Persoonlijk
Loopbaan mijmeringen, Me, Myself & de rest

Met de paplepel

Vraag geen hulp. Accepteer geen hulp. Dat schept verplichtingen. Niemand doet iets voor niets. Iedereen verwacht iets terug. Met rente.

-Mijn Moeder zaliger-

Het moge duidelijk zijn. Mijn moeder had niet zo’n rooskleurig mensbeeld. Of zij met dit beeld is opgevoed, of dat bovenstaande is voortgekomen uit persoonlijke ervaring, zal ik nooit weten. Pas op haar sterfbed, en dan nog met enige weerstand, durfde zij te ontvangen. Waarschijnlijk omdat wij niets meer terug konden vragen ;-).

Jaren heb ik mijzelf gelukkig geprezen dat mijn mensbeeld niet zo somber is als dat van mijn moeder. Dat ik geen achterdochtige natuur heb. Dat ik kan ontvangen. Durf te vragen.

Durf te vragen?

Ik zag een prachtige vacature staan. Niet voor mij maar voor Vriendin. ‘Wil je mij komen helpen met mijn brief?’ vroeg zij, en ik zei ja. Een andere vriendin deelde een mooie vacature met mij. Ik twijfelde en wist niet waarom. Na het meedenken over de sollicitatiebrief van Vriendin vroeg ik haar advies inzake de de vacature. ‘Dat ben jij ten voeten uit,’ zei zij. ‘Schrijven, en dan meteen X een berichtje sturen met de vraag of hij je wil helpen’. X is een oud-collega van ons beide, die duchtig carrière heeft gemaakt en aardig wat in de melk te brokkelen heeft.

Ik had mijn twijfel te pakken

X heeft natuurlijk niets met deze afdeling te maken,’ wierp ik tegen. Gevolgd door nog een hele serie niets – maar daardoor alleszeggende – tegenwerpingen. Vriendin hield aan, en ik beloofde er over na te denken.

De volgende dag liep ik Vriendin wederom tegen het lijf en zei, ‘Ik ga solliciteren, maar laat X er buiten. Ten eerste kent hij mij niet in de rol zoals beschreven in de vacature, en ten tweede, stel dat hij helpt, dan voert dat voor mij de druk op om goed te presteren. Ik wil hem niet te schande maken.’ Vriendin keek mij sceptisch aan, maar zei (wijselijk) niets.

Dinsdagmiddag ging ik op bezoek bij een Vriendin. ‘Hoe staat het met solliciteren?’ vroeg zei. Ik vertelde dat ik nog één sollicitatie had lopen, en wel bij bedrijf XYZ. ‘Werkt die oud-collega die jou vorig jaar benaderd heeft over een baan daar niet?’ vroeg zij onschuldig. ‘Ja,’ zei ik. ‘Heb je hem om hulp gevraagd?’vroeg Vriendin. ‘Nee’, zei ik, ‘want…’ en er volgde wederom een hele serie niets- maar daardoor alles zeggende – tegenwerpingen. ‘Wat heb jij een raar mensbeeld!’, stelde Vriendin vast.

Dinsdagavond werd ik in Maastricht verwacht om samen met een collega vrijwillig loopbaanconsulent van het FNV twee klanten te ontvangen. Onze eerste klant was op zoek naar wat anders. Ik adviseerde haar een LinkedIn profiel aan te maken, en niet te schromen om gebruik te maken van haar netwerk. Mijn collega-loopbaanconsulent beaamde mijn woorden. ‘Doen hoor!’

Ik voelde mij best wel hypocriet

Klant Twee kwam niet opdagen, en zo hadden mijn collega en ik de tijd om even bij te praten. Natuurlijk kwam de vraag hoe het met solliciteren ging. Ik vertelde dat ik momenteel één sollicitatie bij bedrijf XYZ had lopen. ‘Werkt daar niet die oud-collega van je, die jou vorig jaar heeft benaderd over een baan. Waar je toen nog niet aan toe was.’ Fijn hoor, omringd worden door mensen met een goed geheugen. ‘Ja’, zei ik, en voegde er meteen aan toe dat ik hem niet benaderd heb want…..

‘So what dat hij niet weet hoe jij de werkzaamheden zoals in de vacature staat doet. Hij kent jouw als mens. Weet hoe je werkt. Is bekend met je potentie. Ziet genoeg in je, om je out of the blue over een mogelijke baan te benaderen.’

Zij was even stil en zei toen, ‘Het wordt tijd dat jij je eigen advies gaat volgen, en je netwerk gaat gebruiken. De meeste mensen vinden dat niet erg. Voelen zich zelfs gevleid. En zo niet… Dan is er nog geen man overboord. Dan doet hij niets voor je, en moet je het, net als nu, op eigen kracht doen. Nee heb je, ja kan je krijgen.’ Ik beloofde erover na te denken.

De volgende morgen las ik mijn laatste mailwisseling met X nog eens door. Ik zag zijn afsluiting, ‘En als ik je ergens mee kan helpen, laat het mij dat dan weten.’

En dat heb ik gedaan… Screw you, paplepel !!

Of het iets oplevert zal de tijd moeten leren. Voor nu ben ik toch wel trots op mijzelf, dat ik uit mijn comfortzone ben gestapt, en voorbij mijn moeders mensbeeld ben gegaan. Dat ik mijn eigen (wijze) advies opgevolgd heb.

Bron: @thefinancialdiet (Instagram)

18 gedachten over “Met de paplepel”

  1. Mutske! ‘t Is dat je zo ver weg zit anders had ik je een schopje onder je bipsje gegeven. Er is zelfs een term voor dat soort acties. Net-werk-en. Is heel normaal. Supergoed dat je het gedaan hebt! Mijn moeder zegt overig hetzelfde

    Like

  2. Wees niet bang om afhankelijk te zijn. Links of rechtsom, wij mensen zijn vrieger of later allemaal afhankelijk. Of we het nu willen of niet.

    Like

    1. Breekl me de bek niet open.
      En dan hoor je jezelf allemaal argumenten geven om het niet te doen en je denkt, waar komt dit vandaan.
      Paplepel dus.

      Like

Reacties zijn gesloten.