Geplaatst in Lifestyle

Papieren rietjes

Ik ben geen twintig meer. Welke leeftijden ik nog meer niet ben laat ik even in het midden, maar je kunt stellen dat ik een groot deel van de moderne geschiedenis bewust mee heb gemaakt. Zo was in mijn jeugd het plastic rietje net in opkomst. Een hele verandering. Niet zozeer de drinkervaring als wel de speelervaring wanneer het rietje haar taak had vervuld. Op plastic kan je zoveel langer kauwen dan op papier, om over het aantal knopen wat je in zo’n rietje kunt leggen nog maar te zwijgen.

Als ik er toen bij stil had gestaan had ik geweten dat het plastic rietje niet goed was voor het milieu. Ik was zeven en stond er niet bij stil. Net als ongeveer de gehele rest van de wereldbevolking bevond ik mij in een opwaartse spiraal waarin geen tijd was om na te denken over de wereld vijftig jaar van toen. Djuh, heb ik toch verteld hoeveel geschiedenis ik mee heb gemaakt.

Nu weet ik welk een slechte keuzes de mensheid toen maakte (al is nooit vast te stellen of andere keuzes uiteindelijk niet net zo slecht zouden zijn geweest) en probeer mijn steentje bij te dragen in het keren van tij. Zo probeer ik de hoeveelheid verpakkingen en plastic wat mijn huis in komt sterk te verminderen. Rijd wat minder kilometers. Kleine dingetjes allemaal, maar als iedereen het doet. Vele druppels maken een volle emmer. Zoiets.

Vorige week deed ik de boodschappen. Heel sterk had ik zowel de chocolade, de chips en de nootjes links laten liggen toen mijn oog op de chocolademelk viel. Het water liep mij in de mond. Maar ja, hoeveel chocolademelk zou ik drinken? Zou ik er al niet na een beker weer genoeg van hebben? Ik ging overstag en kocht een verpakking met zes kleine pakjes. Ik weet het. Despicable van mij. Dat de rietjes ondertussen van papier zijn verminderde mijn slechte gevoel iets.

Natuurlijk ging het de eerste keer dat ik een pakje klaar maakte voor consumptie goed. Schudden voor gebruik, rietje uit het plastic (!) halen, zilverpapiertje doorprikken en drinken maar. Ik voelde iets van nostalgie over mij komen. Ahhhh…

De tweede keer ging het wat minder soepel. Het puntje van het rietje leek niet sterk genoeg om het zilverpapiertje door te prikken en boog alle kanten op, behalve de goede. Toen ik eindelijk kon gaan drinken beet ik per ongeluk op het rietje. Met een plastic rietje kan je dat zonder consequenties een aantal keer doen. Met papier dus niet. Zoals ook Zoon ervaarde.

Enfin. De chocomelk is voorlopig een blijvertje. Wel in literpakken, want dat geneuzel met een papieren rietje is aan ons niet besteed. Weer een stukje jeugdherinnering aan gruzelementen. 😉

Geplaatst in Persoonlijk

Terug naar de berg

De afgelopen drie werkweken waren hectisch te noemen. Naast dat collega en ik virtueel ingewerkt werden, liep onze agenda over van de overleggen en hadden wij onze handen vol aan het aannemen van telefonische aanvragen voor telefoons om mee te beeldbellen. Met name door dat laatste hebben collega en ik om de beurt een heel stuk van het inwerken en / of het overleg gemist. Het is niet anders en al het werk (met alleen een telefoon ben je er niet) is voor een goed doel; contact bewerkstelligen tussen onze cliënten en het thuisfront.

Onze voorganger had dinsdag zijn laatste werkdag. Het inwerken door hem kwam te vervallen, maar onze agenda puilde nog steeds uit. Toch zei ik spontaan, Stuur de volgende serie maar naar mij toe, dan ga ik ze wel wegbrengen toen bleek dat de nagestuurde smartphone standaards op de hoofdlocatie niet allemaal op de juiste plek terecht waren gekomen. Zaterdag kwamen de pakjes binnen. Maandagochtend, tijdens een de zon is net opgekomen wandeling was ik aan het bedenken wanneer ik die dingen weg kon brengen. Het leek mij een mooi karweitje voor mijn vrije woensdag.

Eenmaal thuis en ingelogd bleken de eerste twee afspraken van de dag niet door te gaan wat resulteerde in een vrije ochtend. Niet echt natuurlijk, maar ineens had ik tijd om op de fiets te stappen om naar de hoofdlocatie te fietsen en de pakjes weg te brengen.

Het bleek een bijzondere gewaarwording. Natuurlijk weet ik dat er een virus door het land waart, dat er drastische maatregelen zijn genomen om het virus te leiden zodat het geen lijden wordt. Maar daar, op locatie, werd mij pas echt duidelijk welke impact het virus heeft. Deuren gesloten. Op de bel werd niet gereageerd. Gelukkig kon ik mensen bellen. Pakketjes werden bij de deur gelegd. Afstand gehouden.

Met nog één pakketje te gaan, liep ik even op mijn eigen werkplek binnen. De flexruimte waar het normaal dringen is, was zo goed als leeg. Het deel waar normaal 26 ICT-ers kakelen dat het een lieve lust is, was compleet uitgestorven. Ik pakte mijn Dopper en gaf de planten water. Liep terug naar mijn fiets en begon aan de laatste bezorging. Al snel werd mijn weg versperd door dranghekken. Verboden het terrein te betreden. Een eindje verderop wandelde twee verzorgsters met hun cliënten. Eén van de dames kwam op mij af. Ik schoof het pakketje onder het hek door en deed een paar passen achteruit. Op veilige afstand vertelde ik voor wie het was, en wat er in zat. Het pakketje werd met blijdschap ontvangen.

Gek. Ik woon heel dicht bij het ziekenhuis. Hoor al wekenlang de sirenes van de ambulances, het geluid van de helicopters. Ben op de hoogte van tal van initiatieven om het aantal bedden voor corona patiënten uit te breiden. Zie de supermarkten worstelen en kleine bedrijfjes ten onder gaan. En toch is het net of de ernst nu pas tot mij doordringt. Nu ik de hermetisch afgesloten deuren heb ervaren. De lege kantoren, gangen en wandelpaden heb gezien. Voor het dranghek heb gestaan. Nu ik met eigen ogen heb gezien hoe het leven op de berg stil is gevallen.

Geplaatst in Lifestyle

Het leed wat afvoer heet

Eigenlijk liep het water vanaf dag één na de installatie van de keuken, niet geweldig weg. Ik had het alleen niet zo door. Ik was namelijk gewend aan een zeefje in de wasbak van het type indrukken is afsluiten en ging er, na de eerste keer afwassen, van uit dat dit zeefje ook zo werkte. Al lekte het wel een beetje, want een gevulde bak met water liep langzaam leeg. Omdat de afvoer (deels) verstopt zat weet ik nu.

Ja, ik schreef het eerder. Grijs is het nieuwe blond.

De deelse verstopping werd een volledige verstopping. Iets wat de laatste keer dat de vaatwasser draaide echt duidelijk werd. Zowel wasbak als vaatwasser maken gebruik van hetzelfde afvoerkanaal en bij gebrek aan doorlaatbaarheid liep het afwaswater via de pijp de wasbak maar ook het keukenkastje in. En via het keukenkastje zocht het water zich een weg naar de vloer.

Vandaag belde ik met een ontstoppingsbedrijf. Het wordt waarschijnlijk loop van de middag voor er iemand kan komen, kreeg ik te horen. Ik was al uitgegaan van ergens deze week dus loop van de middag viel mij 100% mee. Uiteindelijk stond er halverwege de ochtend al iemand voor de deur.

Mijn vrees bij dit soort dingen is altijd dat ik iemand voor nop laat komen. Nu waren er al drie verschillende soorten huis-, tuin en keukenmiddeltjes door de gootsteen gegaan, maar toch. Al snel bleek dat mijn vrees ongegrond zat. Het duurde zelfs even voordat de afvoer schoon was. Maar schoon is-ie nu. En de buis waarlangs het water zich een weg het keukenkastje in zocht, is stevig vastgeplakt, zodat ook daar geen water meer door kan.

Het leed wat afvoer heet zit er weer op. Met name de Boysz zijn de koning te rijk. Ik had voor de time being hun tijdmachine geconfisceerd om in af te wassen. Ach wat, ik ben net zo blij als de Boysz. Handmatig afwassen is echt geen hobby van me.

Nog een weekje wachten tot Zoon de de plinten terug kan plaatsen (ook vandaag is er wat water onder de keuken gelopen) en dan is het net of het nooit gebeurt is. Pfff…