Over Rianne

Fifty-something op weg naar ander werk, andere opleiding, andere levenswijze. Vastroesten kan ik altijd nog!

Hebben meer mensen hier last van?

keukenprinsesjeHet speciaal voor mij gemaakte schort, dat ik anderhalve week geleden van mijn directe collega’s kreeg, is in meerdere opzichten het perfecte afscheidscadeau. Koken is een hobby van mij, ik heb moeite om spetters te ontwijken en het is, dankzij de polkadot en semi-petticoat, helemaal me. Telkens wanneer ik het zie hangen of draag, denk ik aan mijn collega’s.  

Nooit eerder heb ik een schort gehad. In de loop der jaren heb ik tijdens het koken, de onhebbelijke gewoonte ontwikkeld om mijn niet altijd even schone handen aan mijn broek of rok af te vegen. Meestal ter hoogte van waar de kontzakken bij een jeans zitten. Gelukkig betreft het meestal wat vocht want anders zou ik elke dag een was kunnen draaien. 

Alleen….

Nu heb ik dus een schort. Een mooi schort. Een perfect exemplaar. En ik betrap mij er op dat ik, zelfs wanneer ze slechts wat vochtig zijn, mijn handen niet aan mijn schort afveeg, maar gewoontegetrouw, aan de achterkant van welk kledingstuk ik ook draag. Het idee mijn natte, enigszins vieze handen, aan mijn schort af te vegen, stoort mij. Stoot mij af. Staat mij tegen.

Wat natuurlijk belachelijk is. Een schort is een functioneel iets. Een gebruiksvoorwerp. Ik moet het gebruiken. Het mag vies worden. Maar gevoelsmatig voorlopig nog niet. Misschien wel nooit niet. 

Wat ik mij afvraag: hebben meer mensen last van zo’n absurde, bij gebrek aan een beter woord, tic?

Ik lees het graag.

I love it when a plan comes together

Changing LanesPlannen zijn dromen die erom vragen verwezenlijkt te worden. Mijn droom is het vinden van ánder andér werk. Oftewel, van werkterrein én werkgever veranderen. Mijn plan is vrij simpel. Een opleiding volgen zodat ik kennis over het nieuwe werkterrein op doe, en toekomstige werkgevers kan laten zien dat ik mijn droom serieus neem. Daarnaast heb ik een back-up plan met tijdspad. Het alternatieve plan is, het werk wat ik altijd al deed, bij een andere werkgever te gaan doen.

Het tijdspad bestaat uit 4 fases.

  • heden – 1 januari 2019: tot rust komen – starten met opleiding –  oriënteren op de mogelijkheden
  • 1 oktober 2018 – 1 november 2019: solliciteren op droombanen tot ik een ons weeg
  • 1 juli 2019 – 1 november 2020: solliciteren op functies waarvan ik bewezen heb dat ik het kan / werkzaamheden die ik leuk vind
  • 1 januari 2020 – en verder: werk is werk

Ik heb bewust voor overlap tussen de verschillende fases gekozen. Bovendien zijn de genoemde data geen wet van Meden en Perzen. De wereld is nu eenmaal niet zwart-wit. Wanneer ik nú een leuke droombaan vacature voorbij zie komen, zou ik gek zijn om niet te solliciteren. Nee heb ik, ja kan ik krijgen. Hetzelfde geldt voor keihard vasthouden aan de deadline van 1 november 2019, om te accepteren dat ik niet de droomkandidaat voor mijn droombaan ben. Wanneer ik dan pas weer serieus naar vacatures voor functies, waarin ik mij al heb bewezen, ga kijken, doe ik mijzelf tekort.

Het moge duidelijk zijn. Het plan en tijdspad zijn, net als ik, behoorlijk flexibel. Hoewel ik van mening ben dat een flexibel opstelling een positief iets is, kan het ook een valkuil zijn. Zeker in periodes wanneer je even niet zo zeker van jezelf bent. Dan kan het zomaar gebeuren dat je, na een oriënterend gesprek over een fase 3 functie, dit serieus overweegt en dat zo ook communiceert. Gelukkig voor mij bleef het na mijn melding, ‘ik wil wel verder praten’ even stil. Tijdens de periode van stilte kwam ik weer bij zinnen. Drong het tot mij door dat ik mijn droom wel heel snel verkwanselde en heb dit zo ook gecommuniceerd.

Ook voor mij geldt, I love it when a plan comes together!, maar dan moet ik mij wel aan mijn plan houden! Anders is de hele exercitie van het afgelopen half jaar, die geleid heeft tot het tekenen van de vaststellingsovereenkomst, voor niets geweest. Zonde van mijn tijd en energie. Zonde van de tijd en energie van alle betrokken.

Voor nu bekijk ik de kortstondige afwijking van het plan als een leermoment. Ik ga ervan uit dat, mocht zich nogmaals zoiets voordoen, ik in een eerder stadium al besef, dit komt (een jaartje) te vroeg! De tijd zal het leren!

 

Balkon make-over fase 2

De eerste week van mijn vakantie ben ik, ondanks temperaturen tussen de 30 en 38 graden,  enorm tekeer gegaan op mijn balkon. Het opruimen van alle dode planten en kapotte accessoires was nog het minste werk. Het schuren en schilderen van de schutting, het schoonmaken en verven van de muur en het pimpen van de vloertegels was het meeste werk. Zwaar maar bevredigend. Mijn saaie balkon veranderde in een sfeervolle, uitnodigende buitenkamer. Wel ééntje zonder dak, maar een mens kan niet alles hebben.

Toen de verf eenmaal droog was kon het herinrichten van het balkon beginnen. Een fluitje van een cent met de paar planten en meubels die mijn opruimwoede overleefd hadden. Het lege balkon beviel mij wel. Meeverhuizen met zon (of schaduw) was ineens een makkie. Oké, een loungebank zou fijn zijn, en wat meer planten… Ik had ineens een dilemma.  Een bank verhuis je niet zomaar en wanneer de vloer van het balkon vol staat met bloempotten, is daar ook geen ruimte voor.

Ik liet het idee van een loungebank los en ging op zoek naar een gemakkelijke, lichtgewicht stoel. Bleef het probleem van de planten over. De lucht in, leek de beste optie. De balkonmuur is 26 centimeter breed. Daar kunnen makkelijk wat potten staan. Ik heb alleen de, waarschijnlijk irreële, angst dat die potten bij het eerste zuchtje wind van de rand geblazen worden. En dan natuurlijk niet op het balkon maar op de straat. Of erger, op een kind wat net over straat loopt.

Tijdens mijn zoektocht naar balkon make-over inspiratie kwam ik de filmpjes van Engineering Your Space tegen. In één van haar filmpjes laat zij een vrij simpel ogende oplossing zien. Een houten kap met opstaande randen die over de muur geschoven wordt. Ik heb geen kluservaring, maar volgens mij moet het mij wel lukken om zo’n ding in elkaar te zetten. Zodra de noodzaak daar is! Oftewel, zodra ik al die lege bloempotten ging vullen. Ik vroeg een tuinierende vriendin om wat stekjes en zij beloofde haar best te doen.

Ik dacht daarmee uitstel tot volgend jaar te hebben geregeld maar niets bleek minder waar. Gisteren ging ik bij haar op bezoek en kreeg een doos met stekjes in mijn handen geduwd. Vandaag ging ik naar het Zweedse warenhuis en kocht een stoeltje uit de jubileumcollectie. Als kers op de taart voorspelt het KNMI voor volgende week pracht zomers weer. Bijna tropische temperaturen. Echt weer om te gaan doe het zelven.  Fase 2 van de balkon make-over is gestart!