Over Rianne

Blogger, beginnend fotograaf & wandelaar. Na anderhalf jaar werkloos te zijn geweest weer aan het werk. Verslaafd aan koffie, sushi & tassen. Iets waar ik minder vaak over schrijf dan je zou verwachten.

Het zal de Calvinist in mij wel zijn

Persoonlijk

Voordat ik werkloos werd had ik drie maanden vakantie. Inderdaad, wie wat bewaard die heeft wat.

De eerste maand was ik heel druk met het pimpen van mijn balkon, en daarna liep de vakantie langzaam over in werkloos zijn, in werk zoeken. Dat laatste bleek, naast studeren en het verrichten van vrijwilligerswerk, een volledige dagtaak. Netwerken, vacatures zoeken, solliciteren, online aanwezig zijn vreet tijd maar vooral energie.

Iets wat het UWV ook beseft. Vandaar dat je als werkzoekende ook recht hebt op vakantie. Maximaal 4 weken op jaarbasis. Belangrijkste punt van vakantie hebben is dat je dan niet aan de normale sollicitatieverplichtingen hoeft te voldoen. Je hoeft even geen werk te zoeken.

In de anderhalf jaar dat ik thuis ben geweest heb ik wel eens studie vrij genomen, maar nooit vakantie. Mijn belangrijkste motivatie om geen vakantie te nemen was de angst net die ene vacature te missen waardoor ik misschien wel mijn toekomstige baan mis zou lopen.

Die baan heb ik nu. Vorige week genoot ik van een weekje vakantie. Even geen werk, even helemaal niets. Lekker lummelen zonder schuldgevoel. Genieten van niets hoeven, gewoon omdat ik het verdiend had.

VERDIEND ja.

Vorige week, toen ik even helemaal niets deed behalve in de zon vegeteren op het balkon, realiseerde ik mij dat het niet alleen de angst was om net die ene vacature mis te lopen. Ondanks mijn dagtaak op het gebied van solliciteren, druk bezig zijn met studeren, netwerken en de rest, had ik het gevoel dat ik geen vakantie verdiende. Omdat ik geen werk had, mijn tijd zelf kon indelen en nog meer van die kwatsch.

Het zal de Calvinist in mij wel zijn en ik ben ook bang dat ik daar nooit meer vanaf ga komen.

In een klap alle punten verloren

Aan het begin van mijn eerste werkdag na een weekje vakantie krijg ik een hol en leeg lachje van de koelkast. Oh ja, weet ik weer, ik moet na het werk meteen even de boodschappen doen.

Na het werk staat gelijk aan hongerig. Niet handig weet ik dus offer ik mijn lunchpauze op en wandel naar de kleine supermarkt. Verse pizza voor Zoon, diepvries pizza voor mij. Ik score punten realiseer ik mij wanneer ik hem tevreden hoor knorren.

Aan het einde van de werkdag heb ik nog geen honger of beter gezegd, ik heb zin in lasagna. De reden waarom ik naar de XL wilde gaan. Zoon zet de oven aan en wandelt het balkon op. Ik vraag hem of hij nog wensen heeft. Niet. Dus pak ik drie tassen (want weekboodschappen) en rijd in iets wat weer op een spits begint te lijken, naar de XL.

Daar aangekomen pak ik mijn telefoon om op het winkelnetwerk in te loggen. Ik zie dat ik een appje heb. Normaal niet interessant, nu zit ik op een berichtje te wachten dus ik kijk even. Het is niet het verwachtte appje. Deze komt van Zoon. Ey Grapjas staat er te lezen. Ik snap niet wat ik verkeerd heb gedaan en vraag Hoezo?

Ik zit geforceerd op het balkon is zijn reacties. Oeps…Ik heb mijn kind buitengesloten. Daar gaan alle, tussen de middag verdiende bonuspunten. Aangezien de oven al aanstaat snel ik naar huis. Al ben ik wel even de winkel binnengewandeld om lasagna te kopen. En punten verliezen, en pizza eten… voelt als teveel straf.

Toet & Co: Oepsie!

Nooit verwacht dat ik dit zou zeggen, maar het cadeautje wat ik eind vorige maand van Zoon kreeg valt in de categorie best gift ever. Niet dat stofzuigen nu ineens leuk is, verre van, maar het is wel een stuk makkelijker. Het ding is lichtgewicht, de ingebouwde kruimeldief is superhandig en de hoeveelheid zuigkracht zonder turbo is stevig genoeg om de vloer, en delicaat genoeg om de Boysz te ontstoffen.

Inderdaad, niet alleen Zoon en ik vinden het een top-apparaat. De Boysz zijn er haast aan verslaafd. ‘Even een vlekje wegwerken,’ klinkt het regelmatig vanaf de vensterbank en dan zie ik hoe de heren elkaar stofzuigen. Aangezien ze daarna de vensterbank, het tafeltje en het krukje ook onder handen nemen, vind ik het prima.

Zaterdagavond neem ik de woonkamer onder handen. Omdat de Boysz met mijn laptop op de bank zitten, sla ik de bank over. ‘Zet dat ding als je klaar bent maar even hier neer,’ piept Rozi, ‘dan doen wij dadelijk nog wel even de bank kruimeldieven.’ Een goed idee wat mij betreft en even later zet ik de stofzuiger tegen de bank aan.

Terwijl ik de vaatwasser leeg ruim hoor ik de stofzuiger aan gaan. ‘Doe mijn staartje even,’ vraagt Toet. ‘Die heeft tussen de verwarming gehangen en is een beetje heel erg veel stoffig.’ Ik kijk en zie hoe de twee kleintjes samen de kruimeldief in bedwang houden. Vertederd kijk ik toe hoe Toet even later de twee kleintjes ontstoft. Dan is de bank aan de beurt.

De vaatwasser is ondertussen leeg en kan weer gevuld worden. Achter mij hoor ik ineens ‘Oepsie’ en meteen valt de kruimeldief stil. ‘Ai see it’ hoor ik Moeltje zeggen. ‘Look, there is de numbertje three.’ Nieuwsgierig kom ik dichterbij, al weet ik niet zeker of ik wil weten wat er met numbertje three aan de hand is. De heren zitten met z’n drieën op het toetsenbord.

‘Weet jij hoe je het stof uit dat ding verwijdert?’ vraagt Toet onschuldig. Ik schud van nee en pak het boekje erbij. Het blijkt niet moeilijk te zijn. Ik pak de kruimeldief uit Toet’s pootjes, en bekijk het stofreservoir. Goed zichtbaar tussen een hele berg stof is toets nummer drie van mijn Chromebook.

‘Wat is dit?’ vraag ik boos. ‘Numbertje three,’ antwoordt Moeltje gelaten. ‘Hoe kan dit?’ verbeter ik mijn vraag. ‘Nou, mijn staartje, de kleintjes en de bank waren schoon en toen dacht ik, het toetsenbord is wat stoffig, laat ik dat ook maar even schoonmaken. En inene ging de kruimeldief echt dieven en floepte zo de drie uit het toetsenbord.’

Zuchtend koppel ik het stofreservoir los, maak het open en grabbel tussen het stof. Nummer drie laat zich nog niet zo makkelijk vangen. Wanneer ik het eindelijk te pakken heb gooi ik de rest van het stof weg, spoel het plaatje af en plaats het terug op het toetsenbord. Met een zachte klik zit het vast en is het toetsenbord weer als nieuw.

Terwijl ik het reservoir terug in de kruimeldief plaats zegt Toet, ‘Geef dat ding even aan mij. Dan zuig ik de andere toetsen ook even op. De drie is veel schoner dan de rest.’ Ik kijk hem even strak aan. ‘Geen goed idee?’ vraagt hij. Ik geef geen antwoord maar ik denk dat mijn gezicht boekdelen sprak. ‘Ik denk dat wij maar weer eens lekker op de vensterbank gaan zitten,’ piept Rozi. ‘Kan jij lekker met de laptop op de bank gaan hangen.’

Toet en hij voegen meteen de daad bij het woord. Moeltje ademt nog even op zijn pootje en wrijft hiermee over het toetsenbord. ‘All yours,’ mompelt hij en loopt dan zijn vriendjes achterna.


Voor meer informatie over de Boysz inclusief hun overzicht van hun eerdere avonturen, klik hier.