Besuikerd

Hoewel ik mijn hand er niet voor omdraai om in mijn eentje in rap tempo een zak M&M’s leeg te peuzelen, ben ik niet zo van de suiker. Ik nuttig mijn koffie, thee en havermout liever zonder. Omdat ik, sinds ik glutenvrij eet, ook niet meer bak, heb ik de suikervoorraad niet helemaal meer in het vizier. Niet helemaal is een understatement. Ik heb de suikervoorraad niet in het vizier. Punt.

Tot gisteren. Vriendin Q kwam op ziekenbezoek. Ik voorzag haar en mij van koffie. ‘Heb je ook suiker?’ vroeg zij. ‘Natuurlijk,’ zei ik, en dook de kast in. Het doosje met suikerstaafjes was relatief snel gevonden. Er bleek nog één staafje in te zitten. Het bleef (gelukkig) niet bij een kopje koffie. Alleen, de suiker. ‘Ik heb wel nog palmsuiker,’ zei ik. Volgens Q was dat geen probleem. Als het maar zoet was.

Ik dook weer de kast in, en haalde een doosje met in blokjes geperste palmsuiker tevoorschijn. Daarna pakte ik de rasp. Na inspectie van de THT datum (het spul was al drie jaar over datum, maar volgens ons kan suiker niet bedreven) ging Q. aan de slag. Met de geraspte palmsuiker smaakte de koffie ook prima. En ik…

Ik heb ‘suiker’ op het boodschappenbriefje geschreven. Want om mijn gasten hun eigen suiker te laten raspen, dat gaat zelfs mij iets te ver.