Weekoverzicht (4)

Met een camera voor mijn ogen ziet de wereld er anders uit. Zie ik de wereld anders. Helaas lukt het mij niet altijd om dat andere beeld goed over te brengen. De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik dat ‘niet goed over brengen’ niet alleen op conto van mijn iPhone kan schuiven. Vandaar dat ik het gezegde, Oefening baart kunstin praktijk ga brengen door dagelijks te fotograferen. Ziehier het resultaat van de afgelopen week.

w04_20181015
Maandag – Grote Broer heeft drie weken geleden twee ‘nieuwe’ knieën gekregen. Normaal zie ik hem niet zo vaak, maar nu ik alle dagen thuis ben speelt die 72 km enkele reis een kleinere rol. Bij thuiskomst alleen geen zin meer om te koken…
w04_20181016
Dinsdag – Studeren in de zon. Uiteindelijk binnen gaan zitten want het zweet brak mij spontaan uit…
w04_20181017
Woensdag – ‘s-Avonds gaan wandelen met een vriendin. De wandeling voerde ons door Hout-Blerick. Aangezien voor mijn gevoel dinsdag de foto van de kerk van H-B niet helemaal gelukt was, nog een poging gewaagd. De derde foto van dezelfde kerk is op donderdag gemaakt (achterzijde).
w04_20181018
Donderdag – Mijn koffieconsumptie begon de spuigaten uit te lopen. Vandaar dat de ‘theekist’ van Oud en Nieuw in ere hersteld is (https://www.facebook.com/Oud-en-nieuw-568085903230771/)
w04_20181019
Vrijdag – De vrijdag stond in het teken van een crematie  in regio Eindhoven, waar ik samen met Tante en SchoneZus naar toe ben geweest. De avond nodigde uit om nog even op het balkon te mijmeren over wat was…
w04_20181020
Zaterdag – Tussen het lummelen door de was gedraaid en daarna mijn door zonne- en windenergie gestuurde droogtrommel aan het werk gezet…
w04_20181021
Zondag – Onderweg naar de verjaardag van SchoneZus. Drie keer raden wat zij heeft gekregen.. NB. Het moge duidelijk zijn dat ik weinig tot geen ‘inpak-talent’ heb.. 

Extreme couponing

toet_geldHet zonnetje mag dan lekker schijnen, een temperatuur die niet boven de 18 graden uitkomt rechtvaardigt een bankhangdag. Inclusief ‘hier hoef ik niet over na te denken, maar mij slechts verbazen’ TV. De beste zender daarvoor is TLC. Ik ‘val’ binnen in het programma Extreme couponing.

Vol verbazing zie ik hoe iemand voor dik $600,- koopt en slechts $ 30,00 hoeft af te rekenen. Dat zijn kortingen waar ik slechts van kan dromen. Toch knaagt er iets. Iets wat pas een gezicht krijgt bij de laatste couponer van de dag. Een knul van 20. Met een keuken vol … euh… voorraad. Zoals voldoende shampoo voor 5 en wasmiddel voor 11 jaar.

De TV-kijker, ik dus, mag over zijn schouder meekijken wanneer hij gaat pogen voor ruim $300,00 aan producten te kopen en daar iets van $ 50,00 voor te betalen. Niet omdat hij die producten nodig heeft maar om aan zijn moeder te laten zien dat hij tegenwoordig goed met geld om kan gaan. Een nobel streven. Toch?

Er verdwijnen 50 (!)  kant-en-klaar pasta maaltijden, gevolgd door 30 diepvriesmaaltijden, voor een jaar shampoo en wasmiddel in zijn kar. De totale besparing is 84%. Thuis worden de producten in de voorraadkast gezet. De hele keuken staat vol met voorraad voot -tig jaar. Dan komt mama binnen. ZIj is helemaal onder de indruk en supertrots op haar zoon. En ik….

Ik realiseer mij dat ik dit niet schaar onder ‘goed met geld omgaan’. Dit is een vorm van hoarden. Gericht op meer-meer-meer voor minder. Kopen voor de korting en niet omdat je iets nodig hebt. Ik mis de groente en het fruit, zuivel, vlees, eieren. Zie niets gezonds voorbij komen. Wanneer Zoon dit zou doen, ben ik op het gebied financiële educatie fors tekort geschoten. Vind ik…

Maar ja, wie ben ik?

Op zoek naar balans

Nog voor ik mijn vaststellingsovereenkomst had getekend, wist ik al hoe ik de drie maanden tussen laatste werkdag en officiële datum einde dienstverband, in zou invullen. Ik zou de structuur bewaren. Zeven dagen per week op tijd opstaan, een rondje hardlopen, een beetje huishouden en na de lunch schrijven. Zodra ik eenmaal aan mijn studie kon beginnen, zou ik het schrijven afwisselen met studeren. Als laatste had ik bedacht om op tijd naar bed te gaan.

Lummelen en lanterfanteren

Maar eerst gunde ik mijzelf een paar weken vakantie. Even de tijd nemen om de boel de boel te laten. Mijn werk los te laten. Het gebeuren van het laatste anderhalf jaar een plekje te geven.

Die paar weken vlogen voorbij. Flexibel als ik ben schoof ik de einddatum van het ‘lang leve de lol’ gevoel voor mij uit. Tussen het lummelen, lanterfanteren, wandelen en musea bezoeken door pakte ik mijn studieboeken ter hand, maar deed dat dusdanig structuurloos dat ik mij in de laatste week voor de eerste klassikale les, genoodzaakt zag twee hele dagen alleen maar met mijn neus in de boeken te zitten om het huiswerk af te krijgen.

Een goed begin bleek geen half werk

Vanaf mijn eerste niet meer werkzame dag creëerde ik elke ochtend, volgens de regels van het bullet journal, een nieuwe dagplanning. Rekening houdend met eventuele afspraken maakte ik een to-do lijstje voor die dag. Ik begon voortvarend. Binnen een week had ik 80% van de balkon-klusjes af. Tot mijn schande bleef het daarbij. Na die eerste week heb ik geen dagplanning meer gehaald. Hoewel, ik moet niet liegen. Soms schreef ik op mijn to-do lijst ‘vegeteren in de zon’. Dat lukte meestal wel zodat ik aan het eind van de dag tevreden een vinkje kon zetten. Ik baalde van mijn gebrek aan discipline en herkende mijzelf niet meer.

Ik verveel me

Ik bleek meer tijd nodig te hebben dan ‘een paar weken vakantie’ om alles wat zich de laatste jaren in mijn leven had afgespeeld een plekje te geven. Begin oktober durfde ik eindelijk toe te geven dat het om langere tijdspanne dan ‘het laatste anderhalf jaar’ ging. Dat besef bleek het duwtje in de rug te zijn wat ik nodig had. Ineens was er ruimte om over de toekomst na te denken. Mijn keuzes en het bijbehorende tijdspad scherper te stellen. Aan mijzelf en derden toe te geven wat ik diep van binnen al een tijdje wist: Ik verveel me!

Een verlammende gedachten

Het stomme is, ik geniet volop van mijn vrije tijd. Geniet van de wandelingen, de musea, een boek lezen, in de zon zitten, op bezoek gaan bij vrienden. Alleen het idee, dat dit misschien wel het leven is wat ik de rest van mijn aards bestaan ga leiden, werkt verlammend. Ik besefte dat ik naar de structuur van ‘een paar dagen per week naar mijn werk gaan’ verlang. Naar een verschil tussen ‘werkdagen’ en ‘weekend’. Nu lijken alle dagen op elkaar.

Weer weekend

Deze week lijkt het eindelijk te lukken met de structuur. Niet omdat het moet, maar omdat het vanzelf gaat. Om half zeven word ik spontaan wakker. Tegen zevenen ben ik mijn bed uit. Nog voor de koffie heb ik al een kwartiertje yoga gedaan. Rond negen uur ben ik aangekleed en rommel wat in huis. Om tien uur zit ik met mijn neus in de studieboeken. Na de lunch ga ik, mits het weer het toelaat, aan de wandel. Daarna mag ik lummelen en lanterfanteren.

Maandag ben ik met dit schema begonnen. Omdat ik de laatste 15 jaar slechts vier dagen per week heb gewerkt, begint morgen mijn weekend. Ik verheug mij er nu al op. Weer weekend. Waar een mens al blij van kan worden.