Weer vergeten …

wat verder ter tafel komt

Nog voordat hij zijn (MBO4-)diploma Technisch Specialist personenauto’s had gehaald, wist hij al dat hij zijn leven niet als automonteur ging slijten. Wat hij wel wilde gaan doen, wist hij niet zo goed. Een paar maanden na het behalen van zijn diploma ging hij via het uitzendbureau als proces operator bij een bedrijf hier in de regio werken. In de drieploegendienst. De grootste lokker in de vacaturetekst was het woord  ‘opleiding’ geweest.

Ondertussen is hij in dienst van de werkgever zelf, en in september aan de beloofde opleiding begonnen. Elke donderdag, mist er geen schoolvakantie is, gaat hij naar school. De meeste klasgenoten werken bij hetzelfde bedrijf. ZIjn bedrijf. Vandaar dat zowel de docenten als de overige leerlingen, naar het bedrijf waar Zoon werkt, komen. Van 9 uur ‘s-morgens tot 10 uur ‘s-avonds is er een docent aanwezig. De leerlingen stemmen hun lestijden op hun dienstrooster af.

En daar gaat het bij mij om de zoveel weken mis. Na een goede twee jaar zit het ploegenrooster nu wel in mijn systeem. Weet ik aan het begin van de week of we samen eten, en wanneer ik ‘lawaai’ mag gaan maken. Deze week heeft hij nachtdienst. Dat is een stille week voor mij. Overdag slaapt hij en probeer ik zo min mogelijk lawaai te maken. Tegen een uur of vier/vijf komt hij uit bed. Dat wat ik avondeten noem, is voor hem ontbijt, maar dat vind hij niet erg. Tegen een uur of negen ‘s-avonds vertrekt hij naar zijn werk.

Behalve op donderdag. Dan staat hij iets eerder op en zorgt er voor dat hij voor vijf uur op het werk is. Of beter gezegd, op school. Net als wanneer hij avonddienst heeft, eet ik die dag alleen. Iets wat ik constant vergeet. Zo ook deze week.

Gelukkig stond dit keer het eten nog niet op. Kon ik mooi even naar de supermarkt rennen om iets te halen waar ik hem geen plezier mee doe. Nou ja, geen man overboord. Een beetje extra beweging kan nooit kwaad, en de supermarkt woont dichtbij. Ik vraag mij alleen af hoe lang het nog duurt voordat die donderdag ‘ik eet lekker iets wat hij niet lust’ in mijn systeem zit.

Spijbelen

onderwegToen ik vorige week een afspraak maakte met een vriendin om deze week naar het museum te gaan, wist ik nog niet hoe hard ik aan een een dagje spijbelen toe was. De afgelopen vier dagen hebben in het teken gestaan van niezen en studeren. De moduleopdracht voor webdesign schrijft zichzelf niet, en ook de te ontwerpen website heeft wat html en css hulp van mijn kant nodig.

Iets na tien uur was ik bij vriendin, tegen elf uur stapte we in de auto om naar het Museumplein in Kerkrade te gaan. Op het programma stonden twee musea: The Cube, en het Continium.  Helaas bleek het grootste deel van de collectie in the Cube nog hetzelfde als de vorige keer dat wij hier waren. Binnen een half uur hadden we de nieuwe tentoonstelling bekeken. Normaal niet leuk, want zonde van het geld, maar dankzij de museumjaarkaart voelde wij hier niets van. Nu konden we zo door naar Continium.

 

Hier hebben we zeker tweeëneenhalf uur doorgebracht in de Explore zone. Een interactief museum, vooral gericht op kinderen, maar als je het kind in je loslaat, ook voor volwassenen erg leuk. Zo heb ik Dokter Bibber gespeeld tegen een robot, gepoogd met zonne-energie een autorace te winnen, reflexen getest, bloed rond gepompt (en ervaren hoe zwaar dat was), een spijkerbed getest, evenwichtsoefeningen gedaan en ‘geschommeld’. Verder was er een tentoonstellingen over de mijnen, en een tentoonstelling over Petrus Regout. De grondlegger van de Sfinx-fabriek.

06_sfinxhal-collage

Het was weer een leerzaam, maar vooral gezellig dagje. Hoewel voor de meeste mensen niet echt bij de deur, kan ik beide musea aanraden. Aangezien ze in één gebouw zitten, is combineren een eitje. 

En ik ben, dankzij dit heerlijk dagje, helemaal opgeladen en klaar om de puntjes en css op de i en de moduleopdracht te zetten. 😉

De Boysz ontdekken de bibliotheek

toet_bril‘Maar, vragen jullie je misschien af, waar is dat boek dat de Grote Vriendelijke Reus heeft geschreven? Hier is het. Ik heb het jullie net voorgelezen.’

Met een klap slaat Toet het boek dicht. ‘Morgen zoeken we het volgende boek uit,’ zegt hij. Zijn twee vriendjes knikken blij. ‘It’s knep how joe read de books toe ons.’ ‘Ik vind de stemmetjes zo leuk,’ piept Rozifantje. Met een blos neemt Toet de complimenten in ontvangst.

De volgende ochtend klimmen de Boysz in de boekenkast. Daar staan niet zo gek veel boeken die voor alle drie de jongens geschikt zijn. ‘Brief voor de koning en dat Zwarte Woud hebben we gehad,’ mompelt Toet. ‘Het malle ding van bobbistiek ook, net als alle delen van Winnie de Poeh,’ piept Rozi. ‘De griezelbussen end Harry Potter are a beetje te scary for me,’ bloost Moeltje. ‘Wil je Wind in de wilgen nog eens doen,’ bedelt Rozi. Toet schudt van nee. ‘Da’s niet leuk, twee keer hetzelfde.’ De Boys kijken elkaar aan. Hoe gaan ze dit oplossen?

‘Wat zoek je?’ vraagt Toet. Ik heb de site van de bibliotheek open staan op het onderdeel abonnementen. ‘De prijs van een abonnement,’ antwoord ik. ‘Wat kan je daarmee?’ ‘Boeken lenen Toet.’ De zon schijnt op mijn scherm en maakt het lezen onmogelijk. Ik klap de laptop dicht en trek mij met een boek terug op het balkon. ‘s-Avonds pak ik de laptop. Internet start op met de pagina Abonnement voor de jeugd. Bijzonder, denk ik, en surf naar Facebook.

‘Ik weet hoe we aan andere boeken kunnen komen!’ Met een brede grijns kijkt Toet zijn vriendjes aan. ‘Wij gaan naar de bibliotheek.’ ‘Bi-bli-o-theek? Wot is det?’ ‘Een gebouw vol met boeken,’ knikt Toetje. ‘Zoals een boekenwinkel?’ piept Rozi. ‘Ja. Alleen koop je daar geen boeken, maar leen je ze. Gratis. Omdat we nog geen achttien zijn.’

Snel stappen de Boysz in hun tijdmachine. ‘Bibliotheek Venlo, midden in de nacht,’ joelt Toet. Met een flits verdwijnt en verschijnt de tijdmachine.

‘Mijn kind,’ zei Lovis. ‘Wat zijn je haren nat. Ben je uit zwemmen geweest?’ hoor ik Toet voorlezen. Wat leuk, denk ik, Ronja de roversdochter. Het duurt even voordat het tot mij doordringt, dat ik dat boek niet in bezit heb. Ik zie de barcode van de bibliotheek op de kaft zitten en weet, het is de hoogste tijd een hartig woordje met Toet te wisselen.

¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤

Dit blog is geschreven in het kader van de schrijfuitdaging van Schaap Schrijft. Voor spelregels, deelname en het lezen van de bijdragen van anderen, klik hier. Ik heb er voor gekozen, om de hoofdrol in mijn bijdragen aan deze schrijfuitdaging toe te bedelen aan Toet en zijn vrienden. Toet is een Cliniclown-muisje met een eigen willetje, Rozifantje is een creatie van Appelig (en daarmee one-of-a-kind) en Moeltje is lang geleden in het koffertje van Zoon mee naar Nederland gekomen en verblijft hier min of meer illegaal.