Weer wat opgeruimd

Zondagavond. Een uurtje voordat Zoon richting zijn werk vertrekt maakt hij zijn bed op.. Althans, dat poogt hij. Het schone dekbedovertrek denkt er heel anders over en creëert een scheur van heb ik jouw daar. Het is op. Totaal versleten. Na 15 jaar intensief gebruik niet meer te redden. Zijn tweede dekbedovertrek hangt kleddernat over het wasrek. ‘Dan maak ik mijn bed morgenochtend wel op,’ verzucht hij. ‘Wil je een nieuw overtrek voor me meenemen als je naar IKEA gaat.’

Ik ben de beroerdste niet en zoek samen met hem op de site alvast een ander overtrek uit. Ik zie ook wat leuke overtrekken voor mijn eigen bed  en neem mij voor de inhoud van de linnenkist te inspecteren. Het meeste beddengoed wat ik heb is tussen de 40 en 20 jaar oud. Zuinig zijn is mooi, maar je kunt ook overdrijven.

Om de een of andere reden kwam het er niet van. Tot zaterdagochtend. ‘Had jij nog een kussen voor mij?’ vraagt Zoon. Het gele ding wat hij in zijn hand heeft lijkt niet eens meer op een kussen. Ik pak het gevraagde kussen en zeg, ‘Doe er maar twee onderslopen om en verwissel die dingen vaker.’ De poging het ondersloop wat van zijn oude kussen kwam te hergebruiken, mislukt. Zelfs op afstand hoor ik het scheurende geluid. ‘Hoe oud is dit eigenlijk?’ vraagt jij, terwijl hij de geborduurde bloemen bekijkt. ‘Meer dan dertig jaar,’ zeg ik. ‘Nog door oma in Singapore gekocht.’ Het sloop verdwijnt samen met het kussen in een vuilniszak.

Samen halen we de linnenkist leeg. Uiteindelijk vind ik helemaal onder in de kist een sloop van een jaartje of 45, stammend uit de tijd dat wij thuis nog geen dekbedden hadden, wat als ondersloop gebruikt kan worden. Verder blijken er meer dan voldoende (nieuwe)  onderlakens (uit de erfenis van Mam) voor Zoons bed te zijn, en vind ik twee reserve slopen. Twee van de moltons uit de erfenis van Mam zijn ook nog bruikbaar, de andere twee zijn tot op de draad versleten. Daarnaast neem ik afscheid van het dekbedovertrek wat ik net na de scheiding heb gekocht. Mijn andere twee overtrekken kunnen mogen nog even blijven.

Wanneer alles wat mag blijven weer in de kist zit, blijkt er ruimte genoeg te zijn om ook het plaid, wat nu op het voeteneinde van mijn bed ligt, op te bergen. De sporen die twee paar konijnentanden hebben achtergelaten, maken dat het plaid wat mottig oogt. Eigenlijk moet ook dat weg. Even aarzel ik, dan klap ik de kist snel dicht. Opruimen is leuk, maar je moet niet overdrijven.