Werken in de zorg: zij instromen!

Werkloosheid gedaald, aantal vacatures gestegen!

Het zou zo maar een krantenkop van de afgelopen weken kunnen zijn. Een deel van die openstaande vacatures zijn binnen de zorg te vinden, en dan met name de handjes aan het bed.  Een tekort wat, met de groeiende vergrijzing van Nederland, in de toekomst alleen maar groter  wordt. Om meer mensen richting de zorg te lokken, is eind vorig jaar de landelijke publiekscampagne Ik zorg van start gegaan. De campagne is niet alleen gericht op schoolverlaters maar ook op zij instromers. Zij instromers zijn jij en ik. Mensen die nu niet (meer) binnen de zorg werken, maar daar wel oren naar hebben. Omdat zij geen voldoening uit hun huidige werk halen, of omdat zij werkloos zijn en open staan voor verandering.

Grote vraag is alleen, waar ga je beginnen wanneer je op latere leeftijd, zonder de benodigde papieren, een baan binnen de zorg ambieert.  Hoe stel je vast of de zorg wel iets voor je is? Welke weg moet je bewandelen? Welke opleidingsmogelijkheden zijn er. En, niet onbelangrijk, wah kost dah?

Tijdens de Ontmoetingsochtend voor Werkzoekenden in de bibliotheek van Panningen werd een deel van die vragen beantwoord door een medewerker van Zorg aan zet. Zorg aan zet is een (zorg)overkoepelende organisatie in het Limburgse, die zich inzet voor werken en leren binnen de zorg.

Het eerste deel van de bijeenkomst bestond uit algemene informatie over de verschillende  branches binnen de sector. Denk hierbij aan ziekenhuiszorg, geestelijke gezondheidszorg, Verpleeg- en verzorging / thuiszorg, maar bijvoorbeeld ook jeugdzorg. Aansluitend kwamen de competenties die je nodig hebt om binnen de zorg te werken aan bod, gevolgd door mogelijke redenen waarom mensen wel aan de opleiding beginnen, maar uiteindelijk toch niet binnen de zorg gaan werken.  De redenen zijn heel divers en lopen van onderschatten van de studiebelasting, via de verkeerde doelgroep kiezen naar niet kunnen wennen aan onregelmatige diensten. Om er maar een paar te noemen. Wel iets om voordat je aan een omscholingstraject gaat beginnen bij stil te staan!

Hierna kwamen de verschillende opleidingsniveaus en -mogelijkheden, inclusief benodigde vooropleiding(en) en  een salarisindicatie aan bod. Eigenlijk een beetje een saai verhaal, als ik eerlijk mag zijn. Gelukkig had de gastspreker een deel van de presentatie uitbesteed aan een drietal ervaringsdeskundige. Mensen die op gevorderde tot vergevorderde leeftijd, om voor hen moverende redenen, de overstap naar de zorg hebben gemaakt, en nu in een leer- werktraject zitten.

De eerste gast-gastspreker was een man van 56. Na dertig jaar trouwe dienst ontslagen. Tijdens de gesprekken met de loopbaancoach aangegeven dat hij wel interesse had in medische dingen. Samen zijn zij de mogelijkheden tot (zij)instromen in de zorg gaan onderzoeken. Via een open sollicitatie een werkgever gevonden en aan een opleidingstraject begonnen. Nu lerend voor verzorgende IG (niveau 3) en zodra hij die opleiding heeft afgerond wil hij verder gaan met de opleiding verpleegkundige (niveau 4) omdat met name de medische handelingen hem trekken.  Haalt nu meer voldoening uit zijn werk dan de voorafgaande dertig jaar. Als ware ambassadeur voor zij instromers binnen de zorg spatte het enthousiasme van hem af. Ondanks zijn enthousiasme was hij wel realistisch. Het werk is lichamelijk zwaar. Dat is wel een dingetje. Gelukkig bestaan er hulpmiddelen.

De dames die na hem het woord namen, hadden iets meer moeite met spreken voor een groep, maar waren niet minder enthousiast.  Ik heb dit afgelopen jaar meer voldoening uit mijn werk gehaald dan de afgelopen 20 jaar uit het werk binnen het familiebedrijf. En ja, soms is het zwaar wanneer je acht dagen op rij moet werken, zeker voor het thuisfront, maar voor mij is het het waard, zei de oudste van de twee, die in mijn ogen met haar 36 lentes nog maar een jonkie is. Het bewaken van de werk-privé balans gaat haar steeds beter af. Zo worden er thuis geen rapportages meer gelezen, en is schoolvakantie ook echt vakantie.

Ik ben op mijn zestiende aan de BBL-opleiding verpleegkundige begonnen, vertelde de jongste ambassadeur,  maar in mijn derde jaar gestopt en buiten de zorg gaan werken. Toch heb ik altijd spijt gehad dat ik met de opleiding ben gestopt, en de zorg bleef trekken. Sinds februari van dit jaar ben ik gestart met de opleiding Persoonlijk Begeleider en ben werkzaam bij PSW. Ook zij is blij dat zij de overstap heeft gemaakt.

Ondanks het ietwat saaie begin bleek het dankzij het enthousiasme van de ervaringsdeskundige een welbestede ochtend. Niet dat ik een overstap richting de zorg-zorg overweeg. Ik ken mijn fysieke en emotionele beperkingen. (Ik ben een echte weke toffee.) Wat mij deze ochtend wel (weer) duidelijk is geworden, is dat je nooit te oud bent om je droom te volgen, en dat het ervaren van werkdruk zeer persoonlijk is.

Mocht je na het lezen denken, ik droom al jaren van de zorg,  steek dan je licht eens op omtrent de (on)mogelijkheden van een omscholings of herscholingstraject. Vergeet daarbij de vraag, is de zorg iets voor mij? niet. Woon je in Limburg, kan dit licht opsteken via Zorg aan Zet. Wil je weten welke mogelijkheden en vacatures er binnen de zorg zijn, kijk dan eens op zorgnetLimburg of bezoek een banenmarkt Zorg en Welzijn.

Buiten Limburg ben ik niet bekend met (overkoepelende) zorgorganisaties. Daarom hier de link naar de website Ontdek Zorg en Welzijn. Daar staat alles wat je wilt weten over werken in de zorg  keurig netjes bij elkaar. Je bent tenslotte nooit te oud om te dromen, of om te leren.

Rest mij nog de organisatoren van de Ontmoetingsochtend voor Werkzoekenden te bedanken voor het organiseren. Bij deze: dank jullie wel.

15 gedachten over “Werken in de zorg: zij instromen!

  1. Fijn blogje! Ik neem mijn pet diep af voor al die mensen die op latere leeftijd nog switchen (ik ken er een aantal). Het is zwaar werk. Ik wilde na mijn loopbaan in de journalistiek ook ‘iets medisch’ en ik ben heel blij dat dat medisch secretaresse werd. Als ‘hand aan bed’ ben ik niet geschikt… (zo realiseerde ik mij destijds vanaf de zijlijn).

    Like

  2. Dat klinkt als een hele nuttige en inspirerende ochtend. Leuk ook dat er ervaringsdeskundigen waren. Dat vind ik vaak de beste informatie opleveren.

    Like

  3. Zoon dankt je hartelijk. Hij heeft het naar zijn zin. Hij komt met mooie verhalen over inventariseren, implementeren en steun bieden aan de desbetreffende medewerkers. Evalueren zal er ook wel bij horen. Als moeder zul je begrijpen dat ik zo blij ben dat hij, eindelijk, op zijn 31e goed is terechtgekomen en dat hij zich er blij mee voelt. Zucht.

    Like

    • Dat snap ik volkomen. Ik had de stap die ik vorig jaar gezet heb nooit kunnen zetten als mijn moeder nog in leven was. Iets met haar geen rolberoerte willen bezorgen..

      Liked by 1 persoon

  4. Ik ben ooit aan een opleiding begonnen gestopt toen ze pyjamadag invoerde. Tegenwoordig is dat werk vrijwilligerswerk. De reden dat ze er niemand voor kunnen vinden is simpel, er is ander werk wat minder belastend is en hetzelfde verdient.

    Like

    • Nu ik werkzoekend ben, en regelmatig salarissen onder ogen krijg weet ik een ding… de zorg betaald niet slecht. Zwaar is het werk wel.

      Like

  5. Interessant stuk, en goed dat ze ook de redenen om af te haken uitlichten. Ook voor mij zou het niks zijn, al vind ik het wel fijn om maandelijks als vrijwilliger in zorginstellingen te komen. Maar dan doet mijn hond het grootste deel van het werk 😉

    Liked by 1 persoon

  6. Ik vind het prachtig, die mensen in de zorg. Helden. Echt waar. In de ziekenhuistijd van Vriendje-lief heb ik er wel eens serieus over nagedacht om te switchen. Want werken in de zorg, dat doet er echt toe. Dan kun je verschil maken in het leven van anderen. Ik kan me de voldoening goed voorstellen. Maar ik weet eigenlijk ook wel dat ik er totaal niet geschikt voor ben.

    Liked by 1 persoon

  7. Interessant. En ja, je kunt aan alles merken dat ze in de zorg handen te kort komen. Handen die ze, gezien de bezuinigen maar nauwelijks normaal kunnen betalen.

    Mijn zoon had die artikelen over de stijgende behoefte aan vaste werkkrachten ook gelezen. Zou die vreselijke periode van flexwerken bij werkgevers als Ziggo, Phonehouse en andere (kleinere) bedrijfjes waar je op vrijdagavond zo maar telefonisch kon horen dat je maandag niet meer terug hoefde te komen want dat er jongeren waren waarvoor weer de nodige subsidie kon worden binnengesleept en…. enfin, zou die vreselijke periode dan echt voorbij zijn?
    Zijn vorige baan had hij moeten opzeggen omdat hij de enorme tijdsdruk niet meer aan kon. Sindsdien was hij zoekende.
    En zie… ineens werd hij aangenomen bij het grootste ziekenhuis in Hoorn, als werkplekbegeleider. Goed salaris, jaarcontract met uitzicht op een vaste baan, opleidingsfaciliteiten en nog redelijk in de buurt ook (als je een auto hebt).
    Hij kon meteen beginnen en viel precies in een migratieproject voor twee samenwerkende ziekenhuizen.

    Het kan dus allemaal wel. En het motiveert enorm op deze manier.
    Maar nu denk ik dus: als de markt momenteel zoveel vraagt, dan moet jij met jouw opleiding en ervaring toch een prima ICT baan kunnen krijgen waar je je prettig bij voelt? Of wil je een heel andere kant uit?

    Het antwoord staat misschien al in al die andere blogjes. Maar je frequentie is nogal hoog, ik heb een enorme achterstand en daarom begon ik vandaag maar aan de andere kant 🙂

    Like

    • Haha… Ik heb mijzelf een half jaar gegeven iets compleet anders te vinden. Ondertussen kijk ik ook weer naar HR en HR/ICT functies.Vooral naar dat laatste gaat mijn voorkeur uit. Al dan niet in de zorg. Alleen die ICT functies liggen nu net niet voor het oprapen (al heb ik momenteel wel twee van dit soort sollicitaties lopen, en een derde vacature klaarstaan om op te reageren.

      Waar binnen de zorg vooral vraag naar is, zijn dus de handjes aan het bed. En daar ben ik vanwege meerdere redenen niet geschikt voor.

      PS. Gefeliciteerd voor je zoon. Klinkt als een leuke baan!

      Liked by 1 persoon

Reacties zijn gesloten.