Rondje Thorn

Woensdag gingen vriendin en ik naar Thorn. Een wit dorp aan de Maas. Ik was er al eens eerder geweest, lang geleden. In mijn hoofd zat een beeld van wit, kerk, en voldoende te zien om een uurtje of wat te wandelen.

Komend van Noord en Zuid troffen wij elkaar rond half 12 op een  parkeerterrein net buiten het centrum. Betaald parkeren. Minimum en maximumbedrag € 2,50. Andere opties waren er niet. Betalen viel niet mee. Terwijl ik stond te wachten tot ik mijn pas mocht aanbieden, kwam er een heer op leeftijd aan gefietst. Of dat ding weer vervelend deed? Dat deed het ding. Hij sprong meteen in standje ridder en kwam mij redden. Daarna sprong hij in standje ‘reserve VVV-kantoor’, deelde kaarten uit, en verkocht de routebeschrijving van een 800m lange tocht door de kern van Thorn.

800m dus.  In mijn herinnering was het dorp groter. Zelfs wanneer je  driemaal (bewust) de verkeerde kant op loopt, en alle informatiebordjes leest, heb je dat binnen een twintig minuten bekeken. We gingen de bewegwijzering volgen. Panoramisch lazen wij. Dat beloofde wat. Een tegenvaller dus. Het eindpunt was op de markt. Bij de waterpomp. In de schaduw van de kerk. Na nu vier rondjes rond de kerk te hebben gewandeld gingen we aan de koffie. Precies op tijd. De hemel brak open, en het water viel met bakken uit de lucht.

Twee cappuccino’s later was het weer droog en liepen we een deel van de Kapellenroute, gevonden in de app Liefde voor Limburg. Tegen tweeën wandelde we richting onze auto’s. We hadden geleerd dat Thorn ooit een ienieminie koninkrijkje was, geleid door koninklijke abdissen. Een koninginnenrijkje dus.

We zagen nog een bewegwijzerings-bordje. Koningssteen stond er op. We liepen het parkeerterrein voorbij. Zagen prachtige gebouwen en eindigde bij … een muur met panoramisch uitzicht over het water. Na een half uurtje over het water te hebben gestaard, deden we nog een poging de koningssteen te vinden, maar na tien minuten wandelen hadden we nog geen steen gezien, gaven we de moed op, en keerde terug naar de auto.

Conclusie: Thorn is mooi, barstensvol historie, maar te klein om er een dagje van te maken. Tenzij je en de volledige kapel-wandeling loopt en alle terrasjes een keertje aandoet. Het uitzicht over de Grensmaas is prachtig. Vijf minuten googlen heeft mij geleerd dat de koningssteen geen steen is, maar een natuurgebied. Dan kan je lang zoeken. 😉

Fotograaf: vriendin. Die rode vlek, dat ben ik namelijk.