Bijpraten

First world problems: De tas, een droom!

lifestyle

Ik heb iets met tassen. Je kan maar een afwijking hebben, toch? Nu ben ik nooit zo over the top gegaan dat ik een aparte kast voor mijn collectie aan heb moeten schaffen, maar dat komt omdat ik altijd al goed ben geweest in opruimen. Wat voor mijn kleren geldt, geldt ook voor mijn tassen. Twee jaar niet gebruikt? Tijd om afscheid te nemen.

Terug naar het verhaal

Diep in mij zit een prinsesje wat droomt van de ultieme tas. Apart design, leuke kleur(en), geschikt voor alle gelegenheden. Tot op heden heb ik die tas niet gevonden. Ik heb twee schattige buideltasjes. Groot genoeg voor mijn beurs, de telefoon, de huissleutels en met een beetje proppen een zakdoek. Mijn agenda, het kleine toilettasje met nagelvijl, pijnstillers en lipbalm en een waterfles, passen er niet in. In de ietsjes grotere schoudertas die ooit van mij was, door mijn moeder geconfisqueerd werd, en nu weer in mijn bezit is, past alleen de waterfles niet. Daarmee zijn deze drie exemplaren gevoelsmatig niet geschikt voor dagelijks gebruik.

Mijn drie rugzakken zijn dit wel. De oranje/rode Kipling is perfect voor wandelingen, met het grijze exemplaar kan ik voor de dag komen. Met de rode kan ik dat ook, en deze is ook nog eens groot genoeg om mijn laptop in te vervoeren.

Wat is dan het probleem?

Waarschijnlijk ben ik dat zelf. Nu ik niet meer vier dagen per week met de auto van A naar B ga, maar regelmatig aan de wandel ben, of met de trein op stap ga, kom ik er achter dat ik het meesjouwen van mijn hele hebben en houden op mijn rug, een onplezierige gedachten vind. Daar waar ik even wat moeite moet doen om beurs of telefoon uit mijn tas te pakken (en weer op te bergen, en de tas terug mijn rug op te slingeren), is dat voor een kwaadwillend persoon achter mij redelijk simpel.

Let the search begin

Het moge duidelijk zijn: Ik ben ben toe aan een nieuwe tas. Een schouderexemplaar met hengsels. Nu heb ik een hele grote tassen-aanschaf-valkuil. Bij het zien van een mooi exemplaar vergeet ik de vooraf opgestelde specs nog wel eens. Ik begon mijn zoektocht dus met het bekijken van een zogenaamd beurs-modelletje. Klein, net voldoende ruimte voor je pasjes, telefoon en kleingeld. Ik kwam gelukkig op tijd bij zinnen, en ging het net op, om ideeën op te doen. En seinde een vriendin in. Die wist wel een winkel met mooie tassen. Op een koude dinsdag wandelde wij met een omweg naar die winkel. Er stonden inderdaad hele mooie exemplaren in de etalage, maar net niet wat ik zocht. Ik pakte mijn telefoon en liet haar de tas zien waar ik mijn oog op had laten vallen. Nou ja, één van de acht. Zij begreep mijn punt en zag zelf ook wat mooie tassen staan. Betaalbare tassen.

Tas kopen via internet

Vier dagen later was ik er uit en wist welke tas ik wilde hebben. Ik stopte de tas in mijn virtuele winkelkarretje maar ging niet tot de aanschaf over. Ik wil een tas vasthouden. Voelen. Ruiken. De indeling zien. Ritsen, gespen en drukkers uitproberen. Ik maakte mijn karretje leeg en verliet de site. Vrijdag had ik een afspraak in het centrum van Venlo. Op ongeveer een kwartiertje wandelen van mijn huis. De dwangneuroot in mij, die niet te laat wil komen, liet mij een half uur te vroeg van huis gaan. Kon ik mooi voorafgaand aan mijn afspraak mijn nieuwe contactlenzen ophalen. Dat ging vlotter dan verwacht. Zodoende had ik tijd over om mijn favoriete tassenzaak binnen te wandelen. Daar bleken ze tassen van dezelfde ontwerper als de internet-tassen te verkopen. Ik maakte wat foto’s, noteerde prijzen en wandelde door naar mijn afspraak. Ik was nog steeds te vroeg.

Liefde op het eerste gezicht

Ik liep de straat door, en zag een mooie tas in een etalage staan. Ik keek naar binnen en zag nog veel meer moois. Verantwoorde en kleurrijke huis, tuin en keuken hebbedingetjes. Ondanks dat ik regelmatig door Venlo stad wandel, was deze winkel, Heerlijck Thuis mij nog nooit opgevallen. Mijn gemis.

Ik liep naar binnen en daar stond zij. De perfecte tas. Liefde op het eerste gezicht. Ik nam de tas in mijn handen, pakte mijn telefoon om een foto te maken, zag hoe laat het was en vloog de winkel uit. Terwijl ik op de plaats van bestemming op mijn afspraak wachtte, stuurde ik de foto’s door naar vriendin.

Aansluitend aan mijn afspraak liep ik nogmaals de winkel binnen. Ik wilde meer weten over de tas, zoals maker, merk, materiaal en prijs. De tas is van het Italiaanse merk Uashmama, het materiaal is papier (bewerkt volgens een speciaal procedé) en over de prijs ga ik het niet hebben. Als ik zeg dat vriendin appte, ‘Dat klinkt als een verjaardag-sinter-kerstcadeau’, dan weten jullie voldoende. Ik heb een spaardoel gevonden. En materiaal voor een blog.

 

 

Oh ja, die heb ik ook nog

Na het schrijven van het eerste deel van dit blog voelde ik iets knagen aan mijn geheugen. Ik haalde mijn drastisch geslonken tassencollectie tevoorschijn en zag de laatste tas die ik in een opwelling heb gekocht liggen. Een Hamers schoudertas. Gemaakt van gerecycled materiaal, met grappige sluiting, groot genoeg voor beurs, telefoon, waterfles, toilettasje, boodschappentas, agenda en laptop. Oké, die laatste is net twee centimeter te groot, maar de klep gaat er royaal overheen, dus als het niet regent lukt het best. Kan ik mooi uittesten of een schoudertas beter werkt dan een rugzak. 

Moraal van dit verhaal: Iets bewaren is zo stom nog niet!

11 gedachten over “First world problems: De tas, een droom!

  1. Ja, allemaal heel herkenbaar: niet te groot, wel ruimte voor de vaste dingen. Ook vakken, want anders is het net een zwembad: alles verdwijnt in de diepte. Dan ook de goede kleur, moet lekker voelen en soepel (maar stevig zijn). Het is een wonder, dat je toch wel weer iets moois vindt….. Nu heb je wel een erg leuk model om eerst te gebruiken!

    Liked by 1 persoon

  2. Joh Rianne, jij hebt het best moeilijk met je voorkeuren. Ze houden je flink bezig. Het is maar goed dat tassen geen ziel hebben (hebben ze die niet?) want anders zouden ze allemaal rillend van angst en onzekerheid in de kast liggen. Zouden we wel regelmatig gebruikt worden, gaan we na twee jaar niet op de schroothoop, help…. kies mij, kies mij, ik ben modieus, ruim en mooi!!!
    Nou ja, misschien hebben tassen wel degelijk een ziel en treffen we ze nog eens in een verhaal van de boyzz aan waarin die worden geconfronteerd met snikkende exemplaren die uit de boot zijn gevallen.
    Heel leuk blogje. Maar ’t moet wel een vermoeiende hobby van je zijn.

    Like

    1. Valt mee. Zo’n twee keer per jaar heb ik er een paar dagen last van. De rest van de tijd heb ik wel wat beters te doen.
      En ach, wanneer ze bij mij buiten de boot vallen, zoek ik meestal een goed tehuis voor hen.

      Like

  3. Ik heb hetzelfde. Ik kan het maar niet vinden… Ik overweeg om zo’n ehhh – hoe heet dat – ik noem dat een collegetas aan te schaffen… Zo’n donkerblauwe met leren hengels. Gewoon omdat ik niks anders kan vinden. Alles is te groot, te klein of te onhandig.. Mijn pa ging altijd naar zijn werk met zo’n tas. En die man was heel wijs. Dus…

    Like

    1. Dus een beetje zoals het exemplaar waar ik voor ben gevallen. Blauw, redelijk formaat (iets te klein voor een laptop, maar het ding is ook nog een slag groter te krijgen, handvat en als extraatje een schouderband. Voor de momenten dat je even je handen vrij wilt hebben / moet hebben.

      Like

  4. Ik was al 2 jaar op zoek naar de tas. In de tussentijd gebruikte ik een goedkoop exemplaar, maar echt handig is die niet. Vorige week ging ik nog maar eens de tassenwinkel binnen. Mijn dochter bleef even buiten wachten, want waarschijnlijk hadden ze toch niet wat ik zocht, want ik had er al vaak genoeg gekeken. En daar stond hij : De Tas, in mijn favoriete donkergroene kleur, geschikt als schouder en handtas, met voldoende vakjes , afsluitbaar met een rits ! Net nu ik het eigenlijk al opgegeven had. Hij viel nog net binnen de prijs die ik voor mezelf afgesproken had wat ik wilde besteden aan een tas. Hij was niet goedkoop, maar als ik er net zo lang mee doe als met mijn vorige tas, is hij het geld beslist waard. Toen ik hem aan mijn dochter liet zien omdat het toch best een flink bedrag is, zei ze gelijk mama, je hebt het geld , het is de tas die je wilde en waar je al 2 jaar naar op zoek was, dus gewoon doen. En ik kocht hem en ik ben er heel blij mee, alles past er in en hij is praktisch in gebruik.

    Like

    1. Dat is zo’n moment waarop je dag weer helemaal goed is.
      Hoe mooi ik de tas ook vind, ik ben nog niet helemaal overtuigd. En gezien de prijs, wil ik dat wel zijn. Er zitten namelijk geen aparte vakjes in. Een groot donker gat.
      Op een dag, als ik maar voldoende geduld heb, komt dé tas voorbij. Jouw verhaal bewijst het.

      Like

  5. Heel grappig, dit logje zou door mijn dochter geschreven kunnen zijn, alleen doet zij een tas niet weg. Ik ben ook tassengek en portemonnees ben ik ook dol op, maar ik houd me in. Koop ook rustig een tas op internet, maar kom wel eens van een koude kermis thuis. Laatst een Kipling gekocht, toch eigenlijk weer net iets te klein grrrr….. Maar ach, die verkoop ik wel weer een keer…
    Veel plezier met je aankopen!

    Like

    1. Als ik een tas niet meer gebruik, en ik kan er iemand blij mee maken, dan is-ie weg. De laatste (te zware want van leer en enorm groot) zijn naar de kringloop gegaan.

      Like

  6. Wat een leuke winkel, wat een geweldige mooie tassen. Ik ben van plan binnenkort naar Venlo af te reizen, wil naar het Limburgs Museum, en ik plan die winkel (plus kroketje bij Valuas) fijn in.

    Like

Reacties zijn gesloten.