Tijdreizigersparadinges

Toet en co‘Zeg Toet, is het jullie nog gelukt om het boek Sonja de Roversdochter terug te brengen zonder dat iemand in de bieb heeft gemerkt dat het weg was?’

Tot mijn verbazing krijg ik geen antwoord. ‘Toet, is het…’

‘Jaja, ik heb je wel gehoord,’ bromt Toet. ‘En?’ vraag ik. Vanuit mijn ooghoeken zie ik hoe Rozi en Moeltje wegkruipen achter een bloempot. Aan Toet’s snuitje te zien, zou hij ook graag wegkruipen. ‘Wat, euh, hebben ze in de bieb tegen je, euh,  gezegd? vraagt hij voorzichtig. Ik trek een wenkbrauw op, maar geef geen antwoord. Blijf hem strak aankijken. Ik zie hem langzaam bezwijken.

‘Nou kijk, wij gingen dus terug naar zaterdag middernacht. Om dat boek terug te zetten. Ennnneee…’

‘It was een beetje weird,’ doet Moeltje van achter de bloempot een duit in het zakje. ‘Ozze tijdmachine lag daar, maar wij wazze er niet,’ piept Rozi. ‘Maar we wisten waar we moesten zijn, dusss…’ Toet krabt eens achter zijn oor. ‘Er was alleen geen plekje vrij om het boek neer te zetten.’

‘No, because wie was nog aan het searchen. Not wie wie, maar de other wie. Onze eerste wie. Doe joe understand?’

Ik knik dat ik hem begrijp. ‘Jullie moesten wachten totdat jullie het boek opgehaald hadden, want er was geen plaats om het boek terug te zetten.’ Drie knuffels knikken van ja. ‘Werd het erg gezellig toen jullie jezelf tegenkwamen?’ vraag ik onschuldig. Drie knuffels schudden van nee. ‘We kwam in een ikea-vieze..,’begint Rozi. ‘Kwantum-fysieke,’ verbeterd Toet. ‘… wetenschappelijke fictie tijdreizigersparadinges terecht,’ vervolgt Rozi zijn verhaal.

‘Ai werd een beetje sqiezy end er liepen shivers down mai spine.’

‘Wat zijn onze oude ikjes ongeloofelijke Thomassen zeg. Zij, dus wij, dachten dat wij, niet zij, een grapje maakte,’ zegt Toet hoofdschuddend.

‘Maar wij zijn tenminste geen diefjes, en zij wel,’ besluit Rozi het ietwat wazige verhaal triomfantelijk.

‘Maar wat hebben ze in de bieb geze-hegd?’ vraagt Toet. ‘Waarover?’ vraag ik. ‘Over dat boek natuurlijk.’ ‘Niks lieffie. Ik was daar niet om over jullie actie te praten, maar voor een Walk&Talk.’ Drie knuffels kijken mij verbluft aan. Dan begint Toet te lachen. ‘Jij bent echt ons mens,’ zegt hij, en ik hoor de bewondering in zijn stem.

Mijn knuffels en ik, een match made in heaven.