Met politie escorte naar sollicitatiegesprek

Dinsdag mocht ik weer op komen draven voor een sollicitatiegesprek. Bij een detacheringsbureau. Waar ik mij per ongeluk heb ingeschreven. Don’t ask. Iets met denken dat je op een ietwat vage, maar op het oog interessante, vacature hebt gesolliciteerd, om bij het lezen van de ontvangstbevestiging tot de conclusie te komen dat je slechts je CV bij een detacheringsbureau gedeponeerd hebt. In de ontvangstbevestiging las ik mijn inloggegevens voor de site van het detacheringsbureau alwaar een tweede lezing van de betreffende vacature mij liet beseffen, dat ik van die functie niet blij ging worden. Case closed.

Een week later zag ik een andere interessante vacature bij dit bureau staan. Dit keer ging het solliciteren wel goed (al doende leert men), en leverde een uitnodiging voor een gesprek op. Geen sollicitatiegesprek voor de betreffende vacature, maar een intakegesprek om te zien of ik geschikt ben om in hun klantenbestand opgenomen te worden, en zo ja, wat voor soort functies (werkzaamheden) ik ambieer. Dinsdag 16 april, om 12:00 uur, werd ik in Eindhoven, in de buurt van het vliegveld, verwacht.

Het vliegveld is niet zo gek ver bij IKEA vandaan. Ik bedacht dat ik aansluitend aan het gesprek daar wel even binnen kon wippen, voor keuken-, badkamer-, huiskamer en opruim inspiratie. Toen reed ik maandagochtend de file in. Ik besloot om mijn planning om te gooien. Tien uur IKEA, half twaalf naar de auto wandelen. Dan had ik ruimschoots de tijd om drie keer mis te rijden en toch nog op tijd te zijn. Inderdaad, ik ben geografisch gestoord en weiger op het moment suprème naar de aanwijzingen van mijn route Miep te luisteren. Eigenwijs is ook wijs, zegt Loesje, maar soms is eigenwijs gewoonweg dom.

Het bleek druk op de weg. De knop om de alarmlichten aan te zetten weet ik weer blindelings te vinden. Om kwart voor elf zat ik bij IKEA aan de koffie. Met een stukje (glutenvrij) Daimgebak. Met slagroom… Want dat had ik verdiend, vond ik.

Na een supersnel rondje door IKEA, waarbij ik zag dat het werkblad een keuken kan maken of breken, waarbij ik weinig inspiratie opdeed uit angst te lang te blijven plakken, stapte ik tegen half twaalf in de auto en ging op weg naar het vliegveld.

Net op het moment dat Miep riep, neem afslag 29, werd ik voorbij gescheurd door twee motoragenten met blauw zwaailicht. De eerste zag ik terug bovenaan de afslag. Met driftig zwaaiende armen gebood hij mij, ondanks een rood stoplicht,  snel door te rijden. Soms ben ik braaf dus… ik reed door. Tot aan een vage splitsing. Miep riep iets, ik snapte het niet, daar stond motoragent twee en al zwaaiend met zijn armen wees hij mij de juiste weg. Links de ring genaamd Flight Forum op.

Ik weet het. Da’s geen echt politie escorte, en volledig toeval. Maar ik was wel op tijd op mijn afspraak. Wat zeg ik.. ik was ruim 20 minuten te vroeg. Op het laatste moment binnenrennen voelt niet goed, 20 minuten wachten eigenlijk ook niet.

Ongeveer een uur na binnenkomst, en een goed gesprek later, liep ik weer naar buiten. De functie waarop ik gesolliciteerd had was te technisch voor mij, maar mijn gesprekspartner zag zeker mogelijkheden. U hoort nog van ons! Ik was zo empowered dat ik spontaan in één keer goed reed. Binnen vijf minuten zat ik op de N2, op weg naar huis.