Snailmail

Toet_snailmailHangend op de bank zak ik af en toe weg in een koortsige droom. Regen en wind zingen rond het huis. Op de achtergrond hoor ik de Boysz zachtjes praten. ‘Email is te gewoon,’ hoor ik Toet zeggen. ‘Luchtpost overdreven,’ piept Rozi. ‘Ai don’t hef un stemp, so gewone post is out of the question. What now? How krijg ai mai brief bai Toeterke?’ Even is het stil. Dan… ‘Ik heb wel eens van slakkenpost gehoord. Zouden er slakken op het balkon zitten?’ ‘Ik ga wel even kijken,’ bromt Toet. ‘Geef die brief maar vast mee Moeltje.’

Ik voel een koude wind over mijn gezicht waaien. Achter mij valt de deur met een klap dicht en ik doe spontaan een sit-up. Ik kijk naar de deur en zie dat de klink omhoog staat. Zoon is zeker vergeten de deur dicht te maken, denk ik. Ik sta op en maak de deur dicht. Ik kruip weer op de bank en val in slaap.

Ik word wakker wanneer Zoon de balkondeur opent. Ik hoor een soppig geluid. Ik draai mij om en zie Toet op de handdoek voor de deur zitten. Hij is kleddernat. Zijn vacht zit vol slijm. In zijn knuistje heeft hij een verfromfraaide brief. ‘D’r zit een slak, Moeltje, maar hij weigert om je brief naar Toeterke te brengen.’ Hij legt de brief neer en wringt zijn staartje uit. ‘Hij doet het niet. Je kan flessenpost proberen, het is buiten nat zat,’ bromt hij. Zuchtend gevolgd door, ‘Wasmachine tijd!’.

¤¤¤¤¤¤¤Ξ¤¤¤¤¤¤¤

NB. Toet’s leven is tijdens het creeëren van dit blog geen moment in gevaar geweest.

Dit blog is geschreven in het kader van de schrijfuitdaging van Schaap Schrijft. Voor spelregels, deelname en het lezen van de bijdragen van anderen, klik hier. Ik heb er voor gekozen, om de hoofdrol in mijn bijdragen aan deze schrijfuitdaging toe te bedelen aan Toet en zijn vrienden. Toet is een Cliniclown-muisje met een eigen willetje, Rozifantje is een creatie van Appelig (en daarmee one-of-a-kind) en Moeltje is lang geleden in het koffertje van Zoon mee naar Nederland gekomen en verblijft hier min of meer illegaal.