Loopbaan perikelen

Ze zien alleen maar dat je dinsdagmiddag bij de kapper zit…

Al scrollend door mijn LinkedIn tijdlijn zag ik bovenstaand bericht staan. Het gelinkte artikel betreft een ode van Japke-d. Bouma aan alle zzp’ers, maar het is de samenvatting van Bastiaan Heijne (een zin uit het artikel) die iets triggert. Een herinnering uit een grijs werkverleden. Ik wilde al typen, ‘dat werkt niet alleen zo voor ZZP-ers hoor!!’ toen ik mij bedacht dat het wellicht beter was wanneer ik het artikel eerst even las.

Ja lieve mensen, ik ben duidelijk een stuk verstandiger dan mijn jongere zelf.

Ik wilde dus schrijven, ‘niet alleen de mensen in de omgeving van een ZZP-er zien alleen maar je kappersbezoek, en niet hoe hard je werkt. Ook leidinggevenden kunnen er soms wat van. Ik heb met zo’n exemplaar mogen samenwerken.’

Enfin, ik las dus eerst het artikel en zag dat mijn gevoelens gedeeld worden. In Dit is een ode aan alle zzp’ers stipt Japke-d. ook de niet altijd even prettige werksfeer waar werknemers in loondienst mee te maken krijgen, aan. Noemt het zelfs als één van de redenen waarom mensen alle ‘zekerheid’ achter zich laten, en aan een onzeker bestaan als zzp’er beginnen.

Misschien wel verstandiger, maar toch zit er nog wat oud zeer

Oud zeer, waar ik, realiseer ik mij ineens, nu tijdens bijvoorbeeld sollicitatiegesprekken nog wel eens last van heb, omdat sommige vragen dat oude gevoel van ‘hoe kan ik het ooit goed doen, wanneer ze alleen maar zien wat ze willen zien’ boven komt drijven. Met dat gevoel komen de stekels, met de stekels onzekerheid, met de onzekerheid de neiging dat te verbloemen door iets te veel bravoure in de strijd te gooien.

Ineens dringt het tot mij door hoe bijzonder het is dat ik tijdens een sollicitatiegesprek onbewust vooral de negativiteit van die ene leidinggevende bij mij draag, en niets doe met alle positieve feedback van alle overige leidinggevenden. Het schijnt iets heel menselijks te zijn, maar nu ik het weet, kan ik ervoor zorgen dat ik voor het volgende gesprek mij ervan bewust ben, dat die ene man slechts één van de weinige was, en zeker niet maatgevend.

Kijk… Heeft dat ‘even doelloos door mijn tijdlijn op LinkedIn’ toch iets heel belangrijks opgeleverd!

———————

Voor de geïnteresseerden rest mij nog te eindigen met de herinnering die werd getriggerd.

Ik werkte als bibliothecaris voor een informatiecentrum binnen Philips. De mensen die gebruik maakte van het informatiecentrum woonde en werkte verspreid over de hele wereld. De openingstijd van het informatiecentrum was gelijk aan mijn werktijd, van acht tot half vijf. Nu ben ik een Joris Goedbloed, dus wanneer een collega uit Groningen, Madrid, Singapore (you get the picture) tegen half vijf het informatiecentrum binnenliep zei ik altijd, ‘U mag tot zes uur blijven.’ Ikzelf deed dat dan ook.
Ik werd geacht te ‘klokken’ en de overwerkuren op mijn ‘tikkaart’ stapelde zich op.
Mijn eerste twee leidinggevende wisten dit, en stuurde mij ter compensatie van mijn uren, regelmatig vroeger naar huis.
Er volgde een reorganisatie en ineens had ik baas nummer drie. Die tijdens het eerste functioneringsgesprek zei ‘dat hij geen klachten had over mijn werk, maar dat ik te sportief gekleed was.’ Mijn opmerking dat-ie dan maar voor bedrijfskleding moest zorgen, viel niet in goede aarde.
Een week later ging ik niet om half vijf of later naar huis, maar vertrok om vier uur. Toen ik zijn kantoor voorbij liep, waar zijn koffertje al ingepakt klaar stond, om klokslag half vijf te vertrekken, riep hij mij zijn kantoor binnen. ‘Waar ga jij naar toe? Wij werken hier tot half vijf.’
Zonder iets te zeggen heb ik mij omgedraaid, ben naar mijn eigen kantoor gelopen, heb voor tien jaar ‘tikkaarten’ met een plus saldo van om en de nabij tienduizend plustikken (elke tik is zes minuten waard) gepakt en die even later, met de woorden, ‘naar huis’, met een zwierig gebaar over zijn bureau uitgestort.
Mijn kledingkeuze en mijn komen- en gaan zijn nooit meer onderwerp van gesprek geweest. En toch…. was het vooral het stukje negativiteit dat was blijven plakken.

Dat stomme brein ook!

5 gedachten over “Ze zien alleen maar dat je dinsdagmiddag bij de kapper zit…”

  1. Ja, raar is dat dat je negatieve dingen altijd veel beter onthoudt dan de positieve dingen. Ik herken dat helaas maar al te goed.

    Like

Reacties zijn gesloten.