Koffietijd

De blogger van Pavlov

De vijftig ‘niet snaaien, snoepen en schranzen’-dagen zitten erop. Qua challenge dan, want ik mag nog steeds niet snaaien, snoepen en schranzen. Misschien is challenge daarom ook niet het juiste woord en kan ik beter zeggen dat ik gepoogd heb een goede gewoonte te kweken.

Zei ik gepoogd? Zoals ik het nu kan bekijken, ben ik in mijn opzet geslaagd. Lijk ik qua conditionering op de hond van Pavlov, maar wel zonder het gekwijl.

Tenminste, dat hoop ik. 😉

Woensdag ging ik naar de huisarts om bloed te laten prikken ten behoeve van mijn jaarlijkse check up. Ik moest nuchter zijn. ‘U mag vanaf middernacht niets meer eten of drinken,’ zei de assistente. ‘Mag water wel?’ vroeg ik. Het antwoord viel mij tegen. Een slokje mocht, maar niet meer dan een slokje.

Dat ‘s-morgens niet eten, daar heb ik niet zo’n problemen mee. Maar dat niet drinken. Pfff… Meestal begin ik mijn dag met een kwart tot halve liter water, gevolgd door een kop koffie. Daarna ben ik pas echt aanspreekbaar.

Vanuit het idee, het is voor een goed doel, vertrok ik woensdagochtend met een knorrende maag en een droge mond richting huisarts. Ik parkeerde bij de supermarkt voor de deur, en wandelde het laatste stuk. De hele 4,5 kilometer wandelen zag ik al knorrend niet zo zitten.

Het bloedprikken was zo gepiept, en voordat ik weer in mijn auto stapte, liep ik even de supermarkt binnen. Het afgestane bloed moet natuurlijk zo snel mogelijk aangevuld worden. Chocolade en ijskoffie zouden daarvoor zorgen. Dacht ik.

Toen ik tien minuten later met mijn boodschappen naar buiten wandelde, zette ik mijn tanden in een fris zurige Elstar appel. Goed tegen het nep hongergevoel en een perfecte dorstlesser.

Het lijkt erop dat de gezonde keuze maken, een voorwaardelijke reflex is geworden. Pavlov zou fier op mij zijn.

16 gedachten over “De blogger van Pavlov”

  1. Ik ben ook trots op je! En eigenlijk is een appel ook lekkerder. Ik ben niet gehackt, hoor. Ik ben zelf ook verbaasd dat ik dit typ.

    Like

Reacties zijn gesloten.