Koffie momentje

Middelvinger

In wezen ben ik een gemoedelijke weggebruiker. Oké, ik mopper wel eens op chauffeurs (van grote en kleine wagens) die spontaan invoegen, zonder even te kijken of er niet toevallig al iemand op die plek rijdt. En ja, ik rol wel eens met mijn ogen wanneer mijn voorganger met de ongelooflijke snelheid van vijftig kilometer per uur over een tachtig kilometer weg rijdt. Natuurlijk heb ik mijn mening klaar wanneer ik op fietsers stuit die uitgewaaierd over een landweggetje rijden, alsof de hele wereld van hen is, en weigeren aan de kant te gaan zodat me and my car kunnen passeren maar verwacht van mij geen heftige scheldkanonnades of handgebaren in het verkeer. Zo ben ik niet.

Het werd maandagavond 9 december. Het is al stikdonker wanneer ik rond de klok van half zeven op mijn fiets stap om richting mijn vrijwilligerswerk te pendelen. De eerste pak ‘em beet driehonderd meter van mijn route is de weg, dankzij geparkeerde auto’s, smal. Niet zo smal dat je een fietser die keurig rechts rijdt niet kunt passeren, al denkt de automobiliste die achter mij rijdt daar duidelijk anders over.

Tweehonderd en vijftig meter sukkelt zij achter mij aan. Dan, net voor de weg een bocht naar rechts maakt, besluit zij dat het sukkelen lang genoeg heeft geduurd, en geeft vol gas om mij in de bocht in te halen.

Alleen jammer dat ik mijn linkerhand heb uitgestoken en rechtdoor fiets. 😉

Om niet aangereden te worden schiet ik vol in de rem en spring van mijn fiets. Draai mijn voorwiel iets naar rechts. Precies op tijd. Op ongeveer een centimeter afstand van mijn voorwiel schiet zij voor mij langs. Als blikken hadden kunnen doden was ik ter plekke naast mijn fiets neergezegen. Zwaaiend met haar vuist geeft zij nog een dot extra extra gas en kuchend steek ik spontaan mijn vinger op. Het lucht op!

En terwijl ik dit schrijf realiseer ik mij waar die enorme spierpijn, waarmee ik dinsdagochtend ben opgestaan, vandaan komt.

15 gedachten over “Middelvinger”

  1. Dat was een echte noodstop dan, als je er spierpijn aan over houdt. Pfff, mazzel hebben. Ik had toen ik in Amsterdam woonde graag een mandje met bakstenen voor op mijn fiets gehad. Dan waren er heel wat autoruiten aan diggelen gegaan…

    Like

  2. Wat een vervelende situatie!

    Klinkt alsof die automobiliste weinig inschattingsvermogen heeft…

    Niet over deze situatie, maar in het algemeen denk ik overigens weleens dat fietsers die hun hand uitsteken om linksaf te slaan, vinden dat ze voorrang hebben op automobilisten die op dezelfde weg rijden. Zo zie ik best vaak fietsers (vooral oudere dames) hun linkerhand uitsteken en zonder kijken gewoon meteen ook linksaf slaan. Dat is vragen om problemen, natuurlijk…

    Like

    1. Als regelmatig automobilist weet ik hoe belangrijk het is dat je als fietser eerst kijkt waar je naartoe wilt. Of het wel kan. Een ongeluk zit in een klein hoekje en hoewel automobilisten ongeacht of ze fout zitten in zo’n geval als fout gezien worden, heb ik daar weinig aan wanneer ik in de kreukels eindig.

      Ik vermoed dat zij niet eens door had dat er een optie ‘rechtdoor’ voor fietsers is. Voor automobilisten is er alleen een parkeerterrein bij een verzorgingsflat.
      Ze had alleen veel eerder in moeten halen. Op het rechte stuk was tijd en ruimte genoeg, dan was er niets aan de hand geweest. Dan was ik voor haar uit blijven peddelen, terwijl zij achter mij langs middels de bocht naar rechts rechtdoor was gereden. Haar hele gas-geef-gedrag was wat vreemd. Vlak voor een bocht op een weg die bijna meteen na de bocht in een T-splitsing uitkomt waar je altijd moet stoppen omdat je op dat punt totaal geen overzicht hebt richting links. Aangezien de straat middels een verzonken stoep tot uitrit gedegradeerd wordt, moet je links voor laten gaan. De meeste mensen gaan daarom in de buurt van de bocht stapvoets rijden.

      Nou ja. Leermomentje. De volgende keer ga ik zodra het kan aan de kant om de auto voor te laten gaan om een herhaling te voorkomen. Een mens kan niet altijd geluk hebben.

      Like

Reacties zijn gesloten.