IKEA: nog nooit eerder

Tegen de klok van elven wandelden Q en ik IKEA binnen. Hoofddoel: een keuze maken qua keukenfrontjes, knoppen/handvatten, werkblad, spoelbak, inductieplaat, oven en eventuele wandrekken. Het secundaire doel was: badkamer-, woonkamer- en lampen-inspiratie opdoen. En laat ik de aanschaf van beddengoed voor Zoon niet vergeten. Ook Q had een lijstje. Een stuk minder uitgebreid dan dat van mij. Vandaar dat we het restaurant oversloegen, en meteen op inspiratie-jacht gingen.

Via internet, in combinatie met mijn geheugen, had ik al flink wat voorwerk gedaan. Mijn keuzes hoefden nog slechts bevestigd te worden. Of aangepast, wanneer het item in het eggies tegenviel.  De oven, inductieplaat, vaatwasser en wasbak werden bevestigd. Net als het werkblad. Voor de kraan had ik thuis de keuze al teruggebracht naar twee exemplaren. Eenmaal in de winkel was de keuze makkelijk.

Het kiezen van het keukenfrontje bleek verrassend en verrassend simpel. Verrassend omdat dit frontje niet op mijn lijstje stond en ik het zelfs nooit overwogen had. Verrassend simpel omdat ik eigenlijk meteen al wist, dit is het. De rest van de frontjes had geen schijn van kans. Dat ik alle keukens toch uitgebreid heb bekeken, komt meer omdat ik niet kon geloven dat een keuze zo simpel kan zijn, en zo ver afwijkt van wat ik dacht dat ik wilde.

Tegen half één gingen we lunchen. Dat hadden we verdiend. Na de lunch was de benedenverdieping van IKEA  aan de beurt. We bekken opbergpotten, wandrekken, kinderstoelen (lijstje van Q), lampen, serviesgoed, beddengoed, schilderijen en bloempotten. Tevreden, met een tas vol spullen wandelden we naar de kassa. Alwaar wij erachter kwamen dat we een pietsje langer door IKEA hadden gewandeld dan gedacht.

Ik ben al heel vaak bij IKEA geweest. Meestal op de drukke zater- of zondag. Nog nooit eerder is het mij gelukt langer dan 3 uur in de winkel rond te hangen. En dan nu ineens zes uur. Zes uur ja. Toen we wisten hoe laat het was, hebben we ook nog maar een kop koffie gedronken. Ik mocht tenslotte nog een uurtje rijden. Het was een heerlijke, inspirerende dag.

Nu zie ik jullie denken: Welke keukenfrontjes zijn het geworden. Helaas. Dat houd ik nog even voor mijzelf. Des te verrassender is het eindresultaat straks.