertise. Maar goed, je past niet in het team is bijna net zo nietszeggend als een mimespeler, dus wie weet was er wel degelijk spraken van leeftijdsdiscriminatie maar heb ik mij laten bedotten.

Mijn voorzichtige conclusie is dus dat het wel meevalt met leeftijdsdiscriminatie, al ben ik mij er terdege van bewust dat een en ander ook van je werkervaring en werkveld afhangt.

En van de vacatures waarop je solliciteert. Sommige vacatures wasemen wij zoeken jong en kneedbaar uit. Daar heb ik gewoon niet op gereageerd. Zonde van mijn energie. Daar moet je op mijn leeftijd verstandig mee omgaan ;-0.

Geplaatst in Changing Lanes

De techniek staat voor niets

Nog niet zo lang geleden was het normaal om je sollicitatiebrief in fysieke vorm (handgeschreven, getypt of uitgeprint) te versturen. Een jaartje of tien geleden kon dat soms ook al per mail. Tegenwoordig is papier uit de mode, krijg je soms nog een e-mailadres waar je je sollicitatie naar toe mag sturen, maar vaker moet je je sollicitatiebrief en CV in een portaal uploaden.

In principe is zo’n portaal reuze handig. Je brief gaat meteen naar de betreffende vacaturehouder en die kan, na je brief gelezen te hebben, je met één druk op de knop (laten) afwijzen of uitnodigen voor een gesprek. Scheelt bakken tijd en energie voor het bedrijf en voor jou schept het snel duidelijkheid.

Voor jou als sollicitant zit er vaak nog wat extra werk aan vast. Meestal moet je naast het uploaden van je brief en CV je naam, email, telefoonnummer en geboortedatum invullen, maar soms kan je alleen solliciteren na het volledig overtypen van je CV in een portaal.

Verder kleeft er een groot nadeel aan zo’n portaal. Soms doen ze het niet of niet goed. Zo is het mij al eens overkomen dat ik, na een eerste mailtje dat mijn sollicitatie in goede orde was ontvangen en dat ik de voortgang van mijn sollicitatie via wwwpuntnaamvandeorganisatiepuntnl kon volgen, niets meer hoorde. Toen ik na een week of zes eens belde, bleek mijn brief ergens in het systeem te ‘hangen’. Na mijn telefoontje is mijn sollicitatie alsnog in behandeling genomen, maar toch. Leuk is anders.

Nieuwjaarsdag stond ik voor een ander probleem. Ongeveer acht uur voor de sluitingstermijn van een vacature wilde ik alsnog solliciteren. Alleen, het portaal deed niet wat ik van een portaal ben gaan verwachten. Het bleef hangen. Na de website van de betreffende organisatie driemaal tevergeefs doorgespit te hebben op zoek naar een algemeen email adres heb ik nog gepoogd via het LinkedIn profiel van de teamleider iets van een adres te achterhalen of anders mijn brief via een connectie verzoek te verzenden. Helaas pindakaas.

Van armoe heb ik een open sollicitatie ingediend, brief en CV bijgevoegd, en verwezen naar de vacature en gemeld dat het portaal niet helemaal correct functioneerde. Het automatische antwoord wat ik mocht ontvangen stemde mij niet vrolijk. Binnen twee weken hoort u iets van ons. Met een beetje pech voor mij (en geluk voor de organisatie) is de vacature dan al ingevuld. Balen dus. Al was het natuurlijk gewoon mijn eigen schuld. Ik had de vacature al een tijdje in mijn overzicht staan, en had best wat eerder kunnen reageren. Op een moment dat er wel iemand aan het werk was bijvoorbeeld.

Op 2 januari ontving ik een mailtje met de melding dat mijn brief aan de teamleider is overhandigd, en dat ik meegenomen word in de procedure. Heeft het feit dat ik de moed niet op heb gegeven en creatief gesolliciteerd heb, in ieder geval vruchten afgeworpen. Nu is het duimen voor een vervolg.