Moeder reflex?

Ik was zelf pas een paar weken aan het bloggen toen ik begin 2012 op het blog van de famous blogster Laura stuitte. Vol bewondering zag ik hoe zij, in heel wat minder woorden dan ik zei de gek, een verhaal neer kon zetten. Ik ging haar volgen. We live to learn of zoiets.

Omdat ik ook wat last heb van stalk neigingen, volg ik niet alleen haar blog. Ik heb haar ook op Instagram. Daar raakte we aan de babbel over een foto en het gesprek eindigde met de woorden, Kom maar naar Utrecht, dan geef ik je een echte rondleiding.

Zaterdag stapte ik op de trein naar Utrecht om voor de tweede keer een blogster in the flesh te ontmoeten. Ondanks het elkaar al jaren volgen, en een leeftijdsverschil dat alom bekend staat als generatiekloof hadden we voldoende om over te kletsen. Alleen in de boekhandel waren we even stil. Wel zo prettig voor de rest van het winkelend publiek.

Dat ik tijdens de diverse wandelingen heel goed op het verkeer lette, naar stoplichten keek, en fietsers in de gaten hield, weet ik aan mijn provinciaaltje zijn.

Weer terug in Venlo wandelde ik naar huis. Bij het eerste stoplicht stond ik achter een jong gezin te wachten tot het stoplicht op groen sprong. Ondanks dat er nergens verkeer te bekennen was. Na het oversteken sloeg het gezin linksaf en ik wandelde rechtdoor.

Niet voor lang. Want mijn huis ligt aan de andere van de straat. Na een vlugge blik over mijn schouder steek ik schuin de straat over. Ik schiet tussen twee auto’s door, slalom om een paar fietsers heen en trek een sprintje om niet door een bus te worden geraakt.

Het lijkt erop dat mijn voorbeeldig wandelgedrag in Utrecht niks met provinciaaltje zijn te maken heeft, maar alles met een ingebakken moeder reflex. Zoals gezegd, een mens is nooit te oud om te leren.