Kostgeld

Sinds Zoon een echte baan heeft, met dito inkomen, betaalt hij €300 kostgeld per maand. Zonder morren. Ik moet hem soms alleen wat porren. ;-). Wat ik, nu ik van een uitkering moet leven, iets fanatieker doe dan voorheen. De extra euro’s komen nu goed van pas. 

Van de week bedankte ik hem voor het tijdig overmaken van het kostgeld. Hij begon te lachen. ‘Ik zei laatst dat ik kostgeld moet betalen en toen kreeg ik als reactie, “Als ik kostgeld moet gaan betalen, ga ik het huis uit”. Hoe dom kan je zijn mam, want waar kan je voor €300 per maand wonen?’

Heerlijk toch, zo’n praktisch denkend kind.

Hij is (gelukkig) geen uitzondering. Een vriendin van mij had, door het inkomen van haar kinderen, geen recht meer op een aantal toeslagen, en hield daardoor aan het eind van haar geld een stuk maand over. Haar kinderen compenseren, zonder te morren, dat stuk inkomensverlies. Doen, net als Zoon,  af en toe de boodschappen en vergeten dan wat het heeft gekost. Nemen hun verantwoordelijkheid. Gedragen zich als volwassenen.

Daar ben ik blij om. Voor zowel vriendin al voor mijzelf. Ik weet namelijk dat er ook jongvolwassenen zijn, die weigeren kostgeld te betalen. Weigeren om bij te dragen aan het gezinsinkomen, waardoor de ouder(s) zich financieel in allerlei bochten moeten wringen om het huishouden betaald te krijgen. Of hun kinderen het huis uitkijken. Maar ook dat er jongvolwassenen zijn die zo snel mogelijk het huis verlaten om onder het kostgeld betalen uit te komen, en er dan achterkomen dat het kostgeld, in de meeste gevallen, slechts een klein deel van de te maken kosten, dekt.

Ik denk dat het betalen van kostgeld, en weten hoe het te betalen bedrag is opgebouwd, en weten wat niet in het bedrag is meegenomen, bij kan dragen aan financieel inzicht bij (jong)volwassenen. Al kan je dat inzicht in de werkelijke maandelijkse kosten van levensonderhoud ook van je ouder(s) mee krijgen, zonder kostgeld te betalen. Iets met openheid van zaken geven.

Hebben jouw thuiswonende kinderen een eigen inkomen, en zo ja, betalen zij kostgeld? Of vind je dat niet nodig, heb jij dat niet nodig? Ik ben benieuwd.

18 gedachten over “Kostgeld

  1. Ik heb zelf nooit kostgeld betaald maar ik ging ook vrij jong op mezelf wonen. Overigens niet om kostgeld te ontlopen, hoor. Mijn dochter heeft ook nooit kostgeld betaald. Maar voor haar geldt hetzelfde. Zij ging ook al heel jong op zichzelf wonen. Op kamers toen ze 17 was dus tja.. Wel grappig dat het arme kind vanaf dat ze een jaar of elf was € 50,- per maand kreeg. Dat bedrag is nooit verhoogd (arm kind) en ze kwam er altijd prima mee uit. Dat ‘kleedgeld’ heb ik ook nog betaald toen ze studeerde. Ik ben pas gestopt toen ze een echte baan had. Maar als ze mét baan nog gewoon thuis had gewoond had ik echt wel kostgeld gevraagd, hoor. Het is alleen maar goed om te leren dat wonen (en alles wat daarbij komt) geld kost.

    Liked by 1 persoon

  2. Ruim 30 jaar geleden betaalde ik 150 gulden per maand, vanaf het moment dat ik na mijn opleiding aan mijn eerste echte baan begon. Een jaar later ging ik op mezelf wonen en kreeg ik het tot dan betaalde geld terug in de vorm van woninginrichting.
    Onze oudste studeert nog. Het is hier regelmatig gespreksonderwerp, zodat ze beiden weten dat ze bij moeten gaan dragen zodra ze een grote mannen baan hebben. Dus bijbaantjes-geld en stage-vergoedingen zijn voor henzelf.

    Like

    • Dat van die woninginrichting heb ik ook voor ogen. Moet-ie alleen nog wel een tijdje blijven, want zodra de badkamer en keuken (en aansluitend de woonkamer) klaar zijn, is mijn spaarpot leeg. Aanvullen gaat momenteel wat langzamer dan ik gewend ben. 😉

      Like

  3. Ik heb kostgeld betaald vanaf dat ik fulltime werkte. Vond ik niet meer dan logisch. Het was overigens ook maar een heel laag bedrag.

    Ik ken trouwens ook mensen die echt een strikte deadline hanteren voor het huis uit gaan. Een bepaalde leeftijd, en ik ken mensen waarbij op kamers gaan betekende dat ze ook daarna niet meer thuis mochten komen wonen (dus ook niet als ze na hun studie nog even zonder werk zouden zitten). Vind ik altijd heel bijzonder. Mijn ouders hebben me gelukkig nooit weggekeken, en dat terwijl ik het nog vrij lang heb uitgehouden, haha.

    Like

    • Ik ken die deadline mensen ook. Zelf zit ik zo niet in elkaar.
      Zoon is nu 25 en mag van mij net zo lang thuis blijven wonen als hij wil. Zodat hij rustig kan sparen, en rustig op zoek kan gaan naar een woning die hem aanstaat.
      Eigenlijk vind ik het wel gezellig dat hij hier nog rondloopt.Al zijn er dagen dat ik hem nauwelijks zie, want gamend op zijn eigen kamer, of op stap met vrienden.

      Like

  4. Ik heb een studerende dochter met een bijbaantje. Ze betaalt geen kostgeld, maar ik denk dat als ik erom zou vragen ze het wel zou doen. Maar ze heeft al best veel kosten met haar studie, dat ik het zo goed vind. Het is inderdaad wel anders als ze een goede baan hebben.

    Like

    • Toen hij nog studeerde en vooral (onebtaald) fulltime (tot 45 uur p/w) stage liep, mocht hij het volledige bedrag kinderallimentatie, wat hij van zijn vader kreeg, houden zodat hij er niet ook nog eens een bijbaantje bij moest nemen. Werken zou dan to much zijn geweest, kostgedl betalen ook.

      Like

  5. Het is hier nog niet aan de orde, maar mocht het zover komen dan wordt het dat uiteraard wel. Ik vind het ook niet meer dan logisch dat ze bij (gaan) dragen als ze een normaal salaris hebben.

    Liked by 1 persoon

  6. Wat een heerlijk kind heb je toch. Ik moest vroeger ook kostgeld betalen, maar heel weinig eigenlijk. En omdat mijn ouders het ook niet breed hadden gaf ik vaak iets meer dan hoefde. Mijn kinderen hebben toen ze gingen werken ook kostgeld betaald. We hadden het niet echt nodig, ik werkte ook. Het was ook niet heel veel, maar wilden ze wel laten weten dat niet alles zomaar voor niks gaat. Maar ex en ik spraken af het op te sparen tot ze het huis uit zouden gaan. Ze wisten dat niet en waren heel erg verrast toen ze een aardig zakcentje meekregen toen ze de deur uitgingen. Dochter meer dan zoon, want zij is veel langer thuis blijven wonen! Heeft ook nooit problemen gegeven. Ze vonden het doodnormaal dat ze hun steentje bij moesten dragen.

    Liked by 1 persoon

  7. Ik heb geen potentiele kostgeldbetalers gecreeerd. 😉

    Mijn ouders hadden het verre van breed. Zelf heb ik heel lang kostgeld betaald en redelijk veel, met dezelfde gedachte als je zoon. Was ook vaak en lang op dienstreis en vond een eigen huis wat dat betreft ook lastig. Na het overlijden van m’n moeder verhuisde m’n vader en heb ik het kostgeld verhoogt met de huursubsidie die hij door mij misliep. Toen hij overleed stond er heel wat geld op z’n rekening, achteraf zo ongeveer mijn extra kostgeld. Dat heb ik dan weer deels zelf georven.

    Like

    • Niet verder vertellen, maar mocht ik mijn spaartegoeden tegen de tijd dat Zoon uit huis gaat weer aangevuld hebben, dan krijgt hij weer een deel terug. En anders inderdaad als erfenis.

      Like

  8. Zij hebben nooit kostgeld betaald maar werkten ook nog niet toen ze thuis woonden. Ik betaalde in 1973 wel kostgeld aan mijn ouders. Dat was toen normaal.

    Liked by 1 persoon

  9. Ik heb het nooit betaald maar moest wel heel wat meer in huis doen dan iedereen om me heen. Inclusief mijn broer die dingen reoareerde in huis maar ondertussen nog steeds dingen niet af heeft. Ik ben 9 jaar het huis uit. Achteraf had ik liever elke maand 100 euro betaald om dat oneerlijk gezeik niet meer te hebben. Ik had echt eerder het huis uit moeten gaan.

    Like

    • Ik proef de frustratie in je reactie. Ik hoefde en niets te betalen (wel altijd een hoop gezeik gehad over hoeveel zij (mam) zich daarvoor moest ontzeggen) en broer en ik hoefde niet te helpen. Ga je op je 25ste het huis uit, weet je van toeten nog blazen. Het is gelukkig goedgekomen, maar toch ben ik blij dat Zoon iets meer weet over het leven…

      Like

Reacties zijn gesloten.