Mijn ‘raarste’ sollicitatiegesprek ooit

Hoewel, raarste is misschien niet het goede woord. Onbeschoft komt beter in de buurt! Gelukkig is het een ervaring van 19 jaar geleden. Toch speelt deze ervaring de laatste week door mijn hoofd. Oorzaak: Een aantal reacties op mijn blog Vreemde vragen tijdens een sollicitatiegesprek. Nicky heeft haar ervaring zelfs op papier gezet, zoals je hier kunt lezen.

We gaan 19 jaar terug in de tijd. Ik was nog niet zo lang gescheiden, en dankzij de financiële tegemoetkoming die ik van mijn ex-partner ontving, was er geen noodzaak tot solliciteren. Dat ik dat wel deed, had alles te maken met het feit dat ik mij als moeder de huisvrouw thuis te pletter verveelde. Om het beeld van ‘echt niet hoeven’ compleet te maken: ik reed op dat moment in een dikke Amerikaan. Vers ingevoerd vanuit Duitsland, waardoor de nummerplaat ‘nieuw nieuw nieuw’ schreeuwde.

Via het uitzendbureau werd ik voorgesteld bij een klein bedrijfje waar men op zoek was naar een financieel medewerker. Hoofdwerkzaamheden: invoeren van facturen in een eigen ontwikkeld softwarepakket. Een MBO functie waar een HBO voor werd gezocht!

Ik werd door de receptioniste naar het kantoor van de HR-manager gebracht. Deze man stond, samen met de leidinggevende van de financiële administratie kwijlend voor het raam te kijken naar een dikke, blauwe Amerikaan. Met moeite konden de heren hun ogen van die auto aftrekken. Met tegenzin begonnen zij aan het gesprek. Wat, na een paar inleidende vragen, radicaal de verkeerde kant op ging.

‘Tja’, zei de financieel manager, ‘Aangezien je geen ervaring met ons financiële pakket hebt, ben je niet geschikt voor deze functie. Wat ik je kan bieden is een baan als factuurinscanner.’ Ik keek de beste man aan. ‘Natuurlijk heb ik geen ervaring met jullie financieel pakket,’ zei ik minzaam, ‘Dat is in eigen beheer ontwikkeld. Dus alleen mensen die hier werken kunnen daar ervaring mee op hebben gedaan.’ Twee paar ogen werden ietsjes dichtgeknepen, terwijl ik zei, ‘Zoek maar iemand anders voor het scanwerk. Met mijn opleiding en ervaring rekeningen overkloppen wil ik nog wel doen, maar om de hele dag facturen in te scannen, die baan laat ik aan mij voorbij gaan.’

‘Dat is werkweigering!’ riep de HR-manager triomphantelijk. ‘Ik ga je aangeven bij de sociale dienst zodat jij je uitkering kwijt raakt.’ De financieel manager zat breeduit te grijnzen.

Wie het laatst lacht…

Ik stond op, wenste hen veel succes met het melden van mijn werkweigering bij de sociale dienst, en adviseerde hen weer voor het raam te gaan staan, het raam zelfs even open te doen, zodat zij konden genieten van het geluid van een echte auto.

De gezichten van die twee, toen ik al wuivend naar hen, in mijn dikke Amerikaan van het terrein weg reed… ONBETAALBAAR!

Ik ging trouwens niet rechtstreeks naar huis. Ik ging eerst even bij de uitzendorganisatie langs, om hen deelgenoot te maken van dit wonderlijke gesprek. Het verklaarde veel voor hen. Er werd een aantekening in het dossier gemaakt zodat er geen bijstandsgerechtigde kandidaten meer voorgesteld werden.