Lifestyle

FF wennen

Vroeger kon je mij uittekenen in een jeans met oversized trui. En als ik zeg oversized, dan bedoel ik ook oversized. Met pijn en moeite viel ik op last van de huisarts, met behulp van de diëtiste, 10 kilo af. Mijn broeken kocht ik een maatje kleiner, maar mijn truien bleven. Werden nog oversizerderder dan zij al waren.  Nee, oversizerderder is geen woord, but you get the picture.

Drie jaar geleden had ik even last van wat darmproblemen en viel spontaan nog eens 10 kilo af. Zat ik zomaar ineens onder mijn streefgewicht. Ik onderging een tris aan medische onderzoeken, maar bleek zo gezond als een vis.

In eerste instantie dacht ik zo gewonnen, zo geronnen. Die kilo’s zouden er vast niet wegblijven. Dat deden ze wel. Dat doen ze nog steeds, al proberen ze soms wel terug te komen. Maar nooit voor lang.

Toen de kilo’s eraf bleven, was het tijd voor de aanschaf van een nieuwe garderobe. Omdat ik nog steeds twijfelde over het vasthouden van het eindresultaat, kocht ik slechts één jeans, en verder een paar jurken, rokjes, passende shirtjes en leggings. Mocht ik dan weer helemaal de oude worden, had ik in ieder geval ruimte in mijn kleding.  Tot op heden heb ik die ruimte zelden nodig.

Sinds vorige week stap ik weer wat vaker op de fiets. Ik kwam er al snel achter dat fietsen met die vaak strakke rokjes en jurkjes van mij, niet echt handig is. Dus trok ik vrijdag mijn jeans aan. Onder een kek zwart/wit shirt. Eentje die beslist niet oversized is.

Zo’n jeans fietst fijn. Aansluitend aan mijn afspraak schoot ik de HEMA binnen, en kocht een qua stijl en maat kopie van mijn jeans. In het zwart.

En weet je wat nu zo stom is: Als ik die blauwe skinny, five pocket  jeans met omslag aan de pijpen, aan heb, dan ben ik gevoelsmatig keurig gekleed. Ook zonder oversized tops (want die heb ik niet meer). Maar met die zwarte skinny, gedroeg ik mij ineens heel anders. Was constant aan mijn shirt aan het plukken. Om het shirt langer te laten vallen.

Vierentwintig uur lang heeft mijn brein gemeend dat ik een legging aan had, en dat ik zwaar underdressed was in the trouser department. Een vreemde gewaarwording. Gelukkig begint het te wennen; pluk ik nog slechts eenmaal per twee uur aan mijn trui in een poging van een trui een jurk te maken.

Soms ben ik best een vreemd mens. Of zit dat, net als het idee dat een zwarte skinny jeans niet meer is dan een legging, gewoon tussen mijn oren? Wie het weet mag het zeggen. 😉

18 gedachten over “FF wennen”

        1. Maar het gaat niet om het formaat. Het gaat om het idee wat die zwarte skinny jeans mij geeft… Dat ik een legging aan heb en geen broek.En dus underdressed ben wanneer ik daar een shirt op draag in plaats van een shirt met rok. Terwijl dat laatste erg retro is en de gruwel van mijn moeders jeugd. Wel een broek aanmogen,maar er dan een jurk overheen dragen.

          Like

            1. Het begint gelukkig al wat te wennen… Want die lange shirts.. Daar wil ik voorlopig niet meer aan beginnen. Die roepen bij mij het gevoel van 10 kilo te veel me verhullen op.

              Like

    1. Ik voel me wel slank, ik denk alleen constant dat ik een kledingstuk ben vergeten en ga aan mijn trui lopen trekken. Het exemplaar van vandaag begint al misvormd te raken.

      Like

  1. Ik heb een paar leggings voor onder mijn werkkleding in de winter. Ik ken dat gevoel want het voelt gewoon raar en het ziet er echt niet uit.

    Like

  2. Grappig dat effect dat kleding op een mens kan hebben! Zelf draag ik nooit broeken; op de fiets draag ik het liefst wat wijdere rokken. Anders fietst het inderdaad niet prettig.

    Like

    1. Vooral mijn winterjurken en rokken zijn van het kokermodel. Daar word ik doodongelukkig van op de fiets.
      Wijdere rokken gaat een stuk beter. Al ben ik dan weer bang voor de opwaaiende zomerjurken… 😉

      Like

        1. Psassttt. Dat is Toeterke. Toet’s ex-vriendinnetje…. En de ‘dame-in-een-dress’ van Moeltje. In zijn dromen dan toch!

          Like

Reacties zijn gesloten.