Erfelijk belast

Een paar weken geleden, tijdens de zoektocht naar de powerbank vond ik de leesbril van mijn vader terug. Eigenlijk is een leesbril een betere beschrijving. Het was een goedkoop gevalletje wat hij droeg net na zijn staaroperatie, toen nog niet duidelijk was wat zijn nieuwe sterkte was. Een goedkoop dingetje, met sterkte – weet ik veel.  Er kleeft vooral een emotionele waarde aan, want van hemzelf gekregen, in de zomer van 2011.

In april van dat jaar had ik een huis gekocht, en mijn moeder haar bovenbeen gebroken. Terwijl ik naast mijn werk en het opvoeden van een kind mij verdiepte in alles wat een huiseigenaar moet weten en wat te regelen voor een verhuizing, zat mijn moeder ter revalidatie in een verzorgingstehuis en woonde mijn dementerende vader alleen. Met enige regelmaat sprong ik aansluitend aan werk, of in het weekend, in mijn auto om met de één bij de ander op bezoek te gaan, alleen bij de één of ander binnen te rennen.

Tijdens een van die bezoekjes aan Pa raakte ik mijn leesbril kwijt. Na gecontroleerd te hebben of ik ‘em niet als haarband gebruikte of in de koelkast had gelegd, schoot ik als een kip zonder kop door het appartement, op zoek naar mijn bril. Pa ging, in een kast in een kamer waar ik niet was geweest, op zijn manier mee zoeken. Dacht ik.  Niet dus. Hij was op zoek naar zijn leesbril. Die hij mij vol trots overhandigde. ‘Ik heb hem niet meer nodig, neem jij hem maar mee.’ Nu ben ik van de flinterdunne leesbrillen en Pa van de zwarte monturen, maar bij gebrek aan … nam ik de bril aan.

Thuis verdween hij in een kast. Soms, zoals tijdens de verhuizing, kwam ik de bril weer tegen, nam hem een paar dagen in gebruik. Gewoon, als herinnering.

Momenteel draag ik de bril heel vaak. Het is net dat beetje extra wat ik nodig heb om te lezen, zonder dat ik misselijk word wanneer ik door de bril de rest van de wereld bekijk. Vandaar dat ik vandaag dacht, weet je wat, ik schrijf over die bril, en doe er gelijk een selfie bij.

erfelijk belastDat was even schrikken. Want door de camera zag ik dat ik naast de bril van mijn vader, de coupe van mijn moeder had. Alleen had zij het excuus dat zij niet mobiel genoeg was om naar de kapper te gaan.

Ik heb meteen de kapper gebeld. Nog een paar dagen, dan ben ik weer, nee dan is mijn coupe weer fris en fruitig.