Ze bellen maar terug …

TelefoonIk ben nog uit de tijd dat een mens niet constant bereikbaar was. Werd ik gebeld wanneer ik niet thuis was, dan kon de beller het op een later moment nogmaals proberen. Of niet. In beide gevallen lag ik er geen moment wakker van. Ik wist niks van een later moment en nog minder van de ‘dan maar niet’ gedachten. Heel chill allemaal.

Vanaf het moment dat telefoontoestellen standaard met nummerherkenning uitgerust werden, werd het leven minder chill. Natuurlijk was ‘sorry, maar ik kijk nooit naar de display van het telefoontoestel tenzij ik wil bellen’ een goed en geldig excuus, maar toch hing er een haast voelbaar verwijt in de lucht. Tegen de tijd dat er lampjes gingen branden om gemiste oproepen te registreren was ik door mijn excuses heen. Hoewel, ik kon nog steeds denken, als het echt belangrijk is, bellen ze wel terug.

De vaste telefoon verliet mijn huis, en het mobieltje deed haar intrede. De voicemail stond standaard aan. Met een simpele tekst, voorzien van telefoonnummer. Ik kwam er al snel achter dat de meeste mensen, net als ikzelf, er helemaal geen behoefte aan hebben om een boodschap in te spreken. Alleen mijn vader liet hele verhalen achter. Dat verschrikkelijke mens wat soms jouw telefoon opneemt, doet het weer, hoorde ik hem dan zeggen. Ze klets weer door mijn verhaal heen maar geeft geen antwoord. Maar goed, pa was dement, dus dat telt niet. Ik zocht en vond de knop om de voicemail uit te zetten.

In 2013 kreeg ik het zakelijk toestel van een ex-collega. Het duurde even voordat ik doorhad dat de voicemail nog aanstond en bellers de door mijn ex-collega ingesproken boodschap te horen kregen. Na drie kwartier fröbelen, en twintig keer een welkomsboodschap ingesproken te hebben, hoorde ik nog steeds mijn collega. Gefrustreerd zette ik de voicemail uit. Weken later probeerde ik het nogmaals en kwam er achter dat ik de boodschap af moest sluiten met een #. Soms luister ik slecht. 😉

Privé stond de voicemail nog altijd uit. Tot november 2018. Een van de tips die ik als werkzoekende kreeg was om er voor te zorgen dat ik altijd bereikbaar ben, ook wanneer ik niet bereikbaar ben. Voicemail dus. Ik zocht en vond het knopje om dat ding aan te zetten.

Vrijdag had ik mijn eerste voicemailbericht. Ik drukte op het icoontje voicemail en … hoorde geen bericht. Een vriendelijke stem vertelde mij dat ik eerst mijn voicemail in moest stellen. Te beginnen met een beveiligingscode. Ik verbrak de verbinding en ging door voor poging twee. Er volgde nog een poging drie, vier en vijf. Het zag er naar uit dat ik echt eerst alle stappen moest doorlopen alvorens de ingesproken boodschap te kunnen beluisteren. Dus een code ingesteld, en een welkomsbericht opgenomen. Zo uit de losse pols en dankzij de naweeën van de griep behoorlijk nasaal, het de voicemail van  een ieder welkom, inclusief verzoek na de piep boodschap en telefoonnummer achter te laten. Toen kon ik eindelijk mijn boodschap beluisteren. Pffff.

Ik heb spontaan nog een reden gevonden waarom ik blij zal zijn wanneer ik weer werk heb gevonden. Dan kan de voicemail weer uit. Ze bellen maar terug!