Geplaatst in Changing Lanes

De techniek staat voor niets

Nog niet zo lang geleden was het normaal om je sollicitatiebrief in fysieke vorm (handgeschreven, getypt of uitgeprint) te versturen. Een jaartje of tien geleden kon dat soms ook al per mail. Tegenwoordig is papier uit de mode, krijg je soms nog een e-mailadres waar je je sollicitatie naar toe mag sturen, maar vaker moet je je sollicitatiebrief en CV in een portaal uploaden.

In principe is zo’n portaal reuze handig. Je brief gaat meteen naar de betreffende vacaturehouder en die kan, na je brief gelezen te hebben, je met één druk op de knop (laten) afwijzen of uitnodigen voor een gesprek. Scheelt bakken tijd en energie voor het bedrijf en voor jou schept het snel duidelijkheid.

Voor jou als sollicitant zit er vaak nog wat extra werk aan vast. Meestal moet je naast het uploaden van je brief en CV je naam, email, telefoonnummer en geboortedatum invullen, maar soms kan je alleen solliciteren na het volledig overtypen van je CV in een portaal.

Verder kleeft er een groot nadeel aan zo’n portaal. Soms doen ze het niet of niet goed. Zo is het mij al eens overkomen dat ik, na een eerste mailtje dat mijn sollicitatie in goede orde was ontvangen en dat ik de voortgang van mijn sollicitatie via wwwpuntnaamvandeorganisatiepuntnl kon volgen, niets meer hoorde. Toen ik na een week of zes eens belde, bleek mijn brief ergens in het systeem te ‘hangen’. Na mijn telefoontje is mijn sollicitatie alsnog in behandeling genomen, maar toch. Leuk is anders.

Nieuwjaarsdag stond ik voor een ander probleem. Ongeveer acht uur voor de sluitingstermijn van een vacature wilde ik alsnog solliciteren. Alleen, het portaal deed niet wat ik van een portaal ben gaan verwachten. Het bleef hangen. Na de website van de betreffende organisatie driemaal tevergeefs doorgespit te hebben op zoek naar een algemeen email adres heb ik nog gepoogd via het LinkedIn profiel van de teamleider iets van een adres te achterhalen of anders mijn brief via een connectie verzoek te verzenden. Helaas pindakaas.

Van armoe heb ik een open sollicitatie ingediend, brief en CV bijgevoegd, en verwezen naar de vacature en gemeld dat het portaal niet helemaal correct functioneerde. Het automatische antwoord wat ik mocht ontvangen stemde mij niet vrolijk. Binnen twee weken hoort u iets van ons. Met een beetje pech voor mij (en geluk voor de organisatie) is de vacature dan al ingevuld. Balen dus. Al was het natuurlijk gewoon mijn eigen schuld. Ik had de vacature al een tijdje in mijn overzicht staan, en had best wat eerder kunnen reageren. Op een moment dat er wel iemand aan het werk was bijvoorbeeld.

Op 2 januari ontving ik een mailtje met de melding dat mijn brief aan de teamleider is overhandigd, en dat ik meegenomen word in de procedure. Heeft het feit dat ik de moed niet op heb gegeven en creatief gesolliciteerd heb, in ieder geval vruchten afgeworpen. Nu is het duimen voor een vervolg.

Auteur:

Blogger, beginnend fotograaf & wandelaar. Na anderhalf jaar werkloos te zijn geweest weer aan het werk. Verslaafd aan koffie, sushi & tassen. Iets waar ik minder vaak over schrijf dan je zou verwachten.

8 gedachten over “De techniek staat voor niets

  1. Je kent mijn mening: het belang van de sollicitant moet hierin voorop staan. Of zou het stiekem een test voor stressbestendigheid en doorzettingsvermogen zijn?

    Like

    1. Hum, een test. Dat zou een boel verklaren. Helaas ben ik bang dat het vooral falende techniek (en, erger, slechte inrichting) is.

      Like

Reacties zijn gesloten.