Geplaatst in Changing Lanes, Werken op de Berg

Solliciteren, cijfers en leeftijdsdiscriminatie

Sinds gisteren staat het eerste salaris in 15 maanden op de bank. Wat mij betreft een mooi moment om terug te blikken op 15 maanden werkloos zijn.

In die 15 maanden heb ik vier open sollicitaties verstuurd. Nou ja, eigenlijk drie. Op verzoek van de geadresseerde heb ik één brief nogmaals gestuurd. Die vier brieven hebben geresulteerd in één sollicitatiegesprek. Daarnaast ben ik tweemaal door een werkgever benaderd voor een baan; beide gesprekken hebben niets opgeleverd. Het eerste omdat ik nog niet toe was aan een volgende baan; het tweede omdat ik er toen net achter begon te komen dat marketing niet helemaal mijn ding is.

Daarnaast heb ik middels vijfendertig motivatiebrieven op evenzoveel vacatures gesolliciteerd. Eén van die brieven was voorzien van een (gevraagd) sollicitatiefilmpje. Op basis van die brieven ben ik negen maal uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek, waarbij het laatste gesprek tot een baan heeft geleid. Het filmpje heeft, buiten een hele leuke middag filmen in het park, niets opgeleverd.

Ik stond (sta) bij tien detacheringsbureau’s ingeschreven. Drie daarvan heb ik zelf benaderd, de andere zeven vonden mij via LinkedIn. Ik ben bij zes recruiters op de koffie geweest; vier van de recruiters (bureau’s) hebben mij zeven maal benaderd voor een mogelijke functie. Op zes van die functies ben ik voorgesteld, en ik mocht éénmaal op gesprek komen. Eigenlijk tweemaal, maar ik heb mij eenmaal uit een procedure teruggetrokken.

Ik ben tweemaal naar een ‘markt’ geweest waar ik (en honderden werkzoekenden met mij) de gelegenheid hadden van gedachten te wisselen met potentiële werkgevers en heb om en nabij 24 netwerkbijeenkomsten met lotgenoten (zijnde de Ontmoetingsochtend voor Werkzoekenden Peel en Maas en de Walk & Talk Venlo) bijgewoond.

Ik heb in de 15 maanden nul werkcoaches of andere werknemers van het UWV gesproken. Wel heb ik bij het UWV één (verplichte) schriftelijke sollicitatietraining gedaan, en maandelijks braaf mijn sollicitatie activiteiten en mijn inkomsten doorgegeven. Ik heb tweemaal een enquête van het UWV inzake de dienstverlening mogen ontvangen, die ik éénmaal heb ingevuld.

Na alle cijfers is dan nu het moment gekomen om het over het laatste onderwerp uit de titel te hebben, leeftijdsdiscriminatie. Aangezien niemand in een afwijzingsbrief of -telefoontje zal zeggen, je bent het niet geworden want we zoeken een jonger iemand, gaat dit stukje vooral over mijn gevoel.

Op advies van een lotgenoot ben ik gestopt met het vermelden van mijn geboortedatum op mijn CV. Op basis van mijn opleidingen en werkervaring is mijn leeftijd redelijk goed vast te stellen, maar door mijn geboortedatum niet te vermelden, heb ik de kans dat ik op basis van mijn leeftijd meteen op de nee stapel kwam te liggen, verkleind. Tegen de tijd dat mijn leeftijd berekend was, was ook mijn hele CV gelezen ;-).

Tijdens de bijna twintig gesprekken heb ik tweemaal het gevoel gehad dat mijn leeftijd een issue was. En laten dat nu net de gesprekken met leeftijdsgenoten zijn geweest. Misschien dat ik het verkeerd gevoeld heb, maar een opmerking als Ben je niet bang dat tweemaal in de week naar hier te komen, niet te zwaar is. Ik moet dadelijk naar Venlo en zie daar enorm tegenop spreekt volgens mij boekdelen.

De jonge honden en carrière tijgerinnen waar ik de meeste gesprekken mee heb gevoerd, maakten zich totaal geen zorgen over lerend vermogen, reisafstand en werkuren maar waren vooral onder de indruk van mijn expertise. Maar goed, je past niet in het team is bijna net zo nietszeggend als een mimespeler, dus wie weet was er wel degelijk spraken van leeftijdsdiscriminatie maar heb ik mij laten bedotten.

Mijn voorzichtige conclusie is dus dat het wel meevalt met leeftijdsdiscriminatie, al ben ik mij er terdege van bewust dat een en ander ook van je werkervaring en werkveld afhangt.

En van de vacatures waarop je solliciteert. Sommige vacatures wasemen wij zoeken jong en kneedbaar uit. Daar heb ik gewoon niet op gereageerd. Zonde van mijn energie. Daar moet je op mijn leeftijd verstandig mee omgaan ;-0.

Auteur:

Blogger, beginnend fotograaf & wandelaar. Na anderhalf jaar werkloos te zijn geweest weer aan het werk. Verslaafd aan koffie, sushi & tassen. Iets waar ik minder vaak over schrijf dan je zou verwachten.

17 gedachten over “Solliciteren, cijfers en leeftijdsdiscriminatie

  1. Interessant is dat, hè? Op mijn werk zijn we ook weer zoekende. Maar omdat het een heel specifiek wereldje is, worden er steevast oudere collega’s aangenomen met veel ervaring in de branche. Omdat de tijd ontbreekt om een jonge hond in te werken. Ik vind dat best jammer. Vroeger hadden we ze wel, die jonge honden. Die gingen voetballen in de pauze. Of honkballen met lege waterkoelerflessen op vrijdagmiddag. En borrelen op vrijdag. Leuke tijd was dat!

    Liked by 1 persoon

  2. Mooi lijstje hoor, een boel ervaring(en) rijker. Ik weet eigenlijk niet eens waarom je zonder werk kwam? Ik ben ooit, nadat ik mij omgeschoold had van journalist tot medisch secretaresse, aangenomen omdat ik bonuskinderen had (zowel dát, als mijn leeftijd stond in mijn cv 😉 ) Mijn toenmalige leidinggevende vond dat méér over een mens zeggen dan alle diploma’s… Ik vond, en vind dat nog steeds, een heel mooie benadering, en heb dit zelf daarna ook altijd geprobeerd te doen, als er nieuwe collega’s werden aangenomen waarbij ik als voormalig journalist de ‘lastige vragen’ mocht stellen. Net even dát aspect van iemand zoeken wat iets meer over de persoon zegt dan alleen de school- en werkervaring.

    Like

    1. Een reorganisatie …

      Mooi verhaal. Ik schreef al eens, dat er geen goed en fout (binnen bepaalde grenzen) is in sollicitatieland ..Alles hangt van het perspectief van de vacature houder af…En die is vaak niet van te voren te bedenken….
      Ik heb mijn blog wel altijd op mijn CV genoemd. (en niet verder vertellen, maar sommige nieuwe collega’s lezen hier weleens.. )

      Liked by 1 persoon

      1. Goed dat je dat doet, je blog – inclusief Toet & Co – op je cv zetten. Het zegt ook iets over je… (en zo kunnen de collega’s je meteen van een kant leren kennen die ze misschien niet al na een week samenwerken te zien krijgen… 😉 ) Of vertel jij met een stalen gezicht Toet- en Tardisverhalen bij het koffie-apparaat?

        Like

        1. Zo ver ben ik nog niet, dat ik Toet en co ter sprake heb gebracht. Laatst bijna, toen een collega over mijn Happy socks begon. Tenslotte draag ik die bij de gratie van de Boysz, Doezel en Liesjbeth… 😉

          Liked by 1 persoon

    1. Dat laatste herken ik.
      Een aantal afwijzingen heb ik met opluchting ontvangen. ‘Gelukkig hoef ik daar niet te gaan werken…’ Want nee zeggen had ik (waarschijnlijk) niet gedaan.

      Liked by 1 persoon

  3. Interessant! Dat ‘iemand anders beter in het team paste’ heb ik ook regelmatig gehoord, dus dat is zeker niet per se een leeftijdsdingetje. Wel zijn er best veel van die ‘jong en kneedbaar’-vacatures inderdaad.

    Liked by 1 persoon

  4. Ik zit nogal eens aan de andere kant van de tafel, die van de werkgever. Ja, wij kijken wel naar leeftijd maar is afhankelijk van de functie. Dus de jonkies kunnen worden geweigerd of de hele oudjes, van meer dan zestig bijvoorbeeld. Als je iemand zoekt op de verkoopafdeling, zal de voorkeur uitgaan naar iemand die jong is en die wij (inderdaad) kunnen kneden. Als we iemand zoeken om leiding te geven aan een afdeling, speelt leeftijd minder een rol, maar wel de competenties. Leeftijd is dus soms wel ondergeschikt. Afgelopen jaren zelfs twee nieuwe medewerkers aangenomen die ouder zijn dan 50.

    Liked by 2 people

    1. Valt mee. 6 tot 8 activiteiten per 4 weken…

      Staat in schril contrast met de cijfers die ik bij een aantal van mijn voormalig lotgenoten lees.

      Like

Reacties zijn gesloten.