Over Rianne

Fifty-something onderweg naar ander werk en een duurzamer leven. Vastroesten kan altijd nog...

Walk & Talk: Trots, motto en dromen!

Walk&Talk.png

Tijdens de laatste Walk & Talk  (in 2018) in de Bibliotheek van Venlo, werd een groot deel van het programma ingevuld door Royana Kogeldans (accountmanager) en Sayenne Hermans (medewerker marketing), beide werkzaam bij ENJOB. Ingevuld is trouwens een verkeerd woord. Na een korte inleiding kreeg de groep een aantal vragen voorgelegd en kon de interactie beginnen. Hieronder een kleine greep uit de vragen.

Waar ben je trots op?

De strekking van de eerste vraag was, ‘Wat heb jij in één van je banen bereikt waar je nu nog trots op bent?’ Geen makkelijke vraag voor de gemiddelde Calvinist. Trots zijn op ruikt nu eenmaal naar arrogantie en wie is er nu niet groot geworden met de woorden ‘Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.’

Het duurde zeker een minuut voordat deelnemer A het woord nam. ‘Als beginnend administratief medewerkster heb ik meegewerkt aan het uitbouwen van een geautomatiseerde administratie voor de registratie van vaardigheden en (her-)opleidingsactiviteiten van het personeel.’ Met recht iets om trots op te zijn. ‘Daar moet je bij een sollicitatie aandacht aan besteden,’ zei Royana stellig. Deelnemer A keek even moeilijk. ‘Ik solliciteer niet altijd op administratieve functies en vind het lastig om dit in een brief voor een andersoortige functie te benoemen.’ De tips vlogen over tafel en werden gevolgd door trots-momentjes van andere deelnemers aan de Walk & Talk.

Wat is je motto?

ik denk

Eén van de volgende vragen was ‘Wat is je motto bij het zoeken van werk’.  Royana kwam met het motto van Pippi Langkous, ‘Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk wel dat ik het kan.’ Voor mij bekend, al heb ik het vooral gebruikt in de periode dat ik mijn balkon aan het pimpen was en met schuurmachines en sjabloon-tekenen (zonder sjablonen) aan de slag ging. Er volgde nog wat bekende spreekwoorden en gezegden. Het motto ‘Je bent zo sterk als je zwakste schakel’ voelde als een vreemde eend in de bijt. Proefde negatief. Totdat ik de uitleg van deelnemer B hoorde. Hoe zij ooit als callcenter medewerker het voor haar niet werkende scriptje met standaardvragen had omgevormd tot een verhaal waar zij wel mee uit de voeten kon, en daarna deze tekst als compliment in ontvangst had mogen nemen.  

Wat is je droombaan?

De afsluitende vraag was, ‘Stel, je hoeft geen rekening te houden met kennis, kunde, opleiding, talent, inkomen en alles wat daarbij hoort, wat is dan jouw droombaan?’ Deelnemer A bedacht zich geen moment. ‘Iets creatiefs doen met kinderen,’ was haar reactie. ‘Leren kijken naar kunst, materialen laten ervaren, leren creëren.’ Om daarna te verzuchten, ‘Maar ja, daar ben ik nog niet voor opgeleid.’

En daar waar ik het niet ondenkbaar acht dat zij, in een andere omgeving, keihard uitgelachen zou worden vanwege haar droom, kwam hier de kracht van het concept Walk & Talk weer bovendrijven. Geen ver- of beoordeling werd geuit. Wel vlogen tips en opties over tafel. ‘Ben je daar en daar al eens langs geweest?’ ‘Heb je daar al eens gekeken, geïnformeerd.’ ‘Bij xxx  zoeken ze nog vrijwilligers.’

Veel te snel waren de twee uur voorbij en was het tijd om afscheid van de dames van ENJOB en van elkaar te nemen. Na nog even nagepraat te hebben met de medewerkster van de bibliotheek die de Walk & Talk organiseert keerde ik huiswaarts. Net als de vorige keer mij verbazend over het feit dat deze mensen, met al hun potentieel, niet zo één, twee, drie aan de bak komen. De werkgevers van Venlo en omstreken weten niet wat ze missen.

Dubbel gevoel!

En hoewel ik hoop snel weer aan het werk te zijn, heb ik de datum van de volgende Walk & Talk al in mijn agenda gezet. Want mocht ik nog even langer van mijn vrijheid mogen (moeten) genieten, dan is het positivisme van de Walk & Talk een welkome afwisseling op de dagelijkse gang van zaken.

Not amused

PlannenTotdat ik met She’s Changing Lanes begon, heb ik altijd, naar volle tevredenheid, gebruik gemaakt van de gratis versies van Blogger of WordPress. Omdat ik in eerste instantie wat meer van plan was met de website She’s Changing dan alleen bloggen, ging ik dit keer voor een betaalde versie. Ik koos voor het premium abonnement en mocht €96 voor een jaar afrekenen.

Voordelen: geen advertenties, een eigen domein registreren, kiezen uit alle thema’s, en zelf advertenties plaatsen. Met name dat laatste sprak mij wel aan. Helaas. De advertenties via WordAds zijn vooral gericht op de Amerikaanse markt. Om aan te sluiten bij Nederlandse advertentie-opties heb ik Google Analytics nodig maar de plugin die je daar voor nodig hebt, kan je (tegenwoordig) alleen nog installeren wanneer je een business abonnement (á €300 p/j) hebt.

Aangezien ik waag te betwijfelen dat ik dat bedrag aan reclame opbrengsten binnen kan schrapen, en bloggen vooral een hobby is, deed ik een stapje terug qua abonnement. Ik heb nu een personal abonnement á €48 per jaar. Mijn blog is nog steeds reclamevrij, ik heb nog steeds een eigen domeinnaam en met een gratis thema kan ik ook prima uit de voeten.

Tijdens mijn lessen over webdesign leerde ik dat 30% van alle websites worldwide gemaakt zijn met WordPress en dat WP daarmee de marktleider is. Dat schijnt ook bij WP te zijn doorgedrongen. Van de week ontving ik een mailtje met de melding dat vanaf 19 december de registratie van het eigen domein geen onderdeel meer uitmaakt van het personal abonnement. Bij de volgende verlenging ben ik €48 kwijt voor het personal abonnement en nog eens €26 voor de domeinregistratie. Verleng ik voor 18 december mijn abonnement, dan kan ik nog één jaar gebruik maken van domeinregistratie en personal abonnement voor €48.

Om een lang verhaal kort te maken: Ik heb weer een besparing op mijn budget gevonden. Als de domeinregistratie toch geen onderdeel meer uitmaakt van het personal abonnement, heb ik dat abonnement ook niet meer nodig. Dan verschijnt er maar reclame op mijn blog.

Dat ik dan ook de domeinregistratie kwijt raak, so be it. Als mensen sheschanginglanes.com kunnen vinden, lukt het vinden van de versie sheschanginglanes.wordpress.com vast ook wel. Vanuit die gedachten heb ik het abonnement en de domeinregistratie vandaag stopgezet. Waarschijnlijk vindt de wijziging ergens eind april plaats.

Iets zegt mij, dat dit niet de bedoeling was van WordPress. 😉 Mocht ik tzt compleet gestoord worden van de advertenties, kan ik altijd weer terug gaan naar Blogger. Wiebeltjes.blogspot.nl bestaat nog steeds!

Kerstvakantie

mememeIk durf het bijna niet te zeggen. Ik ben tenslotte al sinds 26 juli van dit jaar fulltime ‘stay-at-home-mom’ (zoals de Amerikanen dat zo mooi noemen), al komt er van moederen niet veel meer bij een 24 jarige. Maar dit terzijde.

Ondanks dat ik al even thuis ben, heb ik besloten de rest van het jaar ‘vakantie’ te nemen. Geen vakantie in de zin van ‘ik pak mijn tas en ga de wereld rondreizen’. Ook de vorm ‘ik ga vegeteren op de bank bij de verwarming’ laat ik aan mij voorbij gaan. Daarbij, van sommige dingen, zoals werk zoeken en studeren, kan ik niet eens vakantie nemen. En toch heb ik, voor het eerst in zeven jaar, gevoelsmatig kerstvakantie.

Voor een applicatiebeheerder van een HR softwarepakket is de periode december tot en met half januari druk. Naast de kleine jaarlijkse wijzigingen van bijvoorbeeld het minimumloon die in het pakket opgenomen moeten worden, gaan de meeste grote wijzigingen zoals aftopping van het pensioen, uitbetalen ORT tijdens vakantie of de ‘Uniforme Pensioen Aanlevering’ altijd per 1 januari van start. Op zich geen ramp, behalve dat Den Haag negen van de tien keer de definitieve plannen pas net voor het kerstreces vrijgeeft.

Verder luidt december meestal de jaarverwerking in waardoor er extra controles uitgevoerd dienen te worden, zowel op inrichting van het systeem als invoer van de gegevens. Het is dan wel handig wanneer de applicatie ‘in de lucht’ is, en mocht het systeem uitvallen, er zo snel mogelijk actie ondernomen kan worden richting ICT/leverancier om het probleem te verhelpen.

Aangezien ik de laatste tijd tot de conclusie ben gekomen dat ik niet alleen van schrijven, maar ook van het beheren van zo’n HR softwarepakket heel blij word, en qua functies ook weer in die richting kijk, loop ik een groot risico volgend jaar geen kerstvakantie te kunnen nemen.

Dus doe ik het nu goed. Deze en volgende week zie ik als inhaalslag voor de gemiste vakanties van de afgelopen zeven jaar. De week van kerst en de eerste week van januari zijn dan een soort voorschot op de jaren die nog gaan komen.

Nu zie ik jullie denken, maar als je deze periode niet weggaat, gewoon blijft studeren en werk zoeken, waar bestaat die vakantie dan uit? Heel simpel. Ik spreek eens wat vaker af, maak gebruik van het heerlijke weer om wat meer tijd buiten door te brengen, verlummel mijn tijd wat meer… en voel mij daar dan niet schuldig over. Dat laatste is 100% vakantie.

Sweikhuizen