Geconditioneerd

Begin deze week realiseerde ik mij ineens, dat dagelijks wandelen geen automatisme meer was. Ergens tussen toen en nu, ben ik de wens elke dag even buiten te zijn, kwijtgeraakt. Mijn ritme verloren. Ik wandelde nog wel, maar niet meer dagelijks. Terwijl ik, wanneer mensen vragen, wat doe jij zo de hele dag, wandelen wel altijd noem.

Ineens snapte ik waarom ik steeds vaker liep te hijgen wanneer ik met geoefende wandelaars op stap ging. Mijn conditie is aan het verminderen. Tijd voor actie. Harde actie, straffe actie.

Donderdag loop ik daarom, ondanks een dreigende lucht, toch de dijk op. Het dreigde al de hele dag, en meer dan een paar druppels was er nog niet gevallen, dus ik gokte het erop. Dankzij een vrije dag voor de Oosterburen, moet ik iets langer dan normaal wachten alvorens ik de straat kan oversteken. In de verte hoor ik hoempapa muziek.

Dit weekend is Venlo Stormt, en overal in de uiterwaarden wordt hard gewerkt allerlei barricades voor de deelnemers op te bouwen. Ik geef de bouwers de schuld voor de muziek. Willen zeker alvast in de stemming komen, denk ik.

Dan sta ik op de dijk. Aan de overkant van de Maas ligt een enorm cruiseschip. Niet Rotterdams, Amsterdams of Antwerpens enorm, maar voor ons deel van de Maas wel. De gehele passantenhaven van Blerick gaat schuil achter het schip. Bovenop het dek staat een fanfare te spelen. Aan de vlaggenstok wappert een Duitse vlag. Het volgende muziekstuk, wederom een mars, wordt ingezet.

Ik begin te wandelen. In een hoger tempo dan normaal. Ineens dringt het tot mij door. Ik wandel niet, ik marcheer. De muziek heeft een onbewuste conditionering in mij naar boven gehaald. Grappig hoe het brein werkt.

24 gedachten over “Geconditioneerd

  1. Hoe herkenbaar zeg, bij marsmuziek ga ik inderdaad altijd gelijk in de maat en in de houding lopen ……. tja, als je het jaren gedaan hebt met een orkest, is dat er niet zomaar uit, bij mij tenminste ….. ik lijk niet anders te kunnen en misschien ook niet te willen.
    Sinds mijn ongeluk vorige jaar, ga ik ook elke dag naar buiten zeker mijn wandelingetje na het avondeten vindt ik heerlijk en geniet ik ook echt van.

    Liked by 1 persoon

  2. Ik loop altijd op de maat van het liedje in mijn hoofd. En daar zitten altijd liedjes. Gekke liedjes meestal. Tot mijn grote schande komen ze soms ineens naar buiten. Loop ik op straat hardop Samson en Gert-liedjes te zingen…

    Like

    • Gebeurt mij ook wel eens. K3 of Nick en Simon.. Heel genant.
      En ik vind de nummers niet eens mooi. Maar ze zijn zo catchy.,

      Like

  3. Pingback: Aan de wilgen.. – Changing Lanes

  4. Ik was beschaamd hoe weinig ik nog fietste en dus heb ik het opgepakt. Ben de omgeving aan het verkennen en voel dat ik weer op mijn oude niveau zal raken.

    Like

    • Ik wil ook meer gaan fietsen. Wandelen is leuk, maar alles op een uur, anderhalf uur wandelen heb ik nu wel gezien.

      Like

  5. Ik loop altijd 10.000 per dag. Stappen. Maar ik heb al twee weken een ontstoken teen. Kan niet lopen en mag dat ook niet. Ik word er echt sikkeneurig van!

    Like

    • Ik heb mijn doel altijd op 7.500 gesteld. Iets met een lijf wat net iets anders in elkaar zit dan andere lijven.
      Vandaag was de10.000 een makkie (en dan zijn niet eens alle stappen geteld want ik heb mijn telefoon niet constant in de hand).
      Dagelijks minimaal een half uur naar buiten, en dan niet op het balkon zitten, is mijn eigenlijke doel.

      Like

  6. Zelf loop ik 2x daags 4km. Anderen zouden mijn 100m/min geen wandelen of marcheren noemen. Afgelopen dinsdag heb ik bijna in Blerick gewandeld, maar het bleef bij het oversteken van het perron. Ik had al in Boxmeer en Venray een rondje gelopen. Vooral Venray liep nogal uit, omdat het centrum een flink stuk van hun station ligt. Rond half 3 was het smoorheet in Blerick en ben ik met de trein naar Goes gevlucht om daar nog een flink rondje te lopen.

    Like

    • Station Venray heeft inderdaad een verkeerde naam.Station Oostrum kunnen heten. Het ligt inderdaad behoorlijk ver van het centrum af.
      Met Goes is niks mis..

      Like

  7. Haha, op marsmuziek slenteren dat lukt bijna niemand, denk ik. Grappig zoals dit soort mechanismes werken. Op A Brand New Day ga ik huppelen, springen, dansen… en zo ‘doet’ muziek heel veel met ons. Mooi om die gedachte even te laten bezinken. Enne… hou vol, dat wandelen, en wees niet te streng voor jezelf 😉

    Liked by 1 persoon

  8. Dat is 1 van mijn zorgen: dat ik mijn gewoonte om dagelijks te gaan hardlopen kwijt raak. Want het is ideaal om zoiets in je systeem te hebben inderdaad. Dan vraagt het geen wilskracht of daadkracht meer namelijk: je doet het gewoon. Hopelijk kun je jezelf snel weer op wandelen conditioneren.

    Like

    • Ik doe mijn best. Meestal lukt dat redelijk snel weer. Vooral als ik niet te streng ben, en een rondje kanovijver al als wandeling zie.

      Like

Reacties zijn gesloten.