Vijver

De zon staat stralend aan de hemel. Ondanks een dikke laag zonnebrandcrème voel ik mijn huid rood worden. Ik verzet mijn stoel naar de schaduwhoek. De Boysz wandelen over het balkon, de folder van het tuincentrum in de hand. ‘Het is mooi geworden hoor,’ piept Rozi. ‘Yeas, very mooi’,  valt Moeltje zijn vriendje bij. ‘Heel mooi,’echoot ook Toet. ‘Alleen… mis ik iets.’

‘Wat mis je dan Toet?’ vraag ik hem. ‘Een vijver,’ antwoord hij prompt. ‘Die hoek, daar bij de boekenkast, is de perfecte plaats voor een vijver.’ Ik schiet in de lach. ‘Welnee Toet, ‘Er is op dit balkon geen ruimte voor een vijver. Bovendien, in de winter vriezen de vissen dood, in de zomer worden ze gekookt, zo warm wordt het dan op het balkon.’

‘Hoe said iets ‘bout fishies?’ Verbaasd kijk ik Moeltje aan. ‘Wil je een vijver met alleen waterplanten dan?’ ‘Neehee, geen waterplantjes,’ piept Rozi. ‘Gewoon een vijver’.  

‘Volgens mij willen jullie gewoon een bak met water hebben,’ zeg ik. ‘Moet ik de tijdmachine uit de badkamer halen, en met water vullen?’ Toet schudt van nee. ‘Die is niet hoog genoeg. Wij willen een bak die diep genoeg is om vanaf de schutting in te duiken.’ ‘End big enough so wai kunnen baantjes trekken,’ bemoeit Moeltje zich ermee.

Drie knuffels kijken mij hoopvol aan. ‘Zijn jullie niet iets vergeten?’ vraag ik hen. ‘Oh ja, een trappetje, zodat wij er ook weer uit kunnen klimmen,’ piept Rozi. ‘Nee schatteke, dat bedoel ik niet. Alleen in gefantaseerde verhalen kunnen jullie zwemmen. In het eggies zinken jullie subiet naar de bodem van de vijver omdat jullie fluf en stuf zich volzuigt met water.’

Toet krabt zich achter zijn oor, zegt dan zuchtend. ‘Oh ja, dat was ik een beetje vergeten. Nou, haal de tijdmachine maar. Dan gaan we daar wel een beetje in rondspetteren.’

Soms zijn de Boysz best voor rede vatbaar. 😉

∋∋≈≈≈∈∈

Voor de nieuwe lezers: Toet is een Cliniclown-muisje met een eigen willetje, Rozi, Rozifantje voluit, is een creatie van Appelig (en daarmee one-of-a-kind) en Moeltje is en bruine beany beer die lang geleden in het koffertje van Zoon mee naar Nederland is gekomen. Hij verblijft hier dus min of meer illegaal.

Ze waaien met alle winden mee

Aan het eind van de zomer kocht ik een bosje lampion takken voor in de vaas op de balkontafel. Iets fleurigs, voor als de rest van de planten uitgebloeid waren. In de weken die volgde verloren de lampionnen langzaam hun kleur, maar niet hun pracht. De steeds doorschijnender worden lampionnen gunde de wereld een blik op hun vruchten. En uiteindelijk waaide de afzonderlijke lampionnetjes met alle winden mee.

Het was de hoogste tijd voor iets anders. Maar wat? De meeste bloemen zijn snel uitgebloeid. Bovendien staat de vaas op het meest winderige plekje, het warmste plekje, het droogste plekje, het koudste plekje. Vandaag nachtvorst, morgen een felle zon, terwijl de Maaswind aan de blaadjes trekt. Welke bloem kan daar tegen?

Tijdens het tuincentrum bezoek vorige week zag ik de oplossing. Een nepper. Nou ja, zes neppers, want één zo’n takje ziet er erg zielig uit in die grote vaas. Ik was tevreden.

Woensdagavond  ging het waaien. Hard waaien. Ik zette de vaas tijdelijk onder de bank, op de grond, uit de wind. Donderdag leek de wind te zijn gaan liggen, en verhuisde de vaas met neppers terug naar de tafel. Tegen de klok van drie uur wandelde ik even het balkon op. Tevreden keek ik om mij heen, tot mijn oog op een lege vaas viel. De neppers waren weg.

Gelukkig waren ze niet ver gevlogen; lagen bij de overburen op de oprit. Eén sprintje naar beneden later was de vaas weer gevuld… en staat weer op de grond. Leuk hoor, van die neppers die met alle winden meewaaien. Maar ik moet wel iets gaan verzinnen om ze in de vaas te houden. Tenslotte ben ik niet altijd in de buurt om de vaas op de grond te plaatsen. En om de vaas daar nu standaard te laten staan, is ook weer zoiets.

Nou ja, komt tijd komt raad. Of heeft iemand een brainwave?

Erfelijk belast

Een paar weken geleden, tijdens de zoektocht naar de powerbank vond ik de leesbril van mijn vader terug. Eigenlijk is een leesbril een betere beschrijving. Het was een goedkoop gevalletje wat hij droeg net na zijn staaroperatie, toen nog niet duidelijk was wat zijn nieuwe sterkte was. Een goedkoop dingetje, met sterkte – weet ik veel.  Er kleeft vooral een emotionele waarde aan, want van hemzelf gekregen, in de zomer van 2011.

In april van dat jaar had ik een huis gekocht, en mijn moeder haar bovenbeen gebroken. Terwijl ik naast mijn werk en het opvoeden van een kind mij verdiepte in alles wat een huiseigenaar moet weten en wat te regelen voor een verhuizing, zat mijn moeder ter revalidatie in een verzorgingstehuis en woonde mijn dementerende vader alleen. Met enige regelmaat sprong ik aansluitend aan werk, of in het weekend, in mijn auto om met de één bij de ander op bezoek te gaan, alleen bij de één of ander binnen te rennen.

Tijdens een van die bezoekjes aan Pa raakte ik mijn leesbril kwijt. Na gecontroleerd te hebben of ik ‘em niet als haarband gebruikte of in de koelkast had gelegd, schoot ik als een kip zonder kop door het appartement, op zoek naar mijn bril. Pa ging, in een kast in een kamer waar ik niet was geweest, op zijn manier mee zoeken. Dacht ik.  Niet dus. Hij was op zoek naar zijn leesbril. Die hij mij vol trots overhandigde. ‘Ik heb hem niet meer nodig, neem jij hem maar mee.’ Nu ben ik van de flinterdunne leesbrillen en Pa van de zwarte monturen, maar bij gebrek aan … nam ik de bril aan.

Thuis verdween hij in een kast. Soms, zoals tijdens de verhuizing, kwam ik de bril weer tegen, nam hem een paar dagen in gebruik. Gewoon, als herinnering.

Momenteel draag ik de bril heel vaak. Het is net dat beetje extra wat ik nodig heb om te lezen, zonder dat ik misselijk word wanneer ik door de bril de rest van de wereld bekijk. Vandaar dat ik vandaag dacht, weet je wat, ik schrijf over die bril, en doe er gelijk een selfie bij.

erfelijk belastDat was even schrikken. Want door de camera zag ik dat ik naast de bril van mijn vader, de coupe van mijn moeder had. Alleen had zij het excuus dat zij niet mobiel genoeg was om naar de kapper te gaan.

Ik heb meteen de kapper gebeld. Nog een paar dagen, dan ben ik weer, nee dan is mijn coupe weer fris en fruitig.