Vleugje nostalgie

In mei 2001, een paar jaar na mijn scheiding, werd ik secretaresse van een fantastisch mens. Vakbekwaam, sociaal vaardig, strijdbaar en warm. Daarnaast verrichtte ik ook hand-en spandiensten voor twee heren. Ik had mij geen betere bazen kunnen wensen.

Het werd december 2002 en mijn 40ste verjaardag stond voor de deur. Mijn hoofd-baas, de bazin, was van mening dat een kroonjaar vraagt om een cadeau wat verder gaat dan een bos bloemen, reep chocolade of een fles wijn. Een kroonjaar roept om juwelen. Bij gebrek aan partner van mijn kant, en een voorliefde voor sieraden van haar kant, nam zij het op zich om, namens mijn bazen, een sieraad voor mij aan te schaffen. Want sieraden zijn tastbare herinneringen.

Naast een enorme bos bloemen (want dat hoort bij een feestje) kreeg ik een armbandje. Eentje die helemaal bij mij past. Licht, luchtig, niet standaard, en met een vleugje nostalgie. Goedgekozen dus.

In de jaren die volgde nam ik eerst afscheid van twee van mijn drie bazen, en accepteerde daarna zelf een andere baan. Maar het armbandje bleef ik dragen. Dag en nacht. Zeker zeven jaar lang. Altijd in combinaties met een aantal kralenarmbandjes.

Op een dag zag ik dat er een ringetje los zat. Ik deed de armband af om dit te repareren en zag toen, dat er ook al een ringetje weg was. Uit angst om de armband kwijt te raken deed ik haar af. Het armbandje verdween, samen met de kralen-exemplaren, in een doosje. Wel met de wens het te laten repareren. Het kwam er niet van.

Tot ik eind januari van dit jaar de sieraden van mijn moeder liet taxeren door goudsmid Sander van Loon. Hij bekeek het armbandje, stelde vast dat het geen goud of zilver was, maar beloofde zijn best te doen. En dat deed hij. Zoals jullie op de foto kunnen zien, draag ik het armbandje weer. Inclusief de kralenarmbandjes.  

Letterlijk en figuurlijk een vleugje nostalgie!