Internationale koppigheid

TelefoonAlweer twee jaar geleden kochten ik een nieuwe auto. Zo eentje die onderweg een beetje met je meedenkt. Zo eentje met een ingebouwd tablet. Ik koppelde via bluetooth mijn telefoon aan dat tablet, en kon via het stuur, handsfree eventuele telefoongesprekken beantwoorden. Door het koppelen via usb van mijn telefoon, via Apple CarPlay, aan mijn auto had ik via dat scherm toegang tot mijn eigen muziek en kaarten. Dankzij het grote scherm was navigeren een fluitje van een cent. Kreeg ik tijdens het rijden een appje binnen, vroeg Siri of zij het voor moest lezen. Aansluiten kreeg ik de keuze herhalen, sluiten of beantwoorden. Ik kon Siri zelfs mensen laten bellen, of appjes naar vrienden sturen, zonder het stuur los te laten. Ik was helemaal van deze tijd. Toen kocht ik een Huawei.

Pas de tweede Huawei kreeg ik via bluetooth gekoppeld. Binnenkort ga ik wel eens uitzoeken of ik de navigatie weer aan de praat krijg, dacht ik, en bedacht een simpel back-up plan. Een prepaid sim only met uitsluitend data voor mijn iPhone. Zo lang dat ding aan een oplader hangt, werkt-ie immers goed. Alleen, het voelde niet goed. Het voelde te simpel. Het voelde als lapmiddel. Het voelde als tijd om te googlen.

Ik leerde dat in moderne auto’s zowel Apple CarPlat als Android Auto standaard ingebouwd is. Dat het een kwestie van het downloaden van een app was, om Grumpy (mijn kleine Suzuki Ignis, een semi-automaat met een eigen willetje inclusief de neiging chagrijnig te zijn) en de Huawei met elkaar te laten babbelen. Alleen is Android Auto in Nederland (en België) verboden, want je mag als verkeersdeelnemer geen telefoon bedienen. Apple omzeilt deze restrictie, door elke telefoon standaard te voorzien van Apple CarPlay. 

Ik las ook hoe ik als consument deze restrictie kan omzeilen door wat met de beveiligingsinstellingen van mijn telefoon te knoeien. Ik ben niet zo van het knoeien. Maar het idee, een tweede simkaart aan te moeten schaffen voor mijn iPhone, of een houder zodat ik mijn Huawei als navigator kan gebruiken, voelde ook als knoeien. Ik bekeek meerdere filmpjes. Las diverse instructies en ging er dinsdag eens goed voor zitten.

Ik downloaden de app Droid Hardware info en zocht mijn besturingssysteem op. Via Google Chrome ging ik naar de website apkmirror, zocht naar Android Auto en downloaden de meest recente versie die geschikt is voor mijn besturingssysteem. Ik gaf Chrome en de map Bestanden eenmalig toestemming niet geoorloofde software te downloaden en pakte de app uit. Zo op de bank zag alles er goed uit. De hoogste tijd voor de echte test. Ik wandelde naar mijn auto en koppelde de telefoon. Android Auto opende zich zowaar. De software is verouderd! kreeg ik als melding. Lekker dan. Terug naar de tekentafel. 

Ik verwijderde de app, en de download, en zocht naar een recentere versie. Die was snel gevonden, en vijf minuten later wandelde ik weer naar beneden, voor de test 2.0. Dit keer kreeg ik auto en telefoon geconnect. Alleen wilde de app niet openen zonder vrijwaring op de telefoon. Lekker dan. Daar had geen enkel bericht, geen enkel filmpje over gesproken.

Heb ik wel eens verteld dat Google my friend is. Nee? Bij deze. Ik zocht op Huawei en Android Auto. De eerste berichten waren niet echt hoopgevend. Huawei zo Android Auto niet ondersteunen. Ik zocht verder en vond een stilgevallen Facebookpagina. Het laatste bericht was, Alle problemen zijn opgelost. Maar hoe? Dat vond ik nergens terug.

Ik zocht verder. Uiteindelijk kwam ik op een Engelse site uit. Daar vond ik mijn antwoord. Het betekende wel, dat ik in de ontwikkelmodus een paar aanpassingen moest doen. Ik ben niet kapot van de ontwikkelmodus. Daar kan heel veel in fout gaan. Maar ja, ik was al zo ver gekomen. Dus volgde ik de instructies op, zette de optie USB foutenopsporing aan, sprintte naar mijn auto. Na het doorlopen van een aantal vragen hadden telefoon en auto contact. Google maps verscheen op mijn scherm. Yeah… Koningin te rijk.

Eenmaal weer boven sloot ik de ontwikkelmodus weer af en begon te aarzelen. Toch nog maar een keertje testen. Mooi dat de app het niet deed. Ik herstelde de ontwikkelmodus, klikte de juiste instellingen aan, sloot de instellingen af, koppelde de telefoon, en er gebeurde niets. Het leek er op, dat het bij één geslaagde poging zou blijven. Lichtelijk pissed wandelde ik terug naar boven om alle instellingen in alle rust nogmaals na te lopen. Hoewel, alle rust? Ik had een licht roze, oplopend naar donker rood, waas voor ogen.  Ondertussen ben ik eruit. Wat al die verrekte digitale goeroe’s vergeten te vermelden is dat die ene optie automatisch uit gaat wanneer je de ontwerpmodus sluit. 

De gang van zaken wordt dus: in de auto stappen, telefoon openen, optie aanzetten, telefoon koppelen, auto aanzetten…. en dan heb telefoon en auto contact. Het klinkt omslachtig, maar eigenlijk is het maar één handeling meer dan ooit met mijn Iphone. Twee, wanneer ik ook besluit de ontwikkelmodus na ieder gebruik af te sluiten. 

Toch ben ik blij dat ik de navigatie maar zelden nodig heb. Want ondanks dat het niet moeilijk is, is het wel een heel gedoe om een Chinese telefoon, op Europees grondgebied, met een Japanse auto te laten praten. 

NB. Mocht iemand tegen hetzelfde aanlopen, en een gedetailleerde werkinstructie nodig hebben, inclusief plaatjes, stuur dan even een berichtje via het contactformulier.